9 Songs (2004)

Knappe sfeervolle, warme en realistische weergave van een relatie tussen een koppel en hun liefde voor seks en muziek.

Aangename film met bijpassende soundtrack, maar volgens mij niet één om meerdere keren te zien.

3,5 *

Alleen de muziek is fantastisch. Heb door deze film wel The Von Bondies ontdekt.

Mooie beelden, prima muziek en erotiek op een smakelijke manier gefilmd, zonder dat het meteen vunzig wordt. Kortom zeker 3,5 * waard.

Von Bondies is echt vet ja, gelukkig kende ik ze al!!

Ik vond t wel een goede film, met paar erg goede scenes, heb wel wat aan te merken. Ik vind het ten eerste jammer dat alle muziekscenes binnen zijn en bijvoorbeeld ook niet een paar van op een of ander festival. Verder had heel de film door muziek moeten te horen zijn denk ik, dus ook wat rustige muziek tijdens praat/ sex scenes, want verder zeggen ze wel wat interesante dingen maar dan was de 'flow' wat beter geweest. De beelden op Antarctica zijn trouwens ook mooi.

Niet iedereen kan deze film waarderen (ook aan stemmen te zien) maar ga de film igg niet zien als je niet van de Von Bondies, Franz Ferd., Black Rebel Motorcycle Club etc houdt.

Ik denk 3* dan maar?

Het gaat er toch om dat ze elkaar hebben ontmoet bij Brixton Academy. Niet op een of andere festival..

9 britpop liedjes en 9 standjes (pas op onsmakelijk in beeld gebracht voor sommigen). Ik begrijp het idee niet en ik kon hier met moeite een verhaal in vinden. 1

Redelijk sfeervol portret dat af en toe wat saaiig wordt.

Het uitgangspunt vind ik origineel. De vermening tussen liedjes en sfeervol uitgewerkte sexscènes is niet storend, alleen telkens datzelfde ritme van liedjes - sex etc. deed het verrassingselement niet echt ten goede komen. Mochten de muziekscènes en de sexscènes nauw verbonden zijn geweest dan had ik hier wellicht wat minder moeite mee gehad. Nu vergde het toch wel wat van mijn concentratie om telkens ergens in te komen. Het idee om er af en toe wat beelden van Antartica in te gooien werkte dan ook goed. Prachtige omgeving aldaar en vanuit de hoogte in beeld gebracht.

De muziek is verder wel te doen. Een paar uitblinkers ( Dandy Warhols en nog het eindnummer ). De sexscènes zijn sfeervol in beeld gebracht. Geen preuts Amerikaans gedoe, maar gewoon naturel. Wel zo natuurlijk. 3,5*

Mooi klein filmpje die de passie tussen die twee goed overbrengt. Mensen die op zoek zijn naar een verhaal kunnen hier beter wegblijven, dit is namelijk een echte sfeerimpressie. Mooi gefilmd en de muziek wordt echt een met het beeld. De voice over vond ik ook geslaagd en voegt ook sfeer toe. Goed geacteerd overigens, moet niet eenvoudig zijn geweest. 4 sterren. 2.74

Een keigoede film!

Eindelijk een film zonder een oeverloos ingewikkeld scenario!

Een film die passie, verliefheid en seks heel spontaan in beeld brengt.

Deze film is zo mooien realistisch dat sommige mensen hem gewoon niet goed durven vinden uit angst om voor pervers versleten te worden!

Ik vond het een sterke film. Ik deel dan ook de mening van sommige andere hier: de realistische aanpak zorgt ervoor dat de film zich sterk onderscheidt van het gemiddelde gepolijste Hollywood liefdes drama, en toch komen de beelden niet over als een goedkope 'geilmakende' nonsens film (Dit vind ik bijvoorbeeld wel het geval bij Shortbus). Een erg knappe prestatie.

Kleine opmerking: de muziek paste goed bij de film, maar iedere keer weer een concertje tussendoor vond ik af en toe wat veel van het 'goede'.

Na code 46 de 2e Winterbottom met een belachelijk lage score.

Als dit porno is moet ik toch echt eens meer porno gaan kijken. Kennelijk is dat beter dan 90% van alle films op Moviemeter. De seks scenes lijken me verder ook totaal niet bedoeld om geil van te worden. Juist de passie die de 2 hoofdrolspelers uitstralen is zo mooi, het is haast moeilijk om te geloven dat ze toendertijd geen relatie hadden. Zo puur voelen de scenes aan.

Verder ook prachtige cinematografische contrasten. Zijn veel van de seksscenes benauwd, kalm en claustofobisch. Daarnaast staat de drukte van de clubscenes en de ruimte van Antartica. Al deze scenes hebben hun eigen sfeer. Ook de soundtrack is weer van hoog niveau. Net als in Code 46 laat Winterbottom ons weer een paar erg bezopen nummers horen. Maar ook hier weet hij het weer tot één (erg mooi) geheel te krijgen.

De acteurs doen het ook geweldig, ze lijken oprecht verliefd te zijn. Iets dat ik nog maar zelden in films heb gezien. En met z'n slechts 65 minuten weet Winterbottom ook goed de maat vast te houden en er geen onnodig lang gezeur van te maken. Winterbottom wordt zo stlstaand een favoriet, ik wil ook snel meer van de beste man zien.

4 Dikke

Tja, zo heb ik de film ook ervaren, na een paar minuten begon ik al met skippen, eigenlijk leek alles op elkaar: muziek, sex, muziek, sex, muziek, sex...enz.

Dat is onzin natuurlijk. De helft van de groepen ken ik niet eens en op een paar uitzonderingen na vond ik het ook allemaal herrie. Het paste echter zeer goed in de film.

Vond het ook niet zo'n hoogvlieger, deze film. Nu houd ik wel van deze muziek (ik kende al die groepen wel) en ben ik best een fan van Michael Winterbottom, maar het verhaal greep me niet echt aan. Ja, de seks was realistisch en het was best mooi om te zien hoe hun relatie zich ontwikkelt, maar ik voelde me nou niet echt betrokken bij het stel. Als zij dan op het einde vertrekt naar de VS, moet je dat toch eigenlijk wel als treurig ervaren, maar het kon me niet zoveel schelen eigenlijk.

Zonet even op tv gezien aangezien ik toch wel benieuwt was (echter wel het eerste kwartier gemist maar had achteraf het idee dat dat niet echt uitmaakte) en ja wat moet je nou met zo'n film?. Concert beelden worden de hele tijd afgewisseld met expliciete seksscenes, opzicht een leuk idee en een gewaagt project maar als het in de praktijk gebracht word word het gewoon gauw te eentonig en saai om echt te boeien allemaal, pluspuntjes zijn dat het verder niet te lang duurde allemaal, de seksscenes waren mooi geschoten en redelijk opwindend (en lijken niet aleen getoond te worden om te shockeren) en de muziek was erg leuk maar voor de rest was dit net als die andere film die ik van regisseur Winterbottom zag (24 Hour Party People) nergens echt bijzonder.

2 sterren

Sorry, maar dit vind ik he-le-maal niks!

Je mixt wat concertregistraties door wat expliciete sexscènes heen en dat is het ineens een arthouse romantiek/muziek film?

Laat me niet lachen. Misschien een idee voor de Amerikaanse pornoscene??? Kunnen al die bimbo's ook eens over die rode lopers bij de Oscar-uitreikingen!

'....And the Oscar for best motion picture goes to:....................

'13 songs' by Beverly Jerkov!!!!!!

Ik vond deze film geslaagd. Als kijker ben je getuige van een zeer seksuele relatie vanaf het begin, met de concertstukken als toegevoegde waarde.

3*

Een 4,5.

Ik was wel verbaasd.Knap om wat verregaande erotiek zo mooi realistisch eigenlijk te kunnen brengen.Niet ordinair,niet plat.

Gewoon,zoals het in het dagelijks leven ook gaat.

Ja,petje af voor deze makers.

Damn! Deze film moet nog effe op me inwerken, maar het was een positieve ervaring, mijn tweede Winterbottom (24 Hour Party People was de eerste). Het is toch bijzonder hoe je twee mensen op een heel onconventionele wijze leert kennen, en ook hun liefde voor elkaar en dan heb ik het nog niet eens over de seks.

En dan de muziek; alles stond zowel los van elkaar als dat het met elkaar verbonden was, ofwel weet ik nog niet goed welke van de twee het geval was.

En ook gaaf is het feit dat Black Rebel Motorcycle Club twee songs mocht uitvoeren !

Anyway, voorlopig vier punten.

De mooie poster hier was me al eerder opgevallen, maar helaas wist de film niet aan dit verwachtingspatroon te doen. Het concept spreekt me wel aan, maar een wat sympathieker stel en vooral wat betere muziek was zeker geen overbodige luxe geweest. Franz Ferdinand en The Von Bondies vind ik nog wel leuk, maar verder sprak het me totaal niet aan. Winterbottom had er ook beter aan gedaan om de belangrijke linkt tussen de muziek en de liefde van de twee beter in beeld te brengen. Waarom luisteren ze in het huis nooit naar muziek bijvoorbeeld? Op deze manier werd het allemaal veel vlakker, dan dat het in potentie had kunnen zijn. Ik hou het op 3 sterren, maar ik hou Winterbottom in de gaten, want dat hij talent heeft is zeker.

Dus omdat je ze thuis niet naar een cd-tje ziet luisteren is hun relatie opeens vlak? Wat een ontzettende onzin.

Dat zeg ik toch niet? Omdat ze bijv. thuis niet naar de muziek luisteren, wordt de mate van belangrijkheid van de muziek voor hun relatie opeens veel kleiner. Het is niet voor niks dat de scene dat ze in de auto naar het strand rijden (met muziek op de achtergrond!) en op het strand zelf zijn, zo'n beetje de beste is.

Een scene waarin ze thuis naar muziek luisteren heeft geen enkele meerwaarde. Het is na al die concerten toch wel duidelijk wat muziek voor hen betekent. En je weet niet of ze thuis niet naar muziek luisteren. Het wordt slechts niet getoond en dat hoeft ook niet. Laat je fantasie werken.

Prachtige film als je wat van rockmuziek houdt en als het erotisch iets meer mag zijn.

Heel mooi verfilmd en toch geen platte sex scenes.

Origineel dus vandaar zeker een 4!

ondanks het knap in beeld brengen van de sex scenes en de inbreng van de leuke concert fragmenten, bracht deze film niet echt veel. heb er wel van genoten, maar er echt bij nadenken hoefde ik niet! een 3

wel goed dat het geen model vrouw was! maar een gewone meid....

Soort kruizing porno, mtv en discovery. Een verhaal heb ik niet kunnen ontdekken, het gaat meer om sfeerbeelden.

Zo zag ik het ook. Geen verhaal, geen dialoog (iets voorlezen uit boeken?!), er gebeurt gewoon helemaal niks! Het zou misschien mooi zijn geweest als er een verhaallijn zou zijn tussen de 2 karakters en de footage van de artiesten, maar enkel de concerten bijwonen is té passief. De muziek is prima maar daarvoor hoef je deze pretentieuze 'film' echt niet te zien.

Een *1.0

Poisononthewell vergeet de Antarctica-scenes.

Fijn trouwens dat het meteen maar weer pretentieus is. Je zegt nagenoeg zelf dat de film helemaal geen pretenties heeft.

Het probleem van de film is dat Winterbottom toch nog een verhaaltje probeert te vertellen. En laat nu net dat falikant mislukken, zodat er bij mij zogenaamde 'yeah right' momenten voorbij vlogen. Sfeerplaatjes over 'een relatie', houd het daar dan ook bij. Flirten (eerder dwepen) met metaforen als de aloude geheimen van Antarctica, tja...

9 Songs straalt intimiteit uit, maar voelt oh zo afstandelijk. Het liet mij in ieder geval koud [over Antarctica als metafoor gesproken...]