Machuca (2004)

Aardig gemaakte film over de opkomst van het regime van Pinochet. Het volgt inderdaad een overbekende route maar er zitten nog wel wat mooie scenes tussen de twee jongens.

Vond zo de laatste scene met McEnroe wel erg mooi. Muziek van Miguel Miranda en José Miguel Tobar geeft wel leuk weer hoe de jongen met onschuldige ogen overal naar kijkt, maar dan de ernst er van in ziet. En daar gaan de twee componisten een tikkeltje te op de dramatische tour als het drama een hoogtepunt bereikt. 3 sterren

Schitterende Chileense film over de val van Salvador Allende en de opkomst van de dictator Augusto Pinochet. Het wordt verteld vanuit het perspectief van twee schoolvriendjes: de een leeft een armoedig bestaan in de sloppenwijken, de ander is de zoon van een overspelige society madam. Hun vriendschap lijkt onverwoestbaar tot de communisten met geweld de kop in gedrukt worden door de fascisten.

Ik hou persoonlijk van dit soort ''kleine'' drama's die in een groter maatschappelijk perspectief staan. Met deze film krijg je een ijzingwekkend beeld van een inhumane episode uit de Chileense geschiedenis. Even vreesde ik dat de film in zoetsappige cliches zou vervallen, maar deze worden op kundige wijze ontweken door de sentimentaliteit uit de weg te gaan. Er blijft het hele verhaal een afstand bestaan tussen de twee jongetjes, of ze dat nou willen of niet. De laatste scenes zijn bikkelhard in hun wreedheid en kwamen bij mij als een mokerslag aan.

Au Revoir Les Enfants in Chili. Politiek doorsijpelend op het schoolplein. Vond het een goede film. Lang niet zo goed als de film die ik net noemde, daarvoor is het soms wat te geforceerd In de vlaggetjesverkoopscenes bijvoorbeeld of de buitenechtelijke relatie van mama en gaat het aan het einde net een paar minuten te lang door.

3.5*

Dat was een goeie film.

Ik heb ooit wel eens gehoord over deze woelige jaren in Chili maar in detail wist ik er niets van...

Deze film geeft een goed tijdsbeeld, gezien door de verwonderde blik van een kind.

Op die manier blijft het interessant, ook voor diegenen die niets van deze Chileense burgeroorlog afweten, zoals ik.

Vooral het laatste uur vond'k geweldig goed, het feit dat je tegen dan de personages goed hebt leren kennen zal daar wel voor iets tussen zitten.

8/10.

Een knap Drama over deze woelige jaren uit de Chileense geschiedenis.

Een aanrader voor filmfans die eens iets anders willen zien dan de zoveelste Hollywoodprent.

Het einde van het tijdperk-Allende was ook kijkhard. Ik heb destijds voor zover dat mogelijk was vanuit Nederland de staatsgreep van Pinochet proberen te volgen.

Ik kende daarnaast tot nu toe over dat gruwelijke schandaal in de Chileense geschiedenis alleen de film "Missing" van Costa-Gavras (met Jack Lemmon en Sissy Spacek).

Deze film geeft een confronterende inkijk in de Chileense samenleving onder Allende, de schuchtere pogingen om klassetegenstellingen te overbruggen en het brute einde van die samenleving. Na al die jaren nog steeds shockerend. Vooral de sloppenwijk bij het voetbalveld, die inclusief zijn bewoners compleet werd weggevaagd.

Een pluim voor regisseur Andrés Wood voor de wijze, waarop hij vooral de kinderen schitterende rollen laat neerzetten. Een aanrader.

Mooie film! Erg aandoenlijk!

Zeker een aanrader voor mensen die het verhaal achter een film belangrijk vinden en dit soort films niet beoordelen op 'vechtscenes' of 'het al dan niet houden van cultuur', zoals enkele hierboven.

Ik sluit me graag aan bij de mening van gauke.
Maar niet alleen Chili kent een klassestrijd. Ieder land heeft dit wel in zijn eigen hoedanigheid. Ook wanneer men in Nederland naar de stembussen moet gaan, herkennen we de verscheidene klasses en denkwijzen over elkander.
Daarom vond ik de scene van de openlijke discussie in de kerk, waarbij de klassen aparte banken hadden, ook zo mooi!e

Flinke tegenvaller ondanks dat het onderwerp me wel interesseert.

Acteerwerk vond ik ronduit slecht, met name de beide jongetjes (en dan vooral het rijke mannetje) straalden weinig uit en geen moment geloofde ik in hun vriendschap. Meisje speelde wel OK.

Ook vond ik het saai, er gebeurde gewoon te weinig interessants op het scherm. En met "gebeuren" bedoel ik echt niet actie of verrassende plotwendingen, ik hou juist best wel van trage films die veel mensen als saai betitelen, als er maar mooie shots zijn, of goede dialogen, of zintuigen op een andere manier geprikkeld worden.

Deze film zit vol goede bedoelingen maar daarmee maak je nog geen goede film.

In 1970 werd de socialist Salvador Allende tot president verkozen in Chili. Op 11 september 1973 pleegde hij volgens de officiële bronnen zelfmoord na de staatsgreep van Pinochet, die gesteund werd door de CIA. Dit conflict draaide rond de grote ideologische tegenstelling van de Koude Oorlog: socialisme tegenover kapitalisme. Dezelfde periode komt aan bod in Het huis met de geesten van Isabel Allende.

We beleven deze historische omwenteling door de ogen van tiener Gonzalo Infante. Zijn familie behoort tot de blanke hogere middenklasse en is tegen Allende. Ze overwegen het land te verlaten.

Een aanhanger van Allende is de onderwijshervormer Father McEnroe. Hij brengt arme en rijke kinderen in dezelfde klas onder. Daardoor wordt de mesties Pedro Machuca een klasgenoot van Gonzalo. Ze raken bevriend. Machuca's nicht Silvana scheldt Gonzalo uit voor rijkeluiszoontje, maar met haar beleeft hij zijn eerste kus. Zij doet ook de uitspraak "Dronkaards en kinderen spreken altijd de waarheid" - een prachtige oneliner, al denk ik niet dat hij altijd klopt. De vraag is of deze klasseoverstijgende vriendschap stand kan houden na de machtsgreep van Pinochet.

Voor Andrés Wood is dit de film die hij moest maken. Hij groeide zelf op in Chili in die periode. Gonzalo Infante doet me denken aan Louis Seynaeve in Het verdriet van België, ook een tienerjongen tegen een historische achtergrond. Het verdriet van Chili is dit eigenlijk.

Mooie film die met de minuut beter wordt, en dat gaat zo door tot aan de aftiteling. Zonder te weten waar de film precies over ging begon ik eraan, het begin was dus even zoeken voor mij en de kracht van de film ontging mij op dat moment, maar uiteindelijk sleepte het me helemaal in het verhaal.

Het is een soort van coming of age film-die zich afspeelt op de vooravond van de machtsgreep in Chili. Over het acteerwerk van de drie tieners valt niets te klagen, hun relaties, verschillen en overeenkomsten maken de film juist zo boeiend. Een hele ruime 3,5*, richting 4*.

Interessante film waarbij een vriendschap ontstaat tussen twee tegengestelde tieners. Niet voor het eerst verfilmd waarbij de kloof tussen arm en rijk, tussen diegene die alle mogelijkheden heeft om zich te ontplooien en een andere die dat niet kan, wordt uitgespeeld. Wat ik echter het meest interessant vond was de historische context van de film ergens begin jaren 70 in het explosieve Chili. We spreken van de periode van de linkse president Allende en de naderende door VS gestuurde coup om de rechtse Pinochet in het zadel te krijgen. Het drijft ook de vriendschap tussen Pedro en Gonzalo op de spits.

Graag naar gekeken en ook de school die apolitiek trachtte te zijn neemt een belangrijke plaats in in de film. Sterk acteerwerk. Sereen, warm, maar tegelijk onthutsend hoe politiek meningen stuurt en polariseert.