All Mistakes Buried (2015)

Deze intrigerende sfeervolle en gestileerde noirachtige film, over een verloren liefde, startte als een dramatisch en rauw karakterportret, maar ging langzamerhand over in een spannende thriller. Vooral Sam Trammell speelde, als drugsverslaafde die probeerde de fouten die hij gemaakt had goed te maken, een puike partij.

Zonder hoop en zelfdestructief, maar ook onverzorgd en viezig. De hoofdpersoon laat het met overtuiging zien. De film is een sprekende en beeldende monoloog van zelfbeklag en zelfmedelijden en toont tamelijk indringend hoe uitzichtloos en deprimerend het bestaan van de hoofdpersoon is.

Ondanks zijn erbarmelijke en meelijkwekkende omstandigheden, wekt hij bij de kijker absoluut geen sympathie op. Daarvoor leidt de hoofdpersoon dan weer een te doelbewust uitzichtloos en hopeloos bestaan. Heel deprimerend. Toch zit je de hele film met hem opgescheept. En dat feit levert af en toe plaatsvervangende vermoeienis en wanhoop op. Ja, de hoofdpersoon brengt heel wat teweeg. Knappe rol van Trammell.

In de film worden de viezigheid en de hopeloosheid onderstreept door een gelige waas. Gezien de niet te missen tragiek van de hoofdpersoon lijkt het een overbodige accentuering, maar het werkt extra inwrijvend. Op een rare manier voelt het wel lekker.

Het verhaal is doorsneden met flashbacks voor een beter begrip van de huidige status van de hoofdpersoon. De flashbacks maken zijn gedrag begrijpelijker, maar leveren geen bijdrage om met hem te sympathiseren. Ook hier geen verzachtende vioolmuziek.

De muziek die wel klinkt, heeft evenals de gelige waas een benadrukkende rol. Stemmige negro-spirituals begeleiden de wanhoop en de desillusie. Ook lekker.

Een gevoelvolle film, maar ook een film met een hopeloos deprimerende verhaalloop. Intens. Na het bekijken van de film was mijn behoefte aan lichte nakost groot.