Quo Vadis? (1985)

mooie verfilming van het boek. Let wel, het is een jaren 80 produktie, dus niet zo "snel"... mooi verhaal over de opkomst van het christendom tijdens de regering van Nero ...

Wat een bud-serie. Dit haalt het niet bij het origineel uit de jaren 60.

Een lange serie, maar wel mooi gemaakt. Er zitten verschillende verhaallijnen in, die wel weer met elkaar te maken hebben. Voor liefhebbers van de Romeinse tijd toch wel aan te bevelen.

Ik ga totaal niet akkoord met de vorige lovende commentaren op deze mini-serie! Volgens mij was die ronduit slecht! De acteerprestaties zijn ondermaats, zelfs ik zou beter ergernis, verdriet of passie kunnen veinzen!

De muziek vervolgens: volledig pathetisch met een ondermaatse klankband!

De historische context van het verhaal is helemaal niet correct, bij het bekijken zijn mij veel ergerlijke fouten opgevallen!

Kortom dit 'meesterwerk' van Franco Rossi, is helemaal de titel 'meesterwerk' niet waard aangezien deze serie abominabel slecht is!

Zeker geen aanrader, nooit bekijken als je er de kans toe hebt!

jaren 60? daar weet ik niks van.

de serie krijgt dan wel slechte kritiek maar ik vond hem erg goed en kijk hem telkens weer graag. natuurlijk kloppen er een paar dingen niet maar bij elke historische film of serie heb je dat. het verhaal zou vandaag en de dag natuurlijk sneller gesneden worden. de rollen zijn goed verdeeld. vooral klaus maria brandauer als nero zet zijn rol goed neer verder is max von sydow in een kleine rol als petrus te zien. de andere acteurs zijn niet echt heel bekend hoewel ze zeker al in een boel films gezeten hebben.zoals al gezegd de serie is wat traag maar zeker niet slecht. de jaren 60 versie heb ik nooit gezien maar dat maakt niet uit. de muziek past goed bij de film maar valt verder niet echt op.

Tergend saai drama. Iedere redelijke regisseur zou moeten inzien dat je dit verhaal met een botte bijl moet bewerken, zodat er maximaal twee uur aan materiaal overblijft. Daarbij valt er over keizer Nero en zijn gevolg genoeg leuke dingen te schrijven. De grote Tacitus omschreef hoofdkarakter Patronius al als een verkwister, principiële immoralist en gedistantieerde levensgenieter. Iemand die dagen slapend passeerde en de nachten vulde met de genietingen des levens. In zijn leven schreef Petronius de satyricon, waarvan vandaag de dag nog bijzonder leuke en interessante fragmenten zijn overgebleven. Des te groter is de teleurstelling dat hij wordt afgebeeld als zo'n beetje het tegenovergestelde. Keizer Nero zelf komt maar weinig aan bod in dit drama. Wie echt een gestoorde keizer wil zien, kan beter Caligula kijken.

Zeker vier uur duurt het voordat de christenenvervolging echt aan bod komt. Tot die tijd gebeurt er nagenoeg niets. De aankleding en decors zijn leuk. Sommige kapsels zijn heerlijk overdreven, maar dat nodigt me absoluut niet uit om het boek te lezen van Henryk Sienkiewicz. Nee, dan veel liever (nogmaals) Suetonius' Keizers van Rome en Petronius' Satyricon. Deze martelgang van maar liefst zes uur mag men ook rustig links laten liggen.

Het zien van Quo Vadis moest er toch wel eens van komen, niet zozeer vanwege de cijfers die deze serie scoort want die zijn matig tot belabberd te noemen. Waarom dan wel...? Omdat het gelijknamige boek van Sienkiewicz, alweer een jaar of zeven terug, best indruk maakte. Sterker, mijn opa kwam met de anekdote, die gespeelde zal hebben zo rond eind jaren '50 begin '60, dat een collega van hem dit boek weg deed omdat het hem zo aangreep en hij er 's nachts niet van kon slapen. Tja, dat moest ik natuurlijk eens lezen, en waar het begin even doorkomen is met Vinicius en Petronius ontwikkelt de film zich daarna rondom Nero, de brand en de zuivering tot een ongekende en boeiende maalstroom van gebeurtenissen. En laat dat nu net niet het geval zijn met deze serie.

Een vreemde cast vind ik eigenlijk Forrest, nog vreemder is dat zijn stem, net als anderen vermoed ik, wordt overgedubt. Brandauer als de geschifte Nero lijkt daarentegen wel weer een goede cast. Het zijn de eerste indrukken van een bijna zes uur durende serie waar de eerste twee afleveringen niet bepaald de meest boeiende zijn. Uiteraard is er het beeld van het opkomende Christendom, Nero die overal vijanden ziet, en heel veel politieke intriges. Het lijkt allemaal even op gang te moeten komen temidden van toch niet een onaardige cast met Von Sydow, de jonge en veel te vroeg overleden Fransesco Quinn en de lieftallige Kroetz- Relin als Lygia.

Maar helaas, het tempo en gang van zaken binnen de serie blijft toch gematigd saai en langdradig om bijna iedere aflevering te eindigen met een momentje dat ik denk dat het eindelijk los gaat. Er is list en bedrog, en nee niemand is te vertrouwen, aardig toch op zijn minst de zoektocht naar een zondebok betreffende de brand en de ziekte van het kind, maar helaas verzand het allemaal net zo vaak in saaie langdradig dialogen. Een paar keer lijkt er een bepaalde opbouw te zijn naar spannendere momenten maar helaas worden die net zo vaak vakkundig de nek omgedraaid waarop het geheel toch eigenlijk saai en spanningsloos genoemd kan worden. Gelukkig is er Nero met zijn hofhouding, strapatsen en bizarre taferelen rond zijn toneel en voorstellingen. Terwijl Rome in brand stond moet deze clown zijn volk toe gezongen hebben en uiteraard moest er geklapt worden. Kon hij zingen en acteren...? Ik betwijfel het.

Maar de inkijk betreffende de getikte Nero kan helaas deze serie niet redden en het feit dat de zuivering pas echt het laatste half uur zich voltrekt en vrij kleinschalig in beeld gebracht wordt werkt ook niet mee en blijft de serie teveel in alle gekonkel en dialoog hangen en dat terwijl in het boek de slachting al vanaf de helft een bepaalde vorm begint aan te nemen. En naar ik meen werden die offers met wilde dieren op grote schaal in het Colosseum uitgevoerd. En zo komt deze serie, die maar weer eens toont dat de mens en zijn kijk op geloof altijd voor problemen zorgt, voor mij hikkend en stotterend tot een einde en ben ik blij dit afgewerkt te hebben. Waarop toch de wens ontstaat dat er hopelijk een betere verfilming is of komt, ondertussen moeten we het maar doen met het buitengewone goede boek.