Radioactive Dreams (1985)

LOL.

?

Er zijn zo van die essentiële vragen die elke mens zich in zijn leven stelt. Zoals: Hoe zou de wereld er nu uitzien mochten we in 1996 een nucleaire wereldoorlog hebben meegemaakt? Zou Facebook zijn uitgevonden? Of: Wat was het laatste dat Michael Dudikoff deed alvorens hij wereldberoemd werd als American ninja? Al deze vragen worden beantwoordt in Radioactive Dreams, waar niemand minder dan actiester (nu ja) Michael Dudikoff de jonge brave naïeveling uithangt omdat hij nu eenmaal 15 jaar in de kelder heeft gezeten. Sinds een nucleaire wereldoorlog uitbrak in 1996 stak pa hem immers in een bunker, en zodoende groeide hij daar op samen met zijn vriendje want die zijn pa stak hem daar ook. Nu ze na zoveel jaar een uitweg hebben gevonden komen ze uiteraard totaal vervreemd in een geëvolueerde wereld, of hoe we vermoedelijk kunnen spreken over de film waar de komedie Blast From The Past zijn inspiratie uit haalde.

Over inspiratie gesproken, leuk detail is dat deze 2 hoofdpersonages ook opgroeiden met oude platen en detectiveromans uit de jaren '40 en daar hun eigen levensattitude op baseerden. Een stevige dosis optimisme -hoewel de ene duidelijk een pak nuchterder is dan de andere-, altijd uitgedost in hoed en maatpak en een droom om privé speurhond te worden. Dat die oude boeken wellicht van hun vaders zullen geweest zijn wordt nog eens extra bevestigd door het feit dat ze als Phillip en Marlowe door het leven gaan. Wie het werk van Raymond Chandler gelezen heeft of The Big Sleep heeft gezien zal de knipoog meteen begrijpen. Dit en andere referenties naar de popcultuur uit de jaren '40 en '50 mag je dus verwachten in Radioactive Dreams.

De eerste resumerende voice-over komt dan ook algauw in de film piepen, er zijn femme fatales en snedige oneliners. Een film noir stijl die weliswaar wordt gemengd met post-apocalyptische toestanden, van de pot gerukte actiescenes, een vleugje komedie en de meest gekke creaturen gaande van kannibalen die wat lijken op Steven Tyler van Aerosmith tot en met een nucleaire reuzenhond die uit rioolputjes barst, daar moet je Albert Pyun voor heten natuurlijk. De cultregisseur bij uitstek. En dan heb ik het nog niets eens gehad over de hilarische tweeling die naar schatting 12 jaar oud zijn, maar zich gedragen als volwassen gangsters in wit kostuum en meer vloeken in 1 zin dan Bruce Willis in de ganse Die Hard franchise. En die heten dan de Disco-mutants (waarschijnlijk vanwege het feit dat ze steeds een stereoketen meezeulen).

Kortom één groot circus dus, waardoor een zekere affiniteit met cultgevoelige b-films wel aangewezen is wil een mens dit overleven. Niet dat dit curiosum absoluut niks te vertellen heeft ofzo, want onder de kromme laag gaat wel degelijk een verhaal schuil over onschuld, vader-zoon relaties, de moraal van de mensheid en altruïstische keuzes.

Persoonlijk vond ik het allemaal erg tof, zeker omdat Pyun er iets sfeervols van gemaakt heeft. Zo begint het bijvoorbeeld al fraai met een dramatisch gefilmde flashbackscene in sepiatinten, een charmante craneshot, 2 onschuldig spelende kinderen, wat slowmotion enzovoorts wat voor een fijne aftrap zorgt. Maar het beste aan Radioactive Dreams is voor mij ongetwijfeld de manier waarop de filmmuziek constant de boel ondersteund tot en met de actiescenes toe, hetgeen soms fantastische composities oplevert met als hoogtepunt de laatste shootout. De rockende popmuziek is haast ononderbroken aanwezig en geeft de hele prent een echte boost die het helemaal afwerkt.

Jammer dat Dudikoff’s personage doorgaans een beetje te dik aangezet wordt en te druk overkomt, en dat het einde een beetje naar de belachelijke kant is. Want voor de rest is dit heel aangenaam kijkvoer ontsproten uit Albert Pyun’s ondoorgrondelijke hersenkronkels. De moeite om eens uit de vergeetput te vissen in elk geval.

3,5*

Kon er vrij weinig mee, bijzonder eentonig en een typische dystopische sfeerschets van Pyun. Hier en daar wel charmant door de typische 80s sfeer. 2*