9 Songs (2004)

Heeft niemand van de MM-ers het aangedurfd om dit te bekijken op het iffr? Ik was toch wel erg nieuwsgierig en ben gaan kijken. Ik had me op het ergste voorbereid, maar het viel me alleszins mee.

Weliswaar inderdaad vooral heel veel popmuziek en heel veel seks, maar behoorlijk sfeervol en warm gefilmd. De film schetst de relatie tussen twee begin 20-ers, die eigenlijk alleen gebaseerd is op liefde voor muziek en seks. Erg veel diepgang (haha..) kon ik niet in de film ontdekken en ik had veel liever meer van (de ontwikkeling in) hun dagelijks leven gezien, maar ik vond het toch een redelijk sfeervol portret.

Weer zo'n film die totaal ondergesneeuwd wordt . Maar na 9 Songs en Code 46 laat Winterbottom mij een erg sterke indruk achter.

't Is toch jammer dat er een taboe rond sex blijft bestaan, merk je toch wel weer bij een film als deze. Het hoofdthema is hier niet sex, wel een relatie tussen een koppel. Vormgegeven aan de hand van enkele muziekscenes, al evenveel expliciete sexscenes en korte sfeertekeningen van hun samenzijn.

Maar de relatie primeert. Dat deze vorm krijgt door de sexscenes is een even normale keuze als een relatie vorm te geven door andere zaken. Maar da's dan uiteraard veel dieper natuurlijk. Wat mij betreft slaagt Winterbottom er met verve in de aard en vorderingen perfect door te trekken in de sexscenes. Elk heeft z'n plaats, en hoort bij een bepaald moment in de relatie.

Groot pluspunt is de realitische benadering. Geen preutse, stijve of clinisch gestyleerde shots, maar lekker sappig, passioneel en warm in beeld gebracht. Spreken van erotiek of porno is dan ook compleet de essentie missen lijkt mij. Volgens mij is het echt nergens de bedoeling om "broek naar beneden" geilheid op te wekken. Wel de passie tussen twee personen weer te geven, en deze keer niet door ze ellenlange conversaties te laten voeren, of ze met romantische opofferening op te zadelen.

Ook één van die weinige films die de muziek, wat mij in de oren klinkt als kutmuziek, functioneel en goed weet te laten werken. Niet mijn ding, maar uiteindelijk past het goed in de film, en vormt het een sfeervolle leidraad.

Unieke film die het sappige, vleeslijke en warme van een relatie laat zien. Ik heb niks tegen andere benaderingen van relaties, maar om die dan als diepgaand en deze als oppervlakkig af te doen vind ik flauw. Mooie en aandoenlijke film, met veel liefde en passie op het scherm getoverd.

4 dik verdiende *. Schromelijk ondergewaardeerd hier.

Redelijk sfeervol portret dat af en toe wat saaiig wordt.

Het uitgangspunt vind ik origineel. De vermening tussen liedjes en sfeervol uitgewerkte sexscènes is niet storend, alleen telkens datzelfde ritme van liedjes - sex etc. deed het verrassingselement niet echt ten goede komen. Mochten de muziekscènes en de sexscènes nauw verbonden zijn geweest dan had ik hier wellicht wat minder moeite mee gehad. Nu vergde het toch wel wat van mijn concentratie om telkens ergens in te komen. Het idee om er af en toe wat beelden van Antartica in te gooien werkte dan ook goed. Prachtige omgeving aldaar en vanuit de hoogte in beeld gebracht.

De muziek is verder wel te doen. Een paar uitblinkers ( Dandy Warhols en nog het eindnummer ). De sexscènes zijn sfeervol in beeld gebracht. Geen preuts Amerikaans gedoe, maar gewoon naturel. Wel zo natuurlijk. 3,5*

Sorry, maar dit vind ik he-le-maal niks!

Je mixt wat concertregistraties door wat expliciete sexscènes heen en dat is het ineens een arthouse romantiek/muziek film?

Laat me niet lachen. Misschien een idee voor de Amerikaanse pornoscene??? Kunnen al die bimbo's ook eens over die rode lopers bij de Oscar-uitreikingen!

'....And the Oscar for best motion picture goes to:....................

'13 songs' by Beverly Jerkov!!!!!!

Ik vond deze film geslaagd. Als kijker ben je getuige van een zeer seksuele relatie vanaf het begin, met de concertstukken als toegevoegde waarde.

3*

Damn! Deze film moet nog effe op me inwerken, maar het was een positieve ervaring, mijn tweede Winterbottom (24 Hour Party People was de eerste). Het is toch bijzonder hoe je twee mensen op een heel onconventionele wijze leert kennen, en ook hun liefde voor elkaar en dan heb ik het nog niet eens over de seks.

En dan de muziek; alles stond zowel los van elkaar als dat het met elkaar verbonden was, ofwel weet ik nog niet goed welke van de twee het geval was.

En ook gaaf is het feit dat Black Rebel Motorcycle Club twee songs mocht uitvoeren !

Anyway, voorlopig vier punten.

De mooie poster hier was me al eerder opgevallen, maar helaas wist de film niet aan dit verwachtingspatroon te doen. Het concept spreekt me wel aan, maar een wat sympathieker stel en vooral wat betere muziek was zeker geen overbodige luxe geweest. Franz Ferdinand en The Von Bondies vind ik nog wel leuk, maar verder sprak het me totaal niet aan. Winterbottom had er ook beter aan gedaan om de belangrijke linkt tussen de muziek en de liefde van de twee beter in beeld te brengen. Waarom luisteren ze in het huis nooit naar muziek bijvoorbeeld? Op deze manier werd het allemaal veel vlakker, dan dat het in potentie had kunnen zijn. Ik hou het op 3 sterren, maar ik hou Winterbottom in de gaten, want dat hij talent heeft is zeker.

Het probleem van de film is dat Winterbottom toch nog een verhaaltje probeert te vertellen. En laat nu net dat falikant mislukken, zodat er bij mij zogenaamde 'yeah right' momenten voorbij vlogen. Sfeerplaatjes over 'een relatie', houd het daar dan ook bij. Flirten (eerder dwepen) met metaforen als de aloude geheimen van Antarctica, tja...

9 Songs straalt intimiteit uit, maar voelt oh zo afstandelijk. Het liet mij in ieder geval koud [over Antarctica als metafoor gesproken...]

Aardige film. Mooi gefilmd, toffe muziek en subtiele, realistische scenes die ontwikkelingen in een relatie aardig weergeven. Stevig minpunt waren die quasi filosofische Antartica-scenes, dat verhaaltje over de reis van het antartica-ijs naar het smelten was echt een stapje te ver, dat had er uitgemoeten. Ook de voice over zat de film eerder in de weg. Maar gelukkig domineerden geen van beiden.

3.0*

Leuk filmpje. De muziek en beelden zijn wisselvallig, evenzo de film. Het ene moment heb je zoiets van ''dit is prachtig'' en tijdje later denk je van'' echt geen ruk aan''. Grootste uitschieter qua muziek: The Dandy Warhols en paar waar ik nooit eerder van heb gehoord, Michael Nyman, Franz Ferdinand, Salif Keita.

Nou, toch nog gevonden in concerto en heb eigenlijk niks gemist.

Na de schitterende muziekfilm 24 Hour Party People maakt Winterbottem toch een ultieme misser met zijn nieuwe muziekfilm. Het is gewoon een en al neuken neuken neuken met daartussendoor een concert. Waar slaat dat op? Gaat totaal nergens over. Als ik sex wil zien dan ga ik wel naar een willekeurige porno site waar het allemaal nog oh zo explicieter is dan deze prul. De concerten daarintegen zorgde maar voor een beetje variatie maar het is meer domme sex dan muziek. Dus zelfs die mini concertjes van de goede muziek kunnen het niet redden want die domme porno overtreffen het.

Prul: 0,5*

Matig.

Weinig boeiende personages zijn voor een film als deze al gauw de doodsteek. Ik vind Stilley ook verre van aantrekkelijk genoeg om een rol als die van haar te spelen. Ik schrok ook wel even toen ik naar de tijdbalk keek en bleek dat ik nog maar net op de helft was.

Monotone scènes, weinig in het hoogspringende dingen. De muziek gaat wel, maar echt goede nummers zaten er niet tussen. Visueel weinig hoogstaand, iets wat ik nav de poster eigenlijk wel had verwacht.

2*

Niet echt mijn ding. Vond het moeilijk om dit te kijken als een film. Ik kon niet echt een verhaallijn ontdekken en ook de beelden vond ik niet overdreven mooi geschoten om zich te onderscheiden van porno/film. Een tussenfilm, het zou vast erg grensverleggend in Michael's hoofd geweest zijn maar op beeld kwam het niet echt naar voren. Ook de muziek vond ik niet erg denderend, hoewel dat dan weer op persoonlijke smaak aan komt en dan ben je aan het vooroordelen. Nee, drie dubbel niks. 0,5 ster

Je moet het zo zien Sinterklaas. Matt de wetenschapper zit voor zijn onderzoek misschien soms wel maanden onafgebroken op Antartica. Daar moet hij het doen zonder vrouwen met als gevolg geen sex. Thuis in Londen wil Matt de schade inhalen, wat voor hem betekent lekkere wijven en veel sex én genieten van live concerten. Ik in zijn plaats zou exact hetzelfde doen. Dus met het verhaal is helemaal niks mis. Heel geloofwaardig allemaal. Ik zie deze film daarom ook meer als een documentaire van iemand die na een verblijf van maanden in een onherbergzaam oord thuis in een grote stad op zijn manier het vertier zoekt.

En wat de film of documentaire verder betreft; de live muziek van o.a. B.R.M.C, Elbow, Dandy Warholts vond ik keigoed. Ook zeer mooi dat nummer van Goldfrapp wat je dacht ik hoorde in die nachtclub. En die sexscènes vond ik ook best wel mooi, absoluut geen porno maar gewoon erotiek. Voor mensen die dit porno vinden zou ik deze film A Serbian Film willen aanbevelen. Dan kun je pas echt zien wat het verschil is tussen erotiek en porno.

Ik heb me in ieder geval best wel vermaakt met deze 9 Songs van Winterbottom die je het best thuis kan bekijken en niet in de bioscoop. In een bioscoop voel ik mij bij het zien van dit soort films nogal ongemakkelijk.

3,5*

Een matige film die een beeld schetst van de relatie tussen Lisa en Matt.

Dit alles wordt afgewisseld met 9 tracks van bands waar het koppel o.a. naar toe gaat.

Tussendoor krijgen we genoeg erotiek en soft-porno te zien.

De doelstelling van deze film is absoluut niet om de kijker opgewonden te laten worden.

Verder ligt de nadruk niet op sex alleen, en hebben de tracks ook een bepaalde betekenis op hun relatie.

Helaas niet meer dan 2,0 *

Vooropgesteld: ik hou wel van een probeerseltje. Dat kan dan wel tegenvallen (dat doet het vaak) maar het kan ook zeer goed werken. Deze 9 songs heeft beide. Het idee is goed, de scènes werken maar door deze vorm en nauwelijks plot geloof je het na krap een halfuur wel. Dat laatste halfuur wordt dan maar plichtmatig uitgekeken en gaat zelfs vervelen.

Aangezien seks hier nu net het punt is dat gemaakt wordt is dit één van die films waarin het nuttig is. Ook het naak (op een enkel shot na) heeft zijn functie, net als de ongesimuleerde seks. Dat komt ook doordat het zeer liefdevol - teder haast - wordt uitgevoerd en in beeld gebracht.

Plot is er nauwelijks, inhoud des te meer. Een relatie die gewoon bestaat uit gedeelde passie, in de muziek en in bed. Niets meer, niets minder. Er wordt niet over geoordeeld, het is geen nihilistische inzet: het is gewoon een heftige relatie als velen die rauw getoond wordt. Maar door het prima spel sijpelt de liefde er wel gestaag in. Dan zijn er verder nog de aardige muzieknummers, de sfeervolle warme fotografie met mooie kleuren en wat geneuzel over Antarctica. Dat laatste had niet per se gehoeven, al zal Winterbottom er wel iets mee bedoelen. Verder 3,0* voor deze.

Een probeersel.

En eigenlijk best een interessant probeersel. Want, ondanks dat het al bijna weer tien jaar geleden is dat ik dit probeerseltje voor het eerst zag - en net m'n tweede herziening gedaan heb - vind ik het nog steeds niet makkelijk om er een mening over op te schrijven. Maar de vraag "wat vind ik er van" blijft toch intrigeren.

Waar de film wat mij betreft op een vrijwel geniale manier in slaagt is om een beeld te geven van de relatie van Matt en Lisa. Dat wil zeggen, door de ogen van Matt, en met een stuk afstand erin waardoor de gewone 'sleur' dingen verdwenen zijn, en alleen overblijft wat voor Matt ongewoon was, wat hij onthouden heeft, wat indruk op hem gemaakt heeft. En dat komt dus hoofdzakelijk neer op een paar concerten en de wat interessantere standjes. Wellicht is dat persoonlijk, maar eigenlijk komt het best goed overeen met wat ik me van een paar van m'n vriendinnen herinner. En eigenlijk is dat best confronterend - meer was er kennelijk niet in die relaties.

Wat me daarnaast opvalt is dat - in tegenstelling tot porno, maar ook in tegenstelling tot erotiek, of romantiek - de seks vooral erg realistisch in beeld gebracht wordt. Met een grote uitzondering daarin natuurlijk - het werkt wel wat erg goed allemaal, en da's in het echt toch eigenlijk bijna nooit zo. Met dat idee als aangever, misschien is het ook wel terecht als we het geheel meer zien als de ietwat puberale herinnering aan een relatie. Maar met porno of erotiek heeft het duidelijk niks te maken - wie dat denkt mist wat de essentie van die dingen is.

Interessant, dus. Maar als we kijken naar wat de film teweeggebracht heeft, dan lijkt toch vooral de stigmatisering (ai, echte seks) daarin de hoofdrol te spelen. Kennelijk maakt dat een normaal oordeel vrijwel onmogelijk. En geheel in lijn met wat je van een volstrekt bekrompen samenleving verwachten zou, moddert de regisseur aan de rand van de filmwereld verder, krijgt de acteur enig respect, en moet de actrice het met kansloze bijrolletjes stellen. Misschien dat dat niet alleen door deze film komt, maar de schijn is er tegen.

Jammer eigenlijk. Het probeersel is tenslotte best geslaagd, en de dapperheid om het te maken verdient toch ergens wel wat meer.

Een wat controversiële film waar de het gegeven van expliciete seks de overhand neemt bij de algemene beoordeling van deze film. Deze film kan je wat vergelijken met Lucia y el sexo en probeert een beeld over een relatie tussen twee mensen te schetsen. Op zich niet onlogisch dat daar dan ook seks aan te pas komt. Dat levert een geloofwaardige sfeer op van een mooie relatie tussen twee mensen. Wel miste ik op den duur wel de verrassing, omdat het steeds weer het zelfde thema was. En dan rijst nog de vraag of dit op zich wel boeiend genoeg is om los van de mooie sfeer, als kijker interessant te vinden.

Resultaat is een mooie film, al zullen velen hier zich niet zo in vinden. Maar echt speciaal was het ook niet. Zo mooi als de liefdesscènes waren, zo slecht waren de muziekfragmenten in beeld gebracht. Jammer, want de muziek paste er eigenlijk wel bij. Toch nog een score net boven net boven een voldoende voor de sfeer en de muziek zelf dan.

Deze korte film bevat letterlijk en figuurlijk veel muziek, bloot en porno (o.a. beffen, neuken en pijpen). Het verhaal welke puur en alleen draait om Lisa (gespeeld door Margo Stilley die er best mocht wezen met haar fraaie lichaam) en Matt (gespeeld door Kieran O'Brien, die best redelijk geschapen is en ook behoorlijk harig in de schaamstreek), die een relatie met elkaar hebben, stelt eerlijk gezegd weinig voor.

De uitvoering van het verhaal bestaat met name uit flarden uit live binnenhuis concerten (steeds één liedje, waardoor je uiteindelijk uitkomt op 9 liedjes. Vandaar ook de filmtitel "9 Songs") van de pop en rockbands B.R.M.C (uitzondering met twee liedjes), The Von Bondies (mooi liedje overigens), Elbow, Primal Scream, The Dandy Warhols, Goldfrapp (niet live, maar de scene wordt wel fraai in beeld gebracht als Lisa en Matt naar de seksclub "Venus" gaan en Lisa opgewonden raakt van de vrouwelijke stripster), Super Furry Animals, Franz Ferdinand en Michael Nyman achter de piano (het wordt ook afgespeeld in die volgorde) en de vooral seksuele relatie tussen Lisa en Matt die behoorlijk expliciet in beeld werd gebracht.

Zo zie je niet Margo Stilley vrijwel continue bloot, maar zie je ook hoe ze regelmatig wordt gebeft (waarbij de vagina duidelijk zichtbaar is), aan haar borstjes wordt gezogen, wordt geneukt (met condoom en op het einde zie je ook hoe Margo Stilley de penis van Kieran O'Brien inbrengt in haar als ze op hem zit) en zichzelf masturbeert. Dat wordt overigens visueel (met licht en kleur effecten en decors) allemaal mooi in beeld gebracht. Uiteraard krijgt Kieran O'Brien ook de nodige aandacht van Margo Stilley. De bad scene waarbij Margo Stilley met haar voeten de half stijve penis van Kieran O'Brien aanraakt en zelfs masturbeert, was misschien wel één van de mooiste visuele scenes in deze film en hetzelfde geldt in iets mindere maten voor de SM-achtige lange bef scene waarbij ook hitsig wordt gepraat door Margo Stilley. De pijp scene waarbij Kieran O'Brien zelfs rijkelijk klaarkomt, vond ik zeer gewaagd (ook de neuk scene op het einde). Zowel Margo Stilley als Kieran O'Brien deden het verdienstelijk en ze hadden er zichtbaar ook veel plezier in (wat ik me bij Kieran O'Brien zeker goed kan voorstellen ).

Daar de film draait om muziek en seks moet je de rest (o.a. het gedoe op de Antarctica, wel mooi in beeld gebracht) met een korreltje zout nemen. Al met al vond ik dit best een leuk probeersel voor een film, welke zich lekker wegkijkt (vanwege het bloot en de seks) en ook lekker in het gehoor ligt (vanwege de muziek). Omdat de film ook maar iets van 65 minuten duurt wordt het ook nergens echt saai of langdradig.

Niet goed.

Het is eens wat anders, maar 9 Songs heeft weinig om het lijf. Een uur, langer duurt het niet en toch voelt het stroperig aan. Muziek, seks, und so weiter und so weiter. Het gaat 'm inderdaad niet enkel om seks - ook al wordt die, gelukkig, expliciet in beeld gebracht -, maar voornamelijk om de relatie van een (vervelend) koppel.

Los van enige audiovisuele trucjes en wat sfeervolle momentjes heb ik weinig plezier beleefd aan deze film.

1,5

Op de keper beschouwd een waardeloze pornofilm, waarin de soms expliciete seksscènes met fragmenten van rockconcerten en nietszeggende beelden van Antarctica aan elkaar geregen worden. Heeft letterlijk en figuurlijk weinig om het lijf. Als film niet meer dan een ½* waard, maar vanwege het op zich originele idee één ster erbij.

Redelijk simpele neukfilm. Knip er wat onnodige bagage uit, en 9 Songs had zo op xxxvideos kunnen staan. Op zich is dat zeker niet zozeer waar het schoentje knelt; het euvel ligt veeleer bij de saaie personages en het repetitieve karakter van de film. Matt en Lisa blijven lege hulzen, en na de zoveelste stoute capriooltjes van de twee vond ik het eigenlijk wel mooi geweest.

En passant dacht Winterbottom: als ik er nou eens lukraak wat Antarctica beelden tegenaan gooi, krijgt mijn film wellicht ineens een hele diepzinnige lading! Hah, leuk geprobeerd. En de immer herhalende, lamlendige rockconcerten; wat was daar de intentie van? Had dat nodeloze geneuzel lekker achterwege gelaten.

Toch is het geen faliekante mislukking. Het gedurfde concept boeit aanvankelijk nog wel, en de te pas en te onpas ingezette piano riedeltjes geven bepaalde scenes nog wel iets passioneels mee tijdens het rampetampen. De keuze om expliciet naakt niet te schuwen siert de regisseur ook wel, je moet dan ook niet gek opkijken zodra er eens een pik frontaal op de voorgrond prijkt, want niks censuur. Maar zeker de minste Winterbottom die ik tot dusver zag. 2,0*.

Volgens mij kon regisseur Winterbottom maar niet beslissen of die een concertfilm, een soft pornofilm of een documentaire over een expeditie naar Antarctica wilde maken... Er zitten een paar goede bands tussen zoals Franz Ferdinand, maar voor de rest is het totaal niet boeiend, tenzij je van slappe soft "porno" houd.. Slap verhaal en de dialogen bestaan voornamelijk uit aaahw en oeeehh

“She was twenty one, beautiful, egotistical, careless and crazy.”

Expliciete seksscènes die worden onderbroken door rockmuziek en een reis naar Antarctica. Regisseur Winterbottom wil wat zeggen over een korte maar krachtige relatie, maar komt niet verder dan seks en wel erg korte interacties. Het is allemaal erg oppervlakkig en Matt en Lisa zijn wat vlakke en saaie personages. De acteurs O’Brien en Stiley doen wat van ze gevraagd wordt maar kunnen weinig uitrichten met zo’n zwak script. Seks en leuke rockmuziek, dat is geen verkeerde combinatie. Om positief te eindigen.

Ik kan de meesten hierboven alleen maar bijtreden. Erg pover nietszeggend plot waarbij de drie afzonderlijke verhaallijnen door elkaar lopen en op het eerste zicht weinig met elkaar te maken hebben. Als kijker zit je daar toch even op je honger.

Moet je je dus wat optrekken aan wat erotisch getinte seksscènes waarbij het er vurig en passioneel aan toegaat. Verder wat rockmuziek en concertgedoe om dat helemaal tot rust te komen op Antarctica. Vlak en weinig zeggend allemaal. Wat moet je hier nu mee?

Audiovisueel misschien hier en daar OK, maar veel meer valt er niet uit te halen.