La Crise Est Finie (1934)

Hij bestaat niet meer : de crisis...althans bij ons, froggy is al weer aan het verschrompelen naar het schijnt na zich even te hebben opgeblazen. Holland leeft, Hollande sneeft...

Film werd bijna honderd jaar terug in onze contreien uitgebracht onder de fantasievolle titel de crisis is voorbij, en catapulteerde een 17- jarige Darrieux( nog steeds erg actief op haar zesennegentigste ) tot mondiale superster.

Ook meteen de meerwaarde van de film, die drijft op de chemie tussen haar als de ongelukkige soubrette Nicole en Prejean als Marcel de componist van de troep, een aanstekelijk duo dat meteen de romance verzorgt.

Film moet het zoals gebruikelijk bij musicals niet van een uitgekookt plot hebben , een intrige trouwens die min of meer gecopieerd is van de Busby musicals met het gekende "redt de voorstelling al is het geld op " procedé. Een musical in de musical besluit uiteraard het geheel, een musical dus met de eponieme titel.

Budget was natuurlijk geringer dan bij de Busby musicals en je hoeft hier geen spetterende choreografieen te verwachten, de slotvoorstelling is in feite een verzameling tableaux waarin bankbiljetten over de hele aardkloot worden uitgestrooid. Bernanke heeft dit gezien, Hollande schijnbaar ook. Ironie : letters voor de decors worden gejat van een bank door het bord "crédit "los te schroeven en te gappen

De muziek : in feite maar 2 nummers, à Paris waar het mee begint en dat wordt herhaald tijdens de ook als een sneltrein gemonteerde treinreis naar de lichtstad, en la crise est fini-e ( zo uitgesproken/ gezongen ) op het eind. Ik dacht eerst dat het eerste veel catchier was, maar maanden later blijkt het laatste me juist veel beter te zijn bijgebleven en nog geheel in mijn kop te zitten. Wie wat heeft gecomponeerd weet ik niet, de latere Hollywood componist Waxman en Lenoir zijn niet afzonderlijk credited.

Regie van een gekende naam : Siodmak, net geemigreerd uit Duitschland in zijn eerste Franse solowerk. Blaast flink door, het is dat ik het bij de pundits had gelezen anders zou me niet zijn opgevallen dat de fotografie hier wel degelijk noirish/ expressionistische trekjes heeft met Hollandse hoekjes en plenty schaduwen.

Nu echter vooral voer voor de veelal gay camp fanbase van Darrieux. Hebben jullie dit gezien ?