The Big Knife (1955)

Films over Hollywood bieden over het algemeen een weinig rooskleurig kijkje achter de schermen, maar The Big Knife is een zeldzaam cynisch portret. Jack Palance is goed in de hoofdrol, en ook de rest van de cast overtuigt, al is de maniakale Rod Steiger in een vroege rol -hoewel pas een jaar of 30 speelt hij een doorgewinterde studiobaas- soms op het randje. Genoten van Jean Hagen als amorele verleidster en Shelley Winters als dommig starletje.

The Big Knife is wel duidelijk verfilmd toneel, met nogal theatrale dialogen die vrijwel allemaal plaatsvinden in het huis van Charlie Castle, maar cinematograaf Ernest Laszlo vangt het in mooie beelden, ondersteund door een bij vlagen spannende jazz-soundtrack. Het einde kondigt zich wel aan en zal moderne kijkers nauwelijks verrassen, maar het detoneert mooi met de film in de film die het gezelschap bekijkt, als Castle zegt dat er om commerciële redenen voor een happy end is gekozen.

Goeie film waarin een populaire film-acteur onder druk wordt gezet om een langdurig contract te tekenen bij een studio. Duidelijk gebaseerd op een toneelstuk (lange, dialoog gedreven scenes en de film speelt zich bijna geheel af op één locatie). Een behoorlijk zwartgallige kijk (misschien wel iets te) op hoe Hollywood omgaat met zijn werknemers. Volgens mij de eerste film waarin ik Jack Palance in een hoofdrol zie.

Een paar jaar na het zelfreflectieve duo Sunset Blvd en All About Eve kwam deze toneelverfilming die zo ongelofelijk bitter is over Hollywood dat je het pas gelooft als je de film ziet (al werd hij natuurlijk wel buiten de major studios gemaakt). Na deze film lijkt de Mafia een in veel opzichten een veiliger en prettiger idee dan een acteercarrière. Als je graag wat zwartgallig cynisme op zijn tijd hebt is dit een aanrader.

Met een paar typisch Aldrich-touches (Hij kijkt nooit neer op het publiek bijvoorbeeld)

En met Saul Bass optiteling om het af te maken.