Riaru Onigokko (2015)

Genieten.

Het is nog zelden dat ik een film tegenkom die mij bijna de gehele speelduur in het ongewisse laat wáár het nu net naartoe wil. Er gebeuren aardig wat gestoorde zaken in deze Tag, maar het lijkt maar niet tot één geheel te willen komen.

Het einde is daarom niet onbelangrijk in deze film, aangezien het niet alleen het plot verklaart, maar ook deels de acteerprestaties en de stilering. Triendl en Sakurai doen het echt geweldig, al ogen hun personages erg vreemd en overdone.

Verder een aantal memorabele momenten (die intro!) en een heerlijke mix van genres en stijlen weer. Sono is echt érg sterk bezig de laatste tijd, al lijkt het me bijna onmogelijk dat hij deze film nog weet te overtreffen met één van z'n 2015 films.

4.5* en een uitgebreide review

Ik weet nog niet zo goed wat ik van deze Sono moet zeggen. De opening was in ieder geval geweldig. Daaraan alleen kon je zien dat we met een film van Sono te doen hadden. Ook die meiden zagen er best wel lekker uit. Waarom we alleen maar jonge dames te zien kregen - helemaal niet erg trouwens - werd op het einde pas duidelijk, waarin een blik geworpen werd op de "Man's World". Ook het einde was trouwens erg mooi.
Mij best vermaakt dus met dit zeer flitsende surrealistische filmpje, waarbij je je toch ook niet te veel moet focussen op de inhoud, want het is nu eenmaal pure onzin wat Sono je voorschotelde, maar niettemin zag her er op visueel vlak allemaal prima uit. Dat laatste zijn we natuurlijk wel gewend van Sono, na Miike toch wel de meest productieve regisseur van de Japanse cinema dacht ik.

Waardering; voorlopig 3,5*

Ik vond dit dan weer een behoorlijk flauw filmpje van Sono, een paar mooie scenes maar toch ook minstens zo veel missers. Jammer want het begin was veelbelovend.

2.5*

Tijdens het kijken van deze film ging mijn stemming van: 'wat een onzin' naar 'dit is eigenlijk best wel grappig' tot uiteindelijk 'er zit toch nog wel wat meer achter'.

Bij lange na niet m'n favoriete Sono, maar mede omdat de film niet te lang duurt is het best een leuk tussendoortje.

Een aparte film. De sfeer aan het begin is haast zo zoetsappig, dat het onvermijdelijk is dat er iets gebeurt. Het vervolg is heerlijk onvoorspelbaar en surreëel, maar op een gegeven moment gaat het wel een beetje random aanvoelen. Het einde laat mij vooral achter met een gevoel van: "okee...."

Visueel wederom goed verzorgd, al kan Sono ook weer niet tippen aan echte mooifilmers zoals Nakashima. Aardig die dronebeelden. Ik vroeg me al af bij sommige beelden of ze daar nou speciaal een helicopter voor ingezet hebben. Na Onderhonds uitgebreide recensie gelezen te hebben snap ik dat daar geen sprake van is. Ik begin achter te lopen op de technologische ontwikkelingen. Verder een aardige soundtrack, die af en toe een beetje postrock-achtig.

Niet Sono's beste film, maar zeker interessant, en ik blijf nieuwsgierig naar z'n volgende projecten. 3,5*.

Mooie film, aangrijpend ook, alleen weet ik niet zeker of ik het helemaal begrijp. Ik las verschillende verklaringen op het internet maar gaat het nu om een game waarin het meisje keer op keer vermoord wordt, is het een coming of age drama zoals ook mikey al zei, of gaat het over iemand die zelfmoord heeft gepleegd en is alles slechts een droom?

Een van de meest originele en verrassendste horrorfilms van het afgelopen decenium. Zelden zo’n onvoorspelbare film grzien.

Topper!

danuz schreef :

De gore scènes en de sfeer rondom het hele gebeuren vond ik prima uitgewerkt. De openingsscène is sterk en wekt je aandacht volledig op. De main theme bekoorde en er zaten een paar sterke sfeerrijke beelden in de film die dat tikkeltje meer geven. Toegegeven, op een bepaald moment verslapte het enigszins omdat ik eerlijk gezegd niet goed meer kon volgen. Wat is er nu aan de hand? Wat gebeurt er allemaal? En toen kwam dat slotmoment dat alles duidelijk maakte. Net die insteek dat de regisseur de kijker zo lang in het ongewisse laat, had wel iets speciaals waarbij de kracht van het verhaal terug omhoog ging. 7/10

Alleen al voor de prachtige openingsscène, met een bus vol vrolijke Japanse schoolmeisjes op een heerlijk zonnige dag die stralen van zoveel levenslust, is dit genieten geblazen! En vanaf dat moment geeft de film je ook nauwelijks nog een adempauze. Je bent wanhopig op zoek naar een soort rode draad in deze chaos, die geen enkele zin lijkt te hebben. Iets wat je houvast kan geven, iets waar je normaal gesproken naar op zoek bent in een film, het mocht niet baten. Maar uiteindelijk is "Tag" zonder teveel weg te geven, aan het einde erg cynisch en op de een of andere manier deprimerend. En ook dat is een fantastisch prestatie, gezien het feit dat de film aan het oppervlak eruit ziet als een eenvoudige leuke film met veel geweld en gore? Maar voor al het plezier en de chaos en over-de-top gore, zijn er ook intrigerende thema's die het stuk interessanter maken dan gewoon een bloederige film. 'Tag' is domweg aandoenlijk, geweldig en volledig gestoord.

Inmiddels mijn tiende Sono al weer en ook deze mag er best wezen. Het voelt regelmatig weer een beetje als een samenraapsel van experimentjes, maar het merendeel valt in de smaak. Met het ijzersterke intro in de schoolbus was mijn interesse in elk geval gewekt. Kanttekening is dat die scene misschien ook wel meteen de beste is uit de film.

Vanaf dat moment volgen we het schoolmeisje Mitsuko die van de ene vage ramp in de andere valt. Tag blijft heel lang mysterieus en laat de kijker in het duister tasten. Wat me wel opviel is dat er bijna alleen maar vrouwen in de film zitten, Mitsuko lesbisch is en de bruidegom in de trouw-scene letterlijk een varken is. Het einde maakt veel duidelijk, maar is wel een klein beetje flauw. Niet echt indrukwekkend.

Wat wel indrukwekkend was waren de bloederige scenes, die waren er nog meer dan ik had verwacht. Lekker grof, maar zo over de top dat het niet goor is of shockeert. De acteerprestaties waren dik in orde en de muziek was best goed. Het maintheme kwam me ook bekend voor, en juist, het zit ook in de openingsscene van The Walking Dead. Kort filmpje met sterke momentjes.

Leuk!

Eerder vandaag zag ik Flowers (2015), een film die zijn premisse in een handvol rondes herkauwt en die dan nog eens doodleuk als clou opvoert. Sono doet iets vergelijkbaars, maar houdt de toedracht verborgen, de kijker nieuwsgierig én weet onderweg genoeg en overtuigend te vermaken. Oh, disclaimer: verder hebben de twee films niets gemeen; ik zag ze toevallig op dezelfde avond.

Het is een riskant spelletje om de kijker enerzijds zo lang ongewis te laten, maar Sono lijkt er lol in te hebben om je als kijker plagerig wat puzzelstukjes toe te werpen. Kundig ook, want de randomness kan je als kijker makkelijk onverschillig laten.

Dat doet het geenszins, want in elke scene voel je de urgentie en sympathiseer je met de verwarring van Mitsuko. Ik was net als haar iedere keer weer blij om Aki te zien verschijnen. Bovendien: een viertal hoofdstukken (of levels) vol cartooneske bloedfonteinen, een bijtijds nachtmerrie-achtige soundtrack en uiteenlopende camerastijlen prikkelen de zintuigen, terwijl je stiekem toch driftig mee aan het puzzelen blijft over het hoe en wat.

Machtige openingsscene inderdaad, maar ook de practical effects als Aki’s bedrading uitgetrokken wordt verdienen een pluim.

Sono #2. Anders dan Tokyo Tribe en volgens mij gaat de rest van zijn oeuvre nog veel verschillende kanten op, als ik de geluiden mag geloven. Deze was in ieder geval ook weer verfrissend. 4*

Weird.

Ik kende Sono al, maar had nooit echt de behoefte om 1 van zijn films te gaan kijken, ondanks enkele goede geluiden van diverse criticus. Maar toen er eentje werd genomineerd tijdens de horror K.O. was er natuurlijk geen weg meer omheen.

Aziatische cinema. Het blijft uiteindelijk toch echt wel iets waar ik nooit vrienden mee zal worden, maar desondanks zijn de eerste 30 minuten van deze film echt heel leuk. Begint al vroeg met de chaos waardoor een dommige inleiding achterwege blijft.

De bus en de schoolschietpartij vormen de hoogtepunten van de film. Maar naast die echt leuke chaos blijft er niet zo veel meer over. Ik zie een hoop geluiden over een visueel mooie film, maar dat vond ik meevallen. Vond het totaal niet ver boven de gemiddelde film uitstijgen.

Acteerwerk is redelijk vreselijk, althans, dat vind ik. Vooral Triendl is redelijk onuitstaanbaar in de hoofdrol met dat domme gelul en abnormale gedrag. Waarom blijft dit toch elke keer weer terugkomen? Zo is de film al snel vermoeiend.

Voor de rest een vermoeiend tweede deel dat zo random aan begint te voelen dat de bizarre slotfase gewoon als een geforceerde poging aan begint te voelen om de onzin nog een beetje aan elkaar te rijgen. Ik vind het gewoon te random aanvoelen.

Voor de rest weleens grappig geweld, wat soms behoorlijk over-the-top is. Dat is de reding van de film. Ook gelijk het element dat de film kijkbaar weet te houden. Want voor de rest vond ik er weinig aan. Een aantal zeer memorabele momenten, verder komt het niet bij mij.

Van de pot gerukte japanse mengeling van horror en fantasie, met een amper te volgen plot en heel veel bloederige toestanden. De verbijsterende openingsscene met een bus vol schoolmeisjes waar iets bijzonder naars mee gebeurt zorgt er direct voor dat je bij de les bent, maar daarna vlakt de boel behoorlijk af. Hier en daar nog wel wat bizarre, ultragewelddadige momenten voor de liefhebber, maar het surrealistische sfeertje zit er net een beetje naast en de film is gewoonweg niet sterk genoeg om de aandacht er voortdurend bij te houden.

Een leuke Sono. Minder hoogstaand dan sommige van zijn andere films, maar deze is bijzonder vermakelijk. Het begint al met een geweldige openingsscène waarbij het bloed in het rond spuit. Dat laatste wordt vervolgens de gehele film lang meegedragen.

Onzin, maar vermakelijke onzin waarbij een tienermeisje in een soort van fantasy-universum terecht komt met bizarre slachtpartijen rondom haar waarbij zij de rechtstreekse getuige is op de eerste rij. Alleen wat jammer dat de openingsscène met de bus gelijk de beste scène is en dit hoogtepunt nauwelijks wordt geëvenaard. Al doet de scène op school wel ongelooflijk zijn best.

Lekker grof die uiteengerukte lichamen, maar gore wordt het nooit. Eigenlijk gezien de aanpak en thema zelfs nog braaf. Ik vond het bij momenten zelfs grappig. Erg leuk vertier voor een avondje wegzakken, maar hoogstaand was het nu ook niet bepaald.