Polar (1984)

Sorry mug (de eerste stem), maar dit was echt VERSCHRIKKELIJK slecht.

Over het algemeen verafschuw ik je stemgedrag sowieso al, adso, dus die excuses mag je best uitspreken.

Film moet het als misdaadfilm zeker niet hebben van spectaculaire momenten - sterker nog, wellicht uit budgetredenen, die worden vakkundig buiten beeld gelaten, hier en daar een uitzondering nagelaten.

Polar (Frans voor detectiveroman) is tevens een gelukte komedie over een sneue privé-detective wiens leventje compleet overhoop wordt gehaald door een schone dame, die zijn hulp nodig heeft. Ieder moment ziet het er nog slechter uit voor deze anti-held, die toch niet is wie je denkt wie hij is. Om nog maar te zwijgen over de hilarische voice-over overpeinzingen.

Er had zeker wat meer ingezeten, maar VERSCHRIKKELIJK slecht is een overstatement van jewelste. Ik zie je reactie graag tegemoet.

Zo, dat is een felle, maar ook eerlijke reactie!

Kortom… begin dus NOOIT met “Sorry mug”,

waardoor iets persoonlijker wordt dan de bedoeling was!

Gewoon 0,5 geven en geen “verschrikkelijke” reactie plaatsen?

Uit uw reactie blijkt wel degelijk dat we dezelfde film gezien hebben,

maar ik vond er dus niets aan… Polar begon inderdaad leuk

maar gaandeweg begonnen de slapstick Bassie en Adriaan boeven

me te irriteren en werd ook duidelijk dat deze film geen cent te veel

mocht kosten. Bovendien werd het verhaal almaar warriger en simpeler,

waardoor ik uit frustratie tot mijn betoog kwam!

Excuses voor mijn stemgedrag; hoewel… er is hoop!

“De Kasteelheer” weten we beide wel te waarderen!

Blijkbaar staat de betekenis van een knipoog-smiley nog steeds na 2 decennia ter discussie...

Het lukte me in ieder geval wel eindelijk eens een inhoudelijke reactie van je te ontlokken, om zodoende je stemgedrag enigszins begrijpelijker (voor mij) te maken.

Dat 'leuke' waar Polar mee begint, dat stopt niet. De enigszins genante maar vooral amusante overpeinzingen van anti-held Tarpon wordenn getorpedeerd naar de kijker over de volle speellengte.

warriger en simpeler: mooie contradictie, die inderdaad klopt, en juist dit misdaadverhaaltje met een welgemeende knipoog prima verwoordt. Ik ben bang dat je puur hebt gekeken naar 'de spanning' in plaats van waar het werkelijk om draait.

Uit de losse pols gefilmde film noir die eventjes een soort van parodie op het genre lijkt, maar allengs wat serieuzer en intenser wordt.

Vergelijkbaar met het werk van regisseur Claude Chabrol die hier nog even als porno-regisseur voorbij komt en zich beklaagt over z'n actrice die wat moeite heeft met haar tegenspeler (die hond is tenminste niet zo lastig).

Plot zit behoorlijk sterk in elkaar inclsief de clichees van de zonder geld zittende privé-detective die betrokken raakt bij een geheimzinnige verdwijning en moord en de alle gebeurtenissen becommentarieert d.m.v. voice-over.

Meer voor de Francofielen dan voor de noir-liefhebbers vermoedelijk, maar ik vond hem erg vermakelijk en spannend.

Ik ben ook wel een Francofiel, en ik neig ook wel een beetje naar de recensie van Wendyvortex. Naar aanleiding (nou ja, mede) van de negatieve reactie van "adso" besloot ik hem op zondagavond zelf maar te gaan kijken, en het moet gezegd; hij verloopt ietwat traag, maar dat stoorde me geenszins eigenlijk. Traag, maar "prettig" traag.
Het verhaaltje heeft niet zoveel om het lijf vind ik persoonlijk; getroubleerde ex-politieagent die ooit drie jaar eerder per ongeluk iemand doodschoot en ontslagen werd danwel zelf ontslag moest nemen (werd me niet geheel duidelijk), en die tegenwoordig zijn brood verdient als een soort detective. Niet dat ie veel klanten heeft, hij kan zijn hoofd nauwelijks boven water houden. En dan komt Charlotte zijn "kantoor" binnen, en begint de ellende...

Grappig: één van de gangsters, meneer Sergent, de uiteindelijke moordenaar van de huisgenote van Charlotte, had in mijn ogen enigszins een gelijkenis met acteur Colm Feore. En een andere boef deed me heel eventjes denken aan Philip Seymour Hoffman, maar dat zal geheel aan mij liggen hoor.

Ook grappig om Parijs terug te zien zoals ik het ken uit de Franse studieboekjes op de middelbare school (die Franse leerboeken dateerden uit eerste helft jaren '80 als ik me goed herinner).

Zeer aardig!

Een redelijk thriller film...

Redelijk verhaal...

Niet echt spannend verhaal...

Slecht/matig acteerwerk...

Goed kwaliteit breedbeeld (geen HD aanwezig)...

Prima achtergrond geluid/muziek (geen Dolby Digital aanwezig)...

Geen top film...

Schouderklopje voor mijn eigen doorzettingsvermogen.

Het heeft mij drie hernieuwde pogingen, verdeeld over drie dagen, en veelvuldig terugspoelen van de film gekost totdat ik er eindelijk doorheen was.

Het gezapige tempo, de vele half-duistere scènes, de expressieloze voice-over van Balmer, in combinatie met de futloze, lusteloze uitstraling van het hoofdpersonage Tarpon, lieten mij keer op keer indommelen.

Het had een bijna hypnotizerende uitwerking op mij, maar niet in positieve zin.

Het sfeertje is wel in orde, maar het verhaal, met vele overbodige dialogen, kon mij niet boeien.

Sjofele detectives kennen we wel van de Amerikaanse noirs, maar die zijn doorgaans nog wel hard-boiled, en interessant.

Dat kan ik met de beste wil niet van de morsige en klunzige Tarpon zeggen.

Balmer deed mij uiterlijk een beetje aan een jonge Philippe Noiret denken

De beginscène, waarin Tarpon's armetierige "multifunctionele" woonruimte-annex bureau te zien is, vond ik nog wel vermakelijk.

Het enige dat mij echt positief bijblijft is de ijle, wat zwaarmoedige muziek van Karl-Heinz Schäfer.

Die was in een Sherlock Holmes film zeker zo goed op zijn plaats geweest.

Ik twijfel over het wissen van de opgenomen film, of bewaren voor slapeloze nachten.

Gegarandeerd dat het helpt.

En toch nog een 2,5*...?

Tja , sfeertje en muziek (die daar onderdeel van is)hè