The Fighting Kentuckian (1949)

Vermakelijke western met een zowel komisch als romantisch tintje. Oliver Hardy verraste mij werkelijk als sidekick van John Wayne. Hij behoudt (gelukkig) wel zijn typische Ollie-verschijning, maar om hem nu eens in een ander gezelschap te zien spelen, is een verfrissende ervaring. Wayne en Hardy hadden er trouwens ook zichtbaar schik in, dat maakt deze film nog eens extra leuk om te zien.

And if we can just get lucky, we will make it to Kentucky. Only five hundred miles more to go

Ik ben ondertussen al een paar keer naar Duitsland op reis geweest en ik betrap me er elke keer op dat ik met een koffer vol films terugkom. Het is onvoorstelbaar hoe dat land zich nog richt op fysieke dragers van films die bij ons praktisch onbestaande lijken te zijn. Ik denk dat ik met gemak mijn Shaw Brothers collectie heb verdubbeld, maar ook mijn John Wayne collectie heeft een flinke boost gekregen. Het enige nadeel is dat de titels in het Duits zijn vertaald en dan is het soms lastig om de juiste film te koppelen.

Want The Fighting Kentuckian werd daar uitgebracht als In letzter Sekunde en dat is nu niet meteen de meest logische vertaling als je het mij vraagt. Gelukkig heeft de film wel altijd 2 audiotracks ter beschikking (een originele en een Duitse dub) maar het is de eerste keer dat ik weet dat zelfs de credits - en dus ook het titelscherm - ook in het Duits zijn. Een lange aanloop om eigenlijk te zeggen: The Fighting Kentuckian is een erg fijn filmpje gebleken. Geen Western pur sang en ook van heel het soldatenplotje blijft weinig overeind, maar het is wel een film met de nodige knokpartijen (doet het altijd goed bij mij) en ook met flink wat humor. Naarmate de film vordert moet het verhaal wat meer de bovenhand krijgen en je voelt wel dat het daar dan begint mis te lopen. Het plotje rond het gestolen land wordt er wat met de haren bijgetrokken en het enige goede daaraan is dat je John en Willie wat kunt zien sukkelen terwijl ze zich voordoen als landmeters.

Want de combinatie John Wayne/Oliver Hardy is goud waard. Het is de enige film waarbij de 2 samen te zien zijn (ze hebben wel een jaar eerder in 1948 een toneelstuk gedaan van What Price Glory? onder regie van John Ford en met onder andere Ward Bond en Maureen O'Hara) en dat is erg jammer, want het werkt gewoon enorm goed. Beetje vreemd om Hardy zonder zijn gebruikelijke kompaan te zien, die was aan het herstellen van suikerziekte, maar het went snel. De twee hebben duidelijk veel plezier in hun rollen en het spat in ieder geval van het scherm af. In die mate zelfs dat de rest er wat bekaaid afkomt en zeker Vera Ralston is compleet inwisselbaar als de Franse Fleurette De Marchand, de love intrest van John. Ze deelt ook weinig chemie met Wayne, een probleem dat hij wel is meer heeft gehad met vrouwelijke rollen, maar hier had meer in kunnen zitten.

Tof trouwens dat als extra op de DVD nog de aflevering Arroyo van de Screen Directors Playhouse tv-serie is te zien. Die is namelijk van de hand van Waggner (om de een of andere reden gebruikte die indertijd de schrijfwijze waGGner) en afgaande op The Fighting Kentuckian, The Wolf Man en Operation Pacific heb ik daar wel interesse in.

3.5*

De tijdsperiode en context maken deze western (alhoewel southern toepasselijker is) interessant. Rond 1820 vestigden voormalige Franse officiers van de gevallen Napoleon zich in Alabama rond de nederzetting Demopolis om er een nieuw leven te starten en druiven en olijven te verbouwen. John Breen is een soldaat uit het Kentuckiaanse regiment die in Demopolis achterblijft omdat hij verliefd is geworden op de dochter van de Franse generaal die de settlers leidt. Pech, er is al een kaper op de kust met wie een huwelijk gearrangeerd is. Intussen komt Breen ook op het spoor van een komplot van Amerikanen om de gronden van de Fransen terug in te pikken.
Routinewerk voor John Wayne, maar het is vooral Oliver Hardy (in de volksmond "den dikken") die hard opvalt in één van de weinige films waarin hij zonder zijn smalle vriend Laurel te zien is. Hoe kan het ook anders dat hij voor de komische momenten zorgt. Ook een erg beroemd wijsje hoort men hier. Als kind kenden we de nederlandstalige remix "Ik heb de zon zien zakken in de zee".
Een degelijke film, zeer lichte kost voor tussendoor eens.