Bicycleran (1987)

Is in Nederland op dvd verschenen onder het Moskwood label.

Alleen de zichtbare camera op het einde is erg Iraans, verder is de toon van deze film afwijkend van wat ik gewend ben van Iraanse films. Al ligt dat ook misschien aan mij, want dit is het eerste wat ik van de hele Makhmalbaf-familie (vader moeder en de twee dochters) zie.

The Cyclist is een dik aangezette sociale satire. Net niet tè scherp, anders was het nooit door de censuur gekomen, maar toch. Vluchtelingen en leed worden tot een circusattractie. Iedereen koopt iedereen om. Om de fietser ontstaat de Iraakse samenleving in het klein en die zit vol corruptie, machtsmisbruik, profiteren van anderen en vooroordelen. Een erg drukke film. Soms zelfs een beetje absurditeit en slapstickachtige grappen met vallende mensen enzo. Dat is toch een heel andere toon dan wat ik van pakweg Kiarostami zag. Subtiel is het allemaal niet bepaald en niet elke grap is even sterk, maar ik vond dit toch een boeiende film.

3.5*

Vond het wat weg hebben van zwaar aangezette Indiase films. Of zoiets als Majidi's The Children of Heaven maar dan zonder de satire. Alleen al de muziek. Of het gebruik van slowmotion, close-up of de gehele mise-en-scène. Het helpt ook niet dat de geluidsband en de stemmen met enige regelmaat uit de toon vielen. De nasynchronisatie was niet best. Kon het op momenten dan ook niet aanzien. Vind het ook een vreemd geval binnen de familie van Makhmalbaf. Vergelijk dit eens met Kandahar, Blackboards of Buddha Collapsed Out of Shame. Niet te doen.

Hoe komt IMDB + MM nu weer aan 95 minuten? De DVD duurde minder dan 80 minuten.

Niet dat het Westen hoog van de toren moet blazen om geneeskundige hulp afhankelijk te maken van de mogelijkheid om de behandeling te betalen, maar op een subtiele en eigenzinnige manier stelt Mohsen Makhmalbaf het Iraanse systeem aan de kaak. Misschien wat luchtig en ludiek, maar tussen de regels door is wel duidelijk dat hij het gezondheidssysteem op de schop neemt en eigenlijk trekt hij dat door naar de gehele maatschappij.

Hoewel de film nogal monotoon is en zelfs wat bizar toont de regisseur ook aan hoe een slachtoffer ontmenselijkt kan worden door de maatschappij. Ik denk dat er weinig - om niet te zeggen geen - mensen waren op het plein die echt begaan waren met zijn situatie of die van zijn vrouw. Het enige wat telde waren de weddenschappen of de uitkomst van zijn stunt.

De filmt mist echter betrokkenheid. Ik kon me moeilijk in de armtierige situatie verplaatsen. De regisseur kon best meer achtergrond gecreëerd hebben rond het personage van Nasim.