36 Quai des Orfèvres (2004)

Erg vermakelijke Franse politiefilm.

Het plot kent nogal wat onlogische of overdreven sprongen, maar soit, het is er niet de film naar om het al te zwaar aan te rekenen. Het kijkt erg lekker weg allemaal en de uitwerking is ondanks het cliché genre best nog origineel te noemen.

Daniel Auteuil verslaat Gérard Depardieu wat mij betreft wat betreft acteerprestaties, maar hij heeft ook een diepgaander rol. De film ziet er erg mooi uit. Er is veel aandacht besteed aan art direction en mooie shots.

Valeria Golino had ik in eerste instantie niet herkend. Ik verwacht haar ook niet meteen in een Franse film. Leuk om haar weer eens te zien.

Zal ik dan maar als eerste een negatieve respons plaatsen.

Frankrijk overtreft Hollywood qua dramatische huilscenes gepaard met nooit stoppende dramatische strijkorkesten. Too much is too much, en dat nekt mijn kijkplezier.

De verwachte rauwe politiethriller zat ook niet helemaal lekker in elkaar tot vervelens toe. Zelfs de verschillende 'plottwists' ziet men aankomen. Om nog maar te zwijgen van vele lelijk geschoten scenes, met als hoogtepunt de scene wanneer de vrouw van Auteuil van de weg wordt gereden. Een lachertje.

Als liefhebber van de Franse cinema was dé reden dat ik de film graag wou zien, de samenwerking tussen de twee grootheden van de laatste decennia: Daniel Auteuil en Gérard Depardieu. [de pr-machine wist wel hoe ze het moest aanpakken] Helaas spelen de beide heren op de automatische piloot, en weten les Messieurs de film niet tot bijzondere hoogte te leiden.

Fikse tegenvaller. Mijn 2,5* is ook geen volle 2,5*.

Toch wel een redelijke Franse Policé-filmpje. Met goede rollen. De hoofdrolspeler lijkt soms op Robert deNiro dus ik denk dat hij wel goed gekozen is voor de remake. De film is vrij goed alleen sommige dingen waren wat minder en kwamen nogal traag op gang. Dan heb ik het nog wel eens over die slappe melodrama. Maargoed, voor de rest was dit een zeer vermakelijk filmpje. Met een mooie Parijze achtergrond en soms erg mooie actiescene's. (bv bij dat overval en op die industriegebied)

Voor de rest een vermakelijk filmpje om eens een keer te zien.

3,5*

Na MR 73 wederom een goede politiethriller van Olivier Marchel. Wel iets minder dan de eerdergenoemde en dat zit hem voornamelijk in het script. Daar waar MR 73 over de gehele lijn interessant blijft en er weinig onlogische plotwendingen inzitten is dat hier wat anders.

Vooral natuurlijk het einde waar Depardieu wordt neergeschoten door de twee vechtertjes van zeven jaar eerder was mij iets te toevallig. Een ander ding wat me wat minder goed beviel was de rol van Depardieu zelf. Het was mij allemaal iets te eendimensionaal en het blijft dan ook in tegenstelling tot zijn mede hoofdrolspeler allemaal erg oppervlakkig.

Uiteindelijk gewoon een degelijke politiethriller die er stijlvol uitziet en ervoor zorgt dat je intens meeleeft. Daarvoor een dikke voldoende.

3,5 ster

Sterke film van Marchal maar verbleekt naast MR 73.

De sterke punten lijken bij voorbaat al duidelijk, Auteuil en Depardieu zijn rasacteurs en vooral Auteuil is weer eens geweldig. Hij maakt ook ditmaal een écht karakter van Leo Vrinks.

De beweegredenen van Depardieu's karakter, Denis Klein, worden maar mondjesmaat duidelijk, over het algemeen blijft 'ie, zoals geintroduceerd, een vuil karakter, waar je als kijker toch steeds het gevoel hebt dat er ergens, diep van binnen, toch nog wat goeds zit, maar dat komt er nooit uit. Een gemiste kans misschien, maar heeft als pluspunt wel dat je volledig opgaat in de beweegredenen van Vrinks, en ook nergens twijfelt over zijn wraak

Maar het verhaal opzich kent teveel zwakke punten om de film tot een hoger niveau te tillen, vooral tegen het einde aan wordt het allemaal iets té gehaast, en de laatste scene is dan zelfs onwaardig in een film als dit. Klein loopt met getrokken pistool rond, tientallen mensen staan om 'm heen en niemand die 'm opmerkt, en als 'ie dan uiteindelijk neergeknalt wordt is er opeens niemand meer te bekennen. Jammer.

Wederom wel weer een erg sfeervol geschoten film door Denis Rouden, klein smetje is de scene waar Eddy wordt neergeschoten Dat soort melodramatische slowmotion shots heeft hij toch totaal niet nodig, en met MR 73 in het achterhoofd is Rouden het gelukkig afgeleerd. Al met al, je ziet dat de film potentie heeft en dat Marchal als beginnend man al vele gelauwerde regisseurs achter zich laat. Hopelijk horen we nog veel van hem.

3,75* en krijgt dus de voordeel van de twijfel

Sterk drama met uitstekend acteerwerk. Wel overheerst hier en daar het sentimentele muziek teveel. Het script zit verder wel erg goed in elkaar.

3,5 ster

The battle of the noses!

Serieuze exemplaren, die snufferds van Daniel Auteuil en Gérard Depardieu. Auteuil zie ik altijd wel graag aan het werk, en ook hier is 'ie overtuigend wat mij betreft. Depardieu, wiens lichaam voor 70% bestaat uit neus, viel me dan weer wat tegen. Waarschijnlijk omdat zijn personage een ongenuanceerde balzak is!

Haal de machtsstrijd binnen de politiemacht gerust eens aan, 36 Quai Des Orfèvres (goeie titel), maar maak er geen belachelijk Goed tegen Kwaad treffen van aub. De kelk der nuance laat regisseur Olivier Marchal enthousiast aan zich voorbijgaan, en daar kreeg deze jongen al vlug de poeperij van. Deze film slaat je echt murw met ellende, dat het een redelijk frustrerend gebeuren wordt.

Blijkbaar acht Marchal het eveneens nodig om ons met handen en voeten uit te leggen dat de goede vriend van Vrinks weldegelijk Klein noemt aan die moordenaars. HUH, WAT?? Maar we konden het toch niet horen, want het geluid was weg?? HUH! Hoe zat dat dan?! Gelúkkig wordt hetzelfde fragment nog eens herhaald, deze keer mét geluid. Bedankt, briljante persoon! Zo begrijpen wij, simpele medemensen, ook uw geniale ingreepjes.

Teleurstelling, 2*.

Duidelijk een film van de hand van Marchal. Kent veel gelijkenissen met MR73, qua thematiek, camerawerk en cast. En net als MR73 is dit een aangename film.

Het camerawerk is stijlvol en straalt veel rust uit. Zachte gepingel op de achtergrond is over het algemeen ook fijn. Verhaal was iets minder boeiend en verder is MR73 net nog even wat stijlvoller en meer afgewerkt.

Auteuil heeft wel de perfecte kop voor dit soort rollen, speelt het ook goed. Vond Depardieu beduidend minder.

3*

Voorspelbaar plot, bordkartonnen personages en vreselijke kitscherige muziek. Opvallend hoog gemiddelde voor dit standaard thrillertje.

Gezien de hoge scores had ik veel verwacht van deze film. Vooral ook door de goede cast met Daniel Auteuil en Gérard Depardieu. Maar.......het viel tegen! Het was wat voorspelbaar en het verhaal was weinig origineel. Lager als een 3 wilde ik toch niet geven. Ondanks deze kritiek was het acteerwerk van de 2 heren (met name Auteuil) en de sfeer van de film goed genoeg voor een voldoende.

3*

Mooie harde politiefilm volgens het oude Franse recept waar niet alles zonodig een happy ending krijgt. Gewelddadig, rauw, hard - met de nadruk niet op spectaculaire actie maar op een spannend verhaal wat je tot de aftiteling vasthoudt, en een zorgvuldig opgebouwde sfeer die goed bij het verhaal past.

Auteuil en Depardieu laten zien dat ze hun vak tot in detail verstaan, en worden omringd door een serie acteurs die daar nauwelijks voor onderdoen. Ook daardoor blijft je aandacht bij de film, de karakters blijven kloppen, blijven geloofwaardig - ook daardoor blijf je in het verhaal gevangen.

De film is zeker geen traditionele politiefilm. De film was eerder een mengeling tussen politiefilm en drama.

De acteerprestaties waren zeker de moeite, maar dit had 'k natuurlijk wel verwacht. 'k wist trouwens niet dat Valeria Golino (bekend van Hot Shots) Frans sprak.

Voor de rest gebeurt er genoeg in de film om je de volledige speelduur te boeien. Aangenaam verrast door deze film.

Parijs wordt opgeschrikt door een aantal brute overvallen waarbij een enorm bedrag wordt buitgemaakt.

Aan de Franse politie de taak om deze overvallen te stoppen.

Directeur Robert Mancini staat op het punt om zijn functie neer te leggen, en zowel Léo Vrinks als Denis Klein zijn in de race om deze taak over te nemen.

Hiervoor moeten ze wel de bende opsporen en arresteren.

Beide heren hebben zo hun eigen manier van werken, en dit kan niet anders dan verkeerd aflopen.

Het was best lastig om deze Franstalige film goed te volgen.

Ik was volledig afhankelijk van de ondertiteling.

Sommige woorden werden slecht vertaald, omdat het een Belgische ondertiteling betreft.

Toch bleef de film mij boeien door de spanning, en word je als kijker compleet verrast.

Het einde vond ik wat slap, maar er blijft genoeg over om van te genieten.

Het bewijs dat ook de Fransen goede films maken.

Leuk om Valeria Golino (Hot Shots!) na zo'n lange tijd weer te zien.

3,0 *

Daniel Auteuil (vandaag precies 70 jaar) en Gérard Depardieu ondersteunen met hun gekende stijl en klasse deze uitstekende politiefilm die overduidelijk maakt dat ook bij het politie-apparaat correctheid en eendracht het onderspit kunnen delven tov de eigen drang naar promotie, succes en roem.

Een sterk scenario, regie en afwisseling tussen actie en het ontrafelen van het intrige maken het boeiend tot aan het slot van deze sfeervolle film.

Deze is ondertussen al ruim 15 jaar oud, maar up-to-date en het is nog steeds prettig een actrice als Mylène Demongeot in de cast terug te vinden.

Ook regisseur Olivier Marchal eist een kleine rol op, evenals Auteuil's dochter Aurore.

Heerlijke film man! Ik hou wel van die no nonsense stijl, kneiter harde, elkaar in de rug stekende agenten. Hier wordt niemand gespaard, niemand is zuiver op de graad er zijn geen goede en slechte personages. Er is alleen een grens en de vraag hoe ver je wilt gaan om de top te bereiken. Het gaat over integriteit, over hoe geweld de menselijkheid afbreekt. Het gaat over drankzucht, verdringing van de persoonlijk sores en de vriendschap. Vriendschap die je nodig hebt maar die je ook fataal kan worden. Deze film heeft het allemaal.

Dat is een kracht en een zwakte wellicht. Als je deze film in een hokje gaat stoppen doe je hem altijd te kort. Allicht springt het buitensporige geweld en de hardheid het meeste naar voren bij deze film. Toch zou ik niet willen stellen dat dit een actiefilm is of een thriller. Daarvoor zitten er toch teveel dramatische elementen in. Ik zou deze film het liefst zien als een complex muziekstuk met veel instrumenten. Je moet echt het complete plaatje willen zien om te begrijpen wat deze film doet. Geweld is een middel en geen doel op zich. Het geeft wel heel goed weer wat politiemensen te verduren hebben en wat voor immense druk er op ze staat. Daardoor is het juist wel heel geloofwaardig wat er gebeurd.

En die neus van Depardieu, wauw dat is een kunstwerk op zich. Hier nog in goede vorm, maar Auteuil overtreft hem hier wel. Heerlijk twee van die giganten tegenover elkaar. Waarbij beiden hun fouten en zwakten hebben en je dus boven de "goed slecht" tegenstelling uitstijgt, wat ik zeer prettig vind. Het is wel duidelijk dat iedere persoon in deze film goede en slechte keuzes maakt, voor goede of verkeerde redenen en dat daar bepaalde consequenties aan zitten. Ik vind dat juist heel realistisch en het houdt de dynamiek tussen de twee heel interessant.

Onderhoudende politiethriller doet erg zijn best episch te zijn, maar valt uiteindelijk toch best tegen. Het hangt te veel van toevalligheden aan elkaar, zeker op het eind als net op de avond dat Vrinks zijn oude kompaan Titi bezoekt, deze laatste ruzie krijgt met dezelfde kerel die ze jaren eerder vernederden na een brute overval en verkrachting. En dat Titi dan ook nog dat mes bij zich heeft...

Het is wel vermakelijk, maar verwacht geen policier met een slim scenario, waar ik eigenlijk wel een beetje op hoopte. Het scenario en de regie zijn de twee voornaamste minpunten. De actie van Denis die aan de agent die aan zijn laatste klus bezig was (over clichés gesproken) het leven kostte was te belachelijk voor woorden, net als het vuurgevecht daarna. En die hele afwikkeling, waarbij het onrecht over de randen klutst- het was allemaal wat too much, alsof het om een superheldenfilm ging. Subtiliteit is sowieso ver te zoeken, want Marchal heeft de vervelende neiging alles volledig dicht te timmeren zodat er van enige ambivalentie nooit sprake is. Als je al een keer twijfelt vertelt de muziek je wel wat je moet voelen bij een bepaalde scène. De twee grote Franse acteurs in de hoofdrollen heb ik beiden ook wel beter gezien.

Tenslotte vond ik de dochter van Vrings extreem goed gecast, want ze lijkt als twee druppels water op Auteil, maar dat blijkt dan ook zijn eigen dochter te zijn.

Net aan 3 * omdat het geen moment saai was.