Milano Calibro 9 (1972)

Sfeervol, rauw, heerlijk muzikaal thema en charismatische acteurs. Kleine kanttekening, die echter niks afdoet aan de indruk die de prent achterlaat: de matige geluidseffecten (het gemep en gestomp klinkt kinderlijk slecht) en slechte (na-)synchronisatie. Al geeft dat dit soort films ook vaak een bepaalde charme.

Schitterende 'poliziottesco' van genrespecialist Fernando Di Leo!

Eigenlijk heeft FatMike alles al gezegd, ben het -voor de verandering eens- roerend met 'm eens!

Een geweldige, spijkerharde misdaadfilm met geloofwaardige karakters, treffende locaties, vette actie en rake muziek.

De bredere, stoerdere tweelingbroer van Jason Statham, Gastone Moschin zet een sobere, ietwat sullige, maar kracht zwetend uit alle poriën, gangster neer. Zijn karakteristieke boeventronie wekt zowel angst als medeleven op. Deze man komt 'uit het leven', en 'in het leven' zal hij blijven! Een gorilla, maar een gorilla met een hart - Bokito!

Barbara Bouchet zet een pittig gangstervrouwtje neer. Ik zou haar in elk geval nóóit zonder handschoenen durven aanpakken! Misschien eerst wat verdovingspijltjes met J&B Whiskey erin, maar dan nog blijven de handschoenen aan!

Mario Adorf is mijn nieuwe Italiaanse gangsterheld! Wat een greaseball, wat een heethoofd, wat een rotzak! Maar wat een karakter zet hij neer. Waar meedogenloosheid en mededogen in één met een briljantinekuif getooide bolle toet geperst kan zijn! Een gangster met eergevoel en trots. Hulde!

De muziek is prachtig. Opzwepend waar hij moet, rustig en jazzy waar hij kan. Vooral de scéne in de danstent is bijzonder stijlvol gedaan! Zoals alle scenes mooi zijn vormgegeven. Snelle achtervolgingen komen moeiteloos achter lome loungesessies aan. En de kleuren, o mijn god de kleuren! Prachtig!

Voor de oplettertjes onder ons: Ik heb uit betrouwbare bron dat zowat elke zichzelf respecterende giallo sinds het begin de gialli ergens een scene verstopt heeft waar een grote fles J&B Rare Schotch Whisky zichtbaar in beeld is! Nu wel, óók in deze poliziottesco komt de karakteristieke J&B fles prominent voor! Veel plezier met zoeken naar waar precies!!!... (met dank aan DieHard.Willis)

Conclusie: stijlvolle, snoeiharde poliziottesco. Het begin van een weergaloze trilogie. Dit smaakt zonder meer naar meer, en meer, en meer! Van de beelden, de muziek, de vet neergezette karakters, de actie en de lekker verrotte locaties, ik kan er maar geen genoeg van krijgen!

Voor de kale Bokito, de blonde beauty, én de gentleman gangster, 4,5 kneiterharde sterren!

Flinke dosis testosteron op film.

Gangsterverhaal met coole 70's sfeer, mooie vrouwen en knap lelijke mannen.

Plot zit ook nog eens verrassend in elkaar, coole soundtrack, paar fijne kills en allemaal nog eens mooi gefilmd ook.

1e deel uit losstaande trilogie - ik geloof dat ik wel gelukkig ga worden van de aanschaf van die Fernando di Leo-crime-box.

Het plot is helemaal niet slecht. De sadistische schurk en de politiechef zijn m.i. ongeloofwaardig geacteerd. In het begin, waar de schurk drie mensen laat ontploffen, kreeg ik de indruk van een B-film die zo slecht is dat ze leuk is om naar te kijken. Het subplot met de socialitische detective is overbodig. De zwijgzame crimineel Ugo is daarentegen wel weer goed, evenals de verrassende reactie van de sadist op de dood van Ugo.

Loeiende hard rock met typische tierelantijntjes van die jaren, swingende hand-overs en een tomeloze afstraffing als er iets mis blijkt te zijn gegaan. Lekker zo'n opening. Minder is dat het daar vervolgens nooit meer aan kan tippen, alhoewel het wel elke keer weer als een tierelier draait wanneer de muziek aanzwengelt. Noest misdaadmilieu, robuuste kop als middelpunt, een aalgladde Rocco als tegenstander en een wulps dansende blondine als medestander; daar is weinig mis mee. Jammer dat Di Leo zich onderweg net wat te vaak verslikt in praatsessies. Dat kan z'n film (ik heb het niet zo op dit soort gedub) niet echt hebben. Toch een leuke kennismaking met z'n poliziottesco's.

Het eerste deel uit een losstaande trilogie Milano calibro 9 + La Mala ordina, La + Il Boss weet mij alvast zeker te vermaken. Degelijk misdaadverhaal met een toepasselijk ruw en grauw sfeertje. Sterk camerawerk en mooie fotografie. Bijvoorbeeld de geweldige karakterkoppen van de misdadigers worden prima in beeld gebracht. Vooral Mario Adorf als Rocco Musco met zijn mimiek en zweterig hoofd is geweldig. Maar ook Bouchet's appartement, de bar waar ze danst en de manier waarop ze danst wordt op een zeer stijlvolle manier weergegeven.

Gastone Moschin is prima in zijn rol als de weinig zeggende Ugo die pas vrijgelaten is uit de gevangenis en die misschien toch iets weet van die buit. Luigi Pistilli als Mercuri is zijn hoop om hem te helpen tegen zijn eigen bende die hem toch verdenken van verraad. En dan heb je ook nog Nelly (Barbara Bouchet) die haar eigen draaiboek heeft. Haar geïmproviseerde dansscène in de bar is geweldig. De muziek is overigens ook een pluspunt. 7,5/10