Quo Vadis? (1985)

Het zien van Quo Vadis moest er toch wel eens van komen, niet zozeer vanwege de cijfers die deze serie scoort want die zijn matig tot belabberd te noemen. Waarom dan wel...? Omdat het gelijknamige boek van Sienkiewicz, alweer een jaar of zeven terug, best indruk maakte. Sterker, mijn opa kwam met de anekdote, die gespeelde zal hebben zo rond eind jaren '50 begin '60, dat een collega van hem dit boek weg deed omdat het hem zo aangreep en hij er 's nachts niet van kon slapen. Tja, dat moest ik natuurlijk eens lezen, en waar het begin even doorkomen is met Vinicius en Petronius ontwikkelt de film zich daarna rondom Nero, de brand en de zuivering tot een ongekende en boeiende maalstroom van gebeurtenissen. En laat dat nu net niet het geval zijn met deze serie.

Een vreemde cast vind ik eigenlijk Forrest, nog vreemder is dat zijn stem, net als anderen vermoed ik, wordt overgedubt. Brandauer als de geschifte Nero lijkt daarentegen wel weer een goede cast. Het zijn de eerste indrukken van een bijna zes uur durende serie waar de eerste twee afleveringen niet bepaald de meest boeiende zijn. Uiteraard is er het beeld van het opkomende Christendom, Nero die overal vijanden ziet, en heel veel politieke intriges. Het lijkt allemaal even op gang te moeten komen temidden van toch niet een onaardige cast met Von Sydow, de jonge en veel te vroeg overleden Fransesco Quinn en de lieftallige Kroetz- Relin als Lygia.

Maar helaas, het tempo en gang van zaken binnen de serie blijft toch gematigd saai en langdradig om bijna iedere aflevering te eindigen met een momentje dat ik denk dat het eindelijk los gaat. Er is list en bedrog, en nee niemand is te vertrouwen, aardig toch op zijn minst de zoektocht naar een zondebok betreffende de brand en de ziekte van het kind, maar helaas verzand het allemaal net zo vaak in saaie langdradig dialogen. Een paar keer lijkt er een bepaalde opbouw te zijn naar spannendere momenten maar helaas worden die net zo vaak vakkundig de nek omgedraaid waarop het geheel toch eigenlijk saai en spanningsloos genoemd kan worden. Gelukkig is er Nero met zijn hofhouding, strapatsen en bizarre taferelen rond zijn toneel en voorstellingen. Terwijl Rome in brand stond moet deze clown zijn volk toe gezongen hebben en uiteraard moest er geklapt worden. Kon hij zingen en acteren...? Ik betwijfel het.

Maar de inkijk betreffende de getikte Nero kan helaas deze serie niet redden en het feit dat de zuivering pas echt het laatste half uur zich voltrekt en vrij kleinschalig in beeld gebracht wordt werkt ook niet mee en blijft de serie teveel in alle gekonkel en dialoog hangen en dat terwijl in het boek de slachting al vanaf de helft een bepaalde vorm begint aan te nemen. En naar ik meen werden die offers met wilde dieren op grote schaal in het Colosseum uitgevoerd. En zo komt deze serie, die maar weer eens toont dat de mens en zijn kijk op geloof altijd voor problemen zorgt, voor mij hikkend en stotterend tot een einde en ben ik blij dit afgewerkt te hebben. Waarop toch de wens ontstaat dat er hopelijk een betere verfilming is of komt, ondertussen moeten we het maar doen met het buitengewone goede boek.