Calamari Union (1985)

Echt waar, Kaurismäki moet toch haast wel de koning van de kleine film zijn. Grote meesterwerken heeft-ie (dat weet ik nu al zo goed als zeker, ook al heb ik er pas zes gezien) waarschijnlijk nooit gemaakt, maar kleine meesterwerken zijn het tot nu toe stuk voor stuk. Gewoon een feilloze filmmaker, deze dekselse Fin. Zijn geheimen: stijlvol zwartwit, lelijke, zwijgzame mannen met leren jekkies, puntlaarzen en zonnebrillen, zwarte dan wel absurde humor, rijke fantasie, dwaze plotwendingen, belegen Amerikaanse blues, soul en jazzmuziek, en als destillaat van dit alles een onwaarschijnlijke hoeveelheid authentieke coolheid. Echt, in een all-time top 10 coolste films zou Kaurismäki meer dan eens vertegenwoordigd moeten zijn. Niets dan lof voor deze eigengereide vrijbuiter.

Een Aki Kaurismäki die mijn mond open open doet vallen van verbazing. Het moet niet gekker worden.

Ondanks dat het meerdere van zijn bekende handelsmerken draagt, is Calamari Union zonder twijfel één van zijn minder toegankelijke films; de score alleen al bevestigd dat. De film doet qua uitwerking denken aan een combinatie van Jim Jarmusch en Ingmar Bergman, maar dan zonder dat overdreven stylistische.

Een prachtige mix van mooie zwart/wit beelden, sfeervolle muziek, coolheid en leuke, absurde situaties (maar ook met wat drama) maar boven alles ongrijpbaar. En dat ongrijpbare is wat deze film zo bijzonder maakt.

Haha Aki, wat ben je toch een held Hij is met Calamari Union op zijn meeste absurde, vervreemdende, droge en coole ''tour de flou''. Ongelovelijk hoe sfeervol hij films kan maken. Alleen al zijn muziekkeuze zorgt voor een mysterieuze trip waarin het je geen mallemoer kan schelen waarover de film gaat. Helaas nog net niet overtuigend genoeg voor een 4,5*, maar wellicht doet een herziening nog wonderen.

Dialogen die op zo'n droge serieuze manier worden aangegaan door de zogenaamd coole mannen heeft een soort dubbelwerking: Je ligt helemaal plat terwijl je onder de indruk bent van de zwijgzame coolheid. Je zou zowat een leren jack gaan dragen. Buiten dat is het ondanks zijn absurditeit zo ongelovelijk realistisch wat de acteurs laten zien. Dat soort omwentelingen maak je ook echt in een nacht door de stad heen met je vrienden, allemaal Frank hier. Weliswaar koekt Kaurismäki het allemaal tot het maximale aan natuurlijk, maar geniaal is het wel.

Hier hebben een aantal regisseurs duidelijk van geleerd, onder andere Jarmusch zou hier weleens goed naar hebben gekeken. Deze film staat in ieder geval bovenaan mijn lijstje om eens in een dronken bui met wat vrienden te kijken.

Overigens leek die krullenbol in die lange regenjas ook wel een beetje op Dennie Christian

Dit is wel een erg absurde film van Aki. Misschien wel wat te absurd, want veel verder dan een hoop absurdisme komt de film ook niet. Al valt er wel veel te lachen.

Een behoorlijk absurde en droogkomische roadtrip, zoals alleen Aki Kaurismäki ze kan maken.

Ik moet zeggen dat de humor hier soms wel heel zwart is. Ik had even wat tijd nodig om erin te komen. De zwart-wit fotografie zorgt in combinatie met de aangename muziek voor een bevreemdend, maar wel aangenaam sfeertje. De humor wist mij niet altijd te raken, maar er zitten in ieder geval meer dan voldoende geslaagde momenten in. Het feit alleen al, dat iedereen Frank heet, zorgt ook voor een aantal geslaagde momenten.

En uiteindelijk ook hier wel weer aardig van genoten. De humor moet je liggen, maar als die bevalt, zal je ook de rest van het oeuvre van Kaurismäki goed kunnen smaken.

3,5*

Super zwartgallige Kaurismäki vol galgenhumor.

Het is een heel merkwaardige film. De personages zijn als lemmingen die zich in de afgrond storten. Ze willen naar het magische Eira, maar ze zijn nogal onnozel en hebben een existentiële crisis. Ze zwerven rond en komen amper verder. Ze heten ook allemaal Frank, dat is wel komisch. Ik moest even denken aan de sketch van Jiskefet waar alle personages Peter ('Pedor') heten.

Deze Kaurismäki moet het vooral hebben van de unieke sfeer, met veel Amerikaanse invloeden. De blues van Elmore James past hier erg goed bij.

Toch wel de film die ik het minste trok van Kaurismäki. Vrij absurde film over een bende Franks die de chaos willen ontvluchten en op zoek zijn naar rust in Eira. Leuke opener met die speech van ... euh Frank. Hier en daar valt er vervolgens eentje vantussen, best grappig, maar echt vloeiend vond ik het niet altijd.

Hier en daar wel enkele leuke scènes. En wat een heerlijk rocknummer richting het einde met Bad Boys. Maar kurkdroog alweer, met uitgestreken gezichten, alsof de karakters van Kaurismäki niets anders kennen.

Stijlvol, dat zeker, met de zonnebrillen en leren jassen. De zwartwit stijl had ook wel wat, maar had niet bepaald een betekenis. Mja, ik blijf erbij, ik zag de laatste weken toch betere films van Aki.