The Strange Woman (1946)

Een oude film met een goed sfeertje. Zeer goede drama/thriller met aardig acteerwerk van Hedy Lamarr en de rest van de cast. Ook de kostuums zien hier prachtig uit. Jenny (Lamarr) ging op het einde dood en dat had ik niet echt verwacht. Krijgt een 4,0.

DVD release (restored): 29 april 2014.

Film begint met een knappe scène van de jonge Jenny die al heel goed haar karakter en ambities schetst.

Zeer goed script waarin een mooie en verbluffend acterende Hedy Lamarr de rol waarneemt van de vrouw die slim en spelenderwijs de gewenste mannen verovert en domineert. Ook de andere rollen zijn goed ingevuld met George Sanders, Gene Lockhart en andere Louis Hayward.

Blijft de film boeien omwille van de ingenieuze manier waarop de hoofdrolspeelster telkens haar slag thuishaalt, het slot van de film is wel wat ontgoochelend en onder het niveau van wat voorafging. Maar goed, het was te voorspellen dat de cineast toch ergens met "Jenny" heen moest.

Ik heb al heel wat films met Hedy Lamarr gezien, maar deze miste ik nog. Haar biografie Bombshell: The Hedy Lamarr Story (2017) maakte mij daarop attent.
Het is een degelijk verhaal over een manipulatieve vrouw, die ook een “zachte kant” blijkt te bezitten. Goed beschouwd is de film één groot eerbetoon aan de schoonheid van Lamarr, die zelf een van filmproducenten was (een zeldzaamheid in die tijd). Niet haar beste film, maar onderhoudend genoeg.

Hedy Lamarr speelt haar schoonheid ten volle uit in haar rol van femme fatale, succubus, gemene verleidster. Als een zwarte weduwe lokt ze mannen in haar web. Ze draagt vaak zwarte kleren en donkere make-up om haar ogen en lippen te benadrukken. Het speelt zich af in de eerste helft van de negentiende eeuw, wat gelegenheid bood om uit te pakken met hoepeljurken, grote hoeden en bakkebaarden voor George Sanders. Koetsen zijn gebruikt om er wat actie in te brengen, en onweer om een onheilspellend sfeertje op te roepen.

Aangenaam kijkvoer uit de tijd van de film noir zelfs al speelt het verhaal zich af begin 19e eeuw. Hedy Lamarr is de ster en femme fatale van dienst en ze doet het voortreffelijk. Mooi dat ze geen ééndimensionaal wezen is maar een complexe mens. Gebeiteld door trauma’s uit haar jeugd wil ze voor zichzelf het beste uit haar omgeving en de mannen halen. Ze komt daarbij over als een echte psychopaat die het het omgekeerde doet van wat ze zegt en vice versa. Maar anderzijds heeft ze ook een genereuze altruïstische kant waardoor ze ook sympathie opwekt. Zo blijft het allemaal wel boeiend genoeg in dit verhaal dat een mix is van misdaad en psycho-drama. De b&w enscenering zorgt - in handen van Ulmer en co - voor een prachtige artistieke kwaliteit. Het valt me op dat er bij de zoom op Lamarr op sommige momenten een filter wordt gezet waardoor haar (mooie) uiterlijk door een tikje wazigheid nog feeërieker overkomt. Alle truken van de foor worden dus toegepast voor maximaal effect. Prima.
Het einde van de film is een einde dat nu eenmaal past bij een femme fatale (= fysieke ondergang). Maar toch bedacht ik haar als kijker nog met een tikkeltje sympathie ondanks haar rotte streken.