Mr. Jealousy (1997)

Jongere kijkertjes zullen zich dit niet herinneren, maar Eric Stolz was ooit een soort ster. Meer bepaald tijdens de jaren '90. De huidige eeuw is niet zo goed geweest voor Stolz en dat valt eigenlijk wel te begrijpen. Hij is een acceptabele, doch zeer beperkte acteur - die meestal op dezelfde monotone manier speelt. De meeste regisseurs weten dan ook precies wat ze kunnen verwachten van Stolz. Ik zag eerder deze week Naked in New York en daarin speelt Stolz op dezelfde degelijke manier als in Killing Zoe, de ultieme Eric Stolz film (en bovendien een film waarvoor ik een eigenaardige fetish heb, maar dat ter zijde): niet echt 'likeable', maar toch achtenswaardig genoeg zodat je er geen onmiddellijk bezwaar inziet om anderhalf uur met deze kerel door te brengen. Tenzij je echt iets beters te doen hebt natuurlijk.

Bij het kijken van Mr. Jealousy, kom ik echter ontzet tot de vaststelling dat hij voor deze rol zowaar iets meer geprobeerd heeft. Stolz trachtte hier te acteren, verdorie. Wie zou hem dat ingefluisterd hebben? Als het Noah Baumbach was, vergeef ik hem dit nooit.

Op zich leent pathologische jaloezie zich nochtans wel tot een goede premisse, MITS het subject in kwestie zijn 'aandoening' als iets heel gezellig en samenzweerderig voorstelt. Je moet als kijker willen meegaan in de krochten. Stolz daarentegen lijkt zijn uiterse best te doen om de toeschouwer zoveel mogelijk af te stoten. Zijn lijzige maniertjes, staccato intonatie, fluistertoontje, onoprechte vriendelijkheid, verwaand stilzwijgen, het is allemaal om op te kloppen. Hij heeft een beetje het aura van de passief-agressieve boyfriend die maar wat zeurderig staat toe te kijken terwijl jij, als ultieme alpha, gewoon even rustig en vrijblijvend met z'n vriendinnetje wilt flirten. Grappig is dan ook dat de film op een gegeven moment haast gekaapt wordt door de intense en charismatische Chris Eigeman. Eigeman is zo'n dominerende aanwezigheid dat hij het dromerig emosfeertje van de film bijna de kop indrukt, in ruil voor een viriel stadsavontuur doorspekt van verbale degengevechten.

Ik ben weinig onder de indruk van Baumbachs obsessie met de awkwardness van 'volwassen' relatieperikelen, wat ik meer iets voor 17-jarige meisjes vind. Vooral het gewentel in de vermeende 'gêne' van een ex-partner tegen het lijf te lopen is voor mij, een libertijn en vrijbuiter, geheel onherkenbaar. Af en toe weet Baumbach je toch te overtuigen om mee te gaan in zijn gesnotter. Tijdens de laatste scène stemt hij een voorzichtig weerzien perfect af op de tonen van Jules et Jim en heeft hij je gewoon beet. Ik kan niet boos op je blijven, Noah!