Tierische Liebe (1995)

Nogal onthutsende documentaire, als ik de reactie op IMDb mag geloven.

Verboden in Noorwegen

Zie hier waar Seidl zijn inspiratie vandaan haalde voor Hundstage.

Je ziet een keur aan excentrieke mensen in troosteloze woningen met hun hond. Ze zijn zo verzot op hun huisdier dat ze 'm bijna doodknuffelen...

Seidl laat vrij veel mensen aan het woord die geen deel uit maken van de maatschappij. Soms is dat interessant, maar af en toe laat 'ie een zielig figuur uitgebreid z'n gal spuien over het politieke systeem.

Er zit ook een zwerver bij die z'n konijn overal aan mensen toont en vraagt om geld voor het beestje... Het arme beestje wordt als een knuffelbeest van hot naar her gesleept.

Het meest vreemde moment in de documentaire is wanneer een dierenvriend (?) z'n hond op een loopband zet omdat ie in de vrije natuur ook 10km per dag zou rennen...

Geen idee waarom de docu in Noorwegen verboden is.

Interessante film, maar 120 minuten is wat te veel van het goede/hetzelfde.

Die poster .

Hehe.

"... noch nie habe ich im Kino so geradewegs in die Hölle geschaut."

Werner Herzog

Heb 'm me laten aanraden. Iemand vertelde me

dat dit erger was dan de meest realistische horror etc.

Begrijp best dat dit totaal iets anders is, maar wilde

toch eens weten hoe ik 'm zelf zou ervaren.

Mijn gevoel is dat ik gewoon naar een film van

Harmony Korine heb zitten kijken, maar dan een slechte.

De 1e helf was nog te pruimen, maar daarna had ik het eigenlijk wel gezien. Op de dvd-hoes staat lengte 46 minuten.

Dat was de 2e reden om 'm te kijken: kort, is er niets aan is ie zo afgelopen. Dan blijkt ie dik 105 minuten te zijn.

Niet kinderachtig gedaan en de film uitgezeten....

achteraf de 1e helft dus leuk voor een keer, de 2e helft zonde van

m'n tijd.

De Werner Herzog uitspraak.....tja, misschien kreeg ie er geld voor?

Kan me niet voorstellen dat Herzog fan van Seidl's werk is vanwege

dit werkje.

2 Sterren

Hmm dat klinkt wel erg overdreven. Dat wekt verkeerde verwachtingen.

Leek me ook wel een beetje overtrokken en verwachtte
niet echt dat 't me zou shockeren....maar hoopte het ergens wel.
Maar bleef uit.

Vermaakte me de 1e helft 't meest met de 2 samenwonende, oudere mannetjes.
Maar de film zwakte af en kon me niet genoeg boeien.

De naam Ulrich en de titel van de film schept verwachtingen. Met berichten dat dit het smeriger is dan horrors en gebanned is in Noorwegen (Heeft iemand hier een bron en reden van? Ik kon niet zo snel iets vinden) denk je wel te weten wat je kunt verwachten: afstandelijke, neutraal geregistreerde dierenliefde dat uiteindelijk ontpopt in dierenseks. Maar verder dan een tongzoen met een hond gaat het niet (zoals al op de poster is te zien). Het is ook geen portret van doorgedraafde dierenliefhebbers die met veertig katten, twaalf paar honden en zes konijnen op twintig vierkante meter leven. Het is vooral een portret van mensen aan de onderkant van de samenleving, vaak in combinatie met hun huisdier. Uiteindelijk waren er maar een enkele scènes echt boeiend, zoals het moment waarop de ene hond de andere hond bijt en niet meer los wil laten. Maar ik heb een zwak voor Ulrichs afstandelijke registratie. Die stille poses waarbij de camera de mensen kadert met hun huisdier zijn erg sterk en de personages an sich blijven vrij ongrijpbaar. De registratie is erg Ulrich en ik blijf daar een zwak voor houden, maar het is niet in deze documentaire dat hij echt grenzen overschrijdt (of je moet aanstoot nemen aan die ene seksscene).