Certain Women (2016)

De mooie momenten in deze film (en in het leven van de personages) zijn als een zon die doorbreekt in het winterlandschap van Montana: niet stralend en uitbundig, maar nevelig; nauwelijks zichtbaar, maar zeker voelbaar voor wie er op let.

Aardige film met drie verschillende verhalen over vrouwen die zich alle drie afspelen in Montana. Aan de ene kant een behoorlijk taaie film door het trage tempo, ontbreken van muziek en het feit dat er niet al te veel gebeurd. Maar dit zijn tegelijkertijd ook juist de sterke punten van de film. Samen met het desolate landschap en het subtiele acteerwerk levert het uiteindelijk wel een redelijk, ingetogen drama op.

Reichardt is in deze film zeker weer in vorm (Night Moves beviel me niet zo goed). Opnieuw borrelt er van alles onder de oppervlakte en is er ruimte voor de kijker om daar zelf een verhaal van te maken. Personages hebben geen verleden of toekomst; dit is het hier en nu. Ik ben persoonlijk alleen niet zo fan van films die in feite uit meerdere korte verhalen bestaan. Zeker de moeite waard.

Een traag en somber drama met 3 verschillende verhalen. Het eerste en het laatste verhaal zijn best nog wel aardig maar het tweede verhaal is oninteressant en totaal overbodig. Ik vind het jammer dat de verhalen nergens samenkomen, het zijn gewoon 3 korte verhalen die niets met elkaar te maken hebben. De cast speelt wel prima. Een nipte voldoende.

Ik sluit me hier bij aan.

De eerste twee verhalen konden me gestolen worden, maar de derde is onverwacht sterk. (Ook de afronding van het eerste, in het fragment aan het einde, was trouwens prima.) Dus wie zich door de verveling kan heenslaan wacht een beloning.

Vervelende, bijna slaapverwekkende film, na het redelijke Night Moves de tweede van Reichardt die ik mag aanschouwen. Duidelijk eentje uit het alternatieve circuit. Zo'n vertelling waarin drie verschillende verhalen uiteindelijk samenkomen kan best goed werken maar hier slaat men de plank flink is. De eerste twee verhalen verlopen tergend traag, volgestopt met doelloze, inefficiënte beelden. Bij het derde verhaal met Stewart, over een ontluikende vrouwenliefde, kreeg ik zowaar gevoel en voelde emotie, maar ook hier uiteindelijk een wat onbevredigende afronding. Verbazingwekkend dat drie actrices van enige naam zich lieten strikken voor deze kitsch die kunstig word gebracht. Ik zie hier dan ook weinig borrelen onder de oppervlakte, het is bijna één grote lege diepte. Ach, misschien kwestie van smaak want op IMDB en ook op deze site scoort deze tot nu toe vrij hoog, maar ik vond het zelf een pijnlijk voorbeeld van een regisseur die eigenlijk niets te vertellen heeft. Absoluut geen film die ik ook maar iemand zou aanbevelen.

Nee, de film met de drie aparte verhalen kon mij helaas niet bekoren.

Misschien het eerste verhaal nog een beetje met de getraumatiseerde en doorgedraaide ex produktie medewerker die zijn advocate in een benauwende situatie brengt. Maar de twee andere verhaaltjes zorgden enig maar voor verveling aangezien er daadwerkelijk eigenlijk gewoon niets gebeurt.

Gedurende 1 uur en 45 minuten kabbelt de film emotieloos door.

Zonder soundtrack, dus ook dat maakt het allemaal nog saaier.

Ik ben best wel liefhebber van sobere films en het mag best wel traag zijn, maar deze "Certain Women"

was wel heel erg langdradig en slaapverwekkend.Hoe aardig geacteerd dan ook

2*

Drieluik gebaseerd op drie korte verhalen van Maile Meloy over drie eigenzinnige vrouwen gebruikt understatement als wapen, maar het is ook regelmatig het manco van deze film. Dern speelt een advocaat die moet helpen een doorgeslagen cliënt over te halen een gewapende gijzeling te beëindigen; Williams richt zich met haar passieve man en tienerdochter op de bouw van een nieuw huis; Lily Gladstone is de rancher die verbondenheid voelt bij een docente in onderwijsrechten, gespeeld door Kirsten Stewart. Dern en Williams zijn actrices die bijzonder goed zijn in het overbrengen van emoties met een subtiele blik in de ogen of een kleine nuance in de lichaamshouding, de kunst van het understatement waardoor je je als kijker kunt inbeelden wat er door hun hoofden gaat. Regisseur Kelly Reichardt rekt regelmatig shots zo lang mogelijk om je als kijker in het hoofd van de actrices te laten kruipen. Het is een effectief middel, maar daardoor voelt de film ook wat traag aan, zeker in de sequentie met Gladstone en Stewart met wie het veel moeilijker is om je te identificeren. Voor fans van de hoofdrolspeelsters een must, voor anderen wellicht een lange zit.

Stuk voor stuk topactrices in de hoofdrollen van deze film.

Maar het verhaal was niet mijn ding, te traag, te saai....

Vond er weinig goeds aan...

Drie oninteressante verhalen die elk nergens heen gaan, op een saaie en understated manier verteld. Reichardt weet het voor elkaar te krijgen dat drie topactrices doodslaan in een film waarin het landschap het enige positieve is dat ik erin zien kan. Arty farty gedoe zonder boodschap of inhoud. Jammer voor het milieu dat dit stuk prut geproduceerd is, maar de dvd gaat zonder pardon op de stort.

Een goede drama film...

Goed verhaal...

Goed acteerwerk...

Bekende actrices Laura Dern en Kristen Stewart...

Goed kwaliteit breedbeeld, maar soms geruis...

Goed achtergrond geluid/muziek met

Dolby Digital...

Geen top, niet te moeite waard...

Drie verhaallijnen over vrouwen, niet bepaald echt gelukkig in hun beroep of in hun relatie en die de pijn van gebrek aan waardering of genegenheid ervaren.

Weinig opwinding, maar wel veel stille momenten die de kijker de tijd laten mee te denken met de geschetste toestanden. Hou er wel van.

Sober en met goede vertolkingen. Laura Dern en Michelle Williams voelen zeer goed hun rol aan, maar ook de jonge Lily Gladstone, als de paardenverzorgster, valt goed mee.

Drie korte verhalen die met elkaar enkel gemeen hebben dat vrouwen de hoofdrol spelen en dat het weidse Montana het decor vormt. De verhalen zijn niet bijster interessant; veelal meer van hetzelfde. Het derde verhaaltje rond Lily Gladstone dreigt nog even spannend te worden, maar ook dat loopt met een sisser af. Al met al niet de moeite waard, ondanks de topcast.

Ik zal vast wat diepere lagen gemist hebben, maar ik vond het vooral érg saai. De verhaaltjes en karakters waren simpelweg niet interessant genoeg.

Het laatste deel was nog best goed, omdat er een mooi thema in zit en er uitstekend geacteerd wordt door beide vrouwen. Het eerste deel was nog wel oke omdat er in ieder geval nog íets gebeurt, maar het tweede verhaaltje vond ik echt verschrikkelijk. Nogmaals: ik zal wel van alles gemist hebben, maar het enige wat ik zag is een depressieve vrouw in een gezin met een puberende dochter, die uiteindelijk heel blij is met een stapel stenen. Ik zat bijna te vloeken naar mijn scherm tijdens dit deel.

Ik kom daarom niet verder dan 1,5*

In de Volkskrant van 13 juli (2023) stond een interview met Manu Keirse, een Belgische psycholoog en schrijver. Volgens hem ligt de betekenins van het leven hierin dat jij het verschil maakt in het leven van de ander. Of, zoals de Franse filosoof Levinas dit verwoord heeft, om 'de tranen in de ogen van de Ander te zien'. Volgens mij gaat het daar in deze fraaie film over, is dat de essentie van de drie verhalen die daarom en daardoor ook met elkaar verbonden zijn. Dit thema is universeel en dat het zich in Montana afspeelt, is een mooi extraatje, maar doet er eigenlijk helemaal niet toe.

Certain women is een film die groeit. Na afloop had ik een soort 'nja' gevoel maar achteraf komen de puzzelstukjes samen. De stijl van Reichardt is transparant. Geen drama, alles is observatie van de momenten die net voor conflicten ontstaan. De eenzaamheid van de vrouwen, hun uitgedoofd liefdesleven, hun stille passie. Het derde verhaal vooral. Een onbeantwoord liefdes verhaal dat zo mooi, zo sereen eindigt met een auto die stilletjes het veld in soest (deze lang aangehouden shot op het einde is zeer functioneel, een stijlkenmerk van Reichardt die lang aangehouden shots maar vooral deze is met emotie), met het paard als 'moment suprême' van een liefdesverklaring,

Cineast Reichardt schotelt ons Impressies van het leven in een personage voor. Ze kan met zeer weinig woorden de situatie kunnen schetsen bv het telefoongesprek tussen Dern en haar minnaar heeft Reichardt maar een paar woorden nodig om de breuk te vertellen. Connectie tussen mensen, bv tussen Williams en Auberjonois op het einde met de vogels.

Zwijgzame scenes (ook de score is zwijgzaam, af en toe een sober getokkel) met op de achtergrond de panoramische landschappen (Montana met zijn bergen en sneeuwtoppen), De film begint met de trein als symbool van de ontwikkeling van de Midwest (van Westerns tot nu) en zo zijn ook de scenes nog overblijfselen van Westerns. Ook in de drie verhalen is de geschiedenis belangrijk bv de native indians die dansen in het winkelcentrum of de stenen om een huis te bouwen.

Certain women oogst - in tegenstelling tot de mainstream Hollywood films - niet meteen wat het zaait; We moeten wachten tot het volgend seizoen zich aandient om de kracht van het voorgaande te proeven.