Rogue Cop (1954)

Knappe misdaadfilm uit de jaren 50. Film noir met een goed scenario, typische plot uit die periode waarin gevoelens van misdadigheid en corruptheid gaandeweg omslaan in berouw en opoffering. Het einde is zowat te voorspellen maar het geheel is knap opgebouwd. Natuurlijk moet ge afstand doen van wat een misdaadfilm vandaag voorstelt, de knop even terugdraaien maar als dat lukt is dit best een genietbare prent.

That kind of routine? I go for cute stories

Ik kan me eigenlijk niet meer herinneren hoe lang ik Rogue Cop nog heb liggen. Het was in ieder geval een opname van TCM en die zender is ondertussen toch ook alweer een aantal jaar uit roulatie, maar het was indertijd ook helemaal niet de bedoeling om Rogue Cop op te nemen. Ergens was er een fout in de programmatie van TCM geslopen waardoor deze film werd uitgezonden en niet een andere die ik wou hebben. Ik had Rogue Cop altijd opzij gehouden vanwege de aanwezigheid van Janet Leigh.

Al blijk ik uiteindelijk in de loop der jaren meer fan te zijn geworden van Robert Taylor dan van Leigh. Soit, ik ben al langer eens van plan om me meer te verdiepen in het film noir genre, maar tot nu toe nog niet echt overtuigd. Ik hoopte met Rogue Cop een interessante zit te hebben en kom ook hier jammer genoeg wat van een koude kermis thuis. Een aantal boeiende elementen natuurlijk, een detective met een moddervet accent en een schone deerne, maar het pakt me nooit echt voor de volle 100%. Hoewel de openingsscène in ieder geval nog wel leuk was, ze zet in ieder geval meteen de toon, is het plotje rond Chris die zijn broer tegen wil en dank probeert te beschermen niet zo enorm boeiend. De film schiet gelukkig wel wat in een hogere versnelling wanneer Eddie vermoord wordt en dat Chris langs alle kanten wordt tegengewerkt maar tegen dan was mijn interesse al wel wat verloren geraakt. Vreemd eigenlijk aangezien Rogue Cop uiteindelijk op nog geen 90 minuten afklopt en er dus weinig tijd is om je aandacht te verliezen.

Ik ben dus best wel fan van Robert Taylor. Hij weet altijd een zekere klasse in zijn acteerwerk te steken waardoor een mindere film (Conspirator of Knights of the Round Table bijvoorbeeld) toch nog naar een iets hoger niveau getild kan worden. Hier is dat ook het geval. Taylor speelt met verve de Ier Chris Kelvaney en er is niets op hem aan te merken. De altijd mooie Janet Leigh, uiteraard legendarisch geworden in Psycho, wordt hier wat herleid tot een pretty face en kan niet zo enorm veel met haar rol doen. Dan vond ik die andere mooie blondine, Anne Francis, toch nog net een stukje degelijker. Dat is eigenlijk een woord dat op heel de cast kan worden gezet. De bijrollen van onder andere George Raft, Robert Ellenstein en Olive Carey zijn uitstekend.

Tjah, ik begin te vermoeden dat het toch niet echt mijn genre is. Misschien als ik ooit eens een acteur tegenkom die echt mijn ding is, zoals John Wayne wanneer het Westerns betreft, dat ik mijn mening kan herzien. Roy Rowland doet veel goed, maar het blijft nooit plakken. Zelfs met een uitstekende cast ter beschikking.

3*