Der Blaue Engel (1930)

Ik had deze film veel beter verwacht, jammer.

3*

Een film van contrasten, die samengevat kan worden als de ondergang van naïviteit.
De eerste helft waarin de hoffelijke en naïve professor (Unrat) in aanraking komt met het wereldje van Lola is ontzettend komisch vanwege de lompheid en onvermogen van de professor, zich te realiseren in wat voor een omgeving hij zich bevindt.

Het blijft grappig om te zien hoe een instituut van etiquette en 'bourgeois' zich op het ene moment als een mak lammetje gedraagd door toedoen van een vrouw. En zich dan nog 'ouderwets' weet uit te barsten naar zijn studenten: Halt! Bleiben Sie stehen! Hilarisch.

Als zijn positie als professor in de gemeenschap der discussie staat vanwege zijn associatie met zo'n vrouw volgt hij zijn hart en kraait gelukkig tijdens zijn huwelijksreceptie.

Een fade-out van wat een gelukkige samenkomst lijkt te zijn en tot dat moment, een passend eind aan een opgewekte film met af en toe ondeugende scenes in de sferen van Tinto Brass. Maar waarom was die clown nou altijd zo droevig?

Maar zoals vaak blijkt: de tragiek van de neerwaartse spiraal is het treffends als je iets moois kapot maakt. En de val van Unrat is dan ook meteen een harde, die nu als clown op moet draven.
Wanneer ze weer geboekt worden voor Der Blaue Engel in zijn oude woonplaats is de voorstelling uitverkocht en wordt zijn vernedering compleet als Lola op de avances van een andere man ingaat.
De scenes die volgen zijn triest maar ook ontzettend krachtig.

4.5*

Ik ben het eens met ToNe.

Prachtig einde ook en inderdaad zeer krachtig. Maakte op mij in ieder geval grote indruk.

Ik ook.

De film was veel beter dan ik had verwacht. Vooral het laatste half uur en het einde was triestig maar inderdaad erg krachtig. Lof voor Emil Jannings.

ToNe vroeg zich af waarom de eerste clown altijd zo droevig was. Wellicht is hij de voorganger (en een van de vele ex-geliefden van Lola) van Professor (Un)Rath en aldus een voorbode op wat Rath te wachten staat: kommer en kwel.

Leuke rol ook van Hans "Dampf in allen Gassen" Albers die Mazeppa speelt en zich voorstelt als "Hans Albers Mazeppa, starker Mann" of "Hans Albers Mazeppa Kraftakt".

Heb deze film vandaag nog eens gezien en ben onder de indruk.

Oh!...Lola La La!.....Gestatten Sie Mir:.... Een pretentieuze professor met zgn een hoog moraal... "Kritik der reinen Vernunft".....wordt psychologisch en waarschijnlijk financieel gestript.
Zijn "Haan" kraaide waarschijnlijk niet tijdens zijn studietijd, daar was hij te ambitieus voor, dan volgt een hele late en harde levensles. Kukekelekuuuuu!.....huh....huh.?..Waarom heeft die waardige en hoffelijke vrijgezel Immanuel Kant zo'n steek onder de gordel verdiend!.... ...... Liefde als begrip is...."mit Kopf bis FuB"..... het meest misbruikt! ...wrang... Daar wist Dietrich, vanaf deze film publieks lieveling, wel raad mee.... Wat ook leuk is om te zien: ze was toen nog heerlijk fris en stevig fruitig....en haar stijlvolle imago was nog geen commerciële dwangbuis. Zeker 50 jaar kon ze als een media "Mummie" teren op deze eerst verworven roem! "Jah, Sie war auf Liebe eingestellt" 3,5*

Mijn grootvader was overleden Hij liet een hele filmcollectie na, waaronder één van zijn lievelingsfilms, DER BLAUE ENGEL.

De film zelf is simpel, maar daarom niet slecht. De acteerprestaties zijn goed, er wordt mooi in gezongen door Dietrich, de beelden zijn meestal duister zoals het hoort in een nachtclub, ... Het geheel is een film die er best mag zijn. 3.5 sterren.

Deze poster hangt in ons Duitse lokaal. Hij is wel erg mooi.

Tja die BENEN hè. Zoals Godfried Bomans al eens zei "Had mijn vrouw maar één zo'n been!".

Voor zo'n oude film vond ik het een mooie, boeiende film. Ook goed geacteerd.

In het begin vond ik de film nogal rommelig en tam, maar het lijkt bij de opbouw te horen. Want, sjongejonge, wat eindigt hij sterk. Van halve luchtige Lausbubenklucht naar krachtig expressionistisch drama. Een gerespecteerd onderwijzer die zijn leerlingen met harde hand voor boze verleiding wil behoeden maar zichzelf er volledig door in het verderf laat storten... Zijn vernedering en ondergang zijn verpletterend gevisualiseerd.

Ik ben zeer verrast door de impact die deze film op mij heeft gehad. Op basis van The Scarlet Empress van dezelfde regisseur (Josef von Sternberg), waren mijn verwachtingen voor deze film niet zo heel hoog. Waar eerdere gebruikers deze film pas in het laatste half uur echt goed vonden, had ik dat al vanaf het begin.

Het eerste wat opvalt is het fantastische camerawerk en belichting. Daarnaast is het acteerwerk van begin tot einde goed. Verder bevielen de Duitse invloeden en de donkere stad mij goed. Deed mij vooral denken aan M, wat uiteraard geen slecht iets is voor een film.

Ik kan niet ontkennen dat het laatste half uur van de film het sterkst is. De film bevat één van de krachtigste emotionele scènes ooit en verzwakt geen moment. Opvallend hoe de clown mij in het begin van de film al opviel, omdat hij zeer droevig was. Uiteindelijk wordt al snel duidelijk hoe dat komt. In dit geval is de clown meer een slachtoffer dan een feestnummer. Het komt met name in de wat oudere films zelden voor dat de film zowel qua verhaal als beeld zo goed is als Der Blaue Engel. Daarom kan ik de film ook aanraden aan de gebruikers die nogal sceptisch zijn over films uit deze periode.

Wellicht dat Morocco je ook weet te bekoren.

Daarin zit ook iets wrangs en toont Von Sternberg weinig genade voor de personages die zijn verhaal bevolken.

Het is even wennen aan zo'n film uit 1930 maar hij heeft de verdienste om beter en krachtiger te worden naarmate hij vordert. Toch ben ik zeker dat het grote sukses van de film destijds grotendeels te danken was aan "femme fatale" Marlène met de zwoele stem en dure benen. Ook op "gewaagdheid" was de film wel een baanbreker : een damesbroekje laten rondslingeren was toen in film toch niet zo gebruikelelijk en zeker erg suggestief.

Wat mij ook opviel was de keurige kledij van de studenten middelbaar onderwijs (wellicht allemaal uit de welstellende klasse; anderen kregen geen kans) en het hoge aanzien van de leraar.

U even terugzetten in de beginjaren en ge ziet een goede film met toch, niet vergeten, een zedenles.

Marlene Diettrich en het verhaal van de femme fatale maken deze film. Wat me vaak opvalt aan oude films is dat ze zo makkelijk een simpel, universeel verhaal vertellen zonder ingewikkelde plotwendingen, zijverhalen of subthema's toe te voegen. Werkt hier wederom uitstekend, het plot pakt je tot het onvermijdelijke einde. Genoeg minpuntjes ook maar dit brengt me toch bij een krappe 3,5 ster.

Lijkt me eigenlijk wel een interessant clubje, de Blauwe Engel

De film stak al verscheidene malen in de winkels mijn ogen uit maar om nu over de 20€ te gaan betalen voor iets waarvan ik niet weet of het goed is was mij wat te gortig. Gelukkig ben ik de 2-Disc Special Edition dan ook in de Free Record Shop tegen gekomen voor 7.50€.

Der Blaue Engel is geen hoogstaand verhaaltje met vele plotwending en twists maar is vooral oerdegelijk. Zeer interessant om te zien hoe de hoffelijke, alom gerespecteerde professor Rath uit de middenklasse eerst naar de nachtclub gaat om zijn leerlingen te berispen maar uiteindelijk zelf steeds maar verder en verder mee in het wereldje van sensuele, donkere kamertjesachtige cabaret wordt getrokken dan dat er ooit met zijn leerlingen is gebeurd. En even lijkt de film in te storten wanneer Rath besluit te trouwen met Lola en alles goed lijkt te komen maar dan maken we een tijdsprong die de film naar een hoger niveau tilt. Het botert niet meer goed tussen de twee tortelduifjes en van de eerzame professor is niets meer te bekennen. Hij is fysisch maar vooral mentaal zwaar afgetakeld door de voorbije 5 jaar en uiteindelijk wordt ook de rol van de droevige clown duidelijk door het ijzersterke laatste halfuur waar blijkt dat Rath hetzelfde lot is beschoren als de voorgaande clown. Alle twee minnaars van de sensuele Lola en alle twee bedrogen, gebroken en vernedert. Vooral wanneer er een derde mogelijke clown op de proppen komt in de vorm van een circusartiest, Mazeppa.

Marlene Dietrich, nu een naam die iedereen wel iets zegt en hoewel ze in de jaren '20 al op handen werd gedragen door de Duitse bevolking was ze overal anders in de wereld totaal onbekend, tot ze de rol van Lola Lola op zich nam. Maar wat voor een rol dan ook. Een femme fatale die haar publiek uitdaagt door erotisch getinte nummers en naar het einde toe gewoon een notoire hartenbreekster. Het is duidelijk dat ze jaren later nog op deze film heeft mogen teren. Maar het is niet Dietrich die oorspronkelijk de show zou stelen. Neen, deze was weggelegd voor de Duitse klasse acteur Emil Jannings die het hier zonder twijfel niet moet onderdoen voor de prestatie van mevrouw Dietrich. Vooral naar het einde toe wordt het duidelijk waarom het zo'n alom gerespecteerd acteur was. Ook de rest van de cast staat overduidelijk zijn mannetje.

Minpuntje is wel de visuele pracht waar zoveel over spreken. Ik zag het gewoon allemaal niet en heel de nachtclub leek soms meer door een rokerige waas te zijn gefilmd dan wat anders. Hier en daar wel eens een mooie scène (Dietrich die met haar ellenlange benen haar nummer over Falling in Love Again zingt is er hier zeker één van) maar nergens had ik het gevoel van wow, dit is iets om in te kaderen, buiten de scène die ik daarjuist besprak maar om die in te kaderen is voor andere redenen%u2026

Dietrichs eerste grote hoofdrol is er één om u tegen te zeggen.

4*

Eigenlijk had ik deze film al in de Top 250 verwacht maar in ieder geval met veel meer stemmen. Heb me op MM vaak afgevraagd waarom sommige oude films het goed doen en andere toch niet. Deze is gewoon op dvd te krijgen en ook op tv geweest, dus daar ligt het niet aan.

Geweldige film, het eerste uur lach ik constant dubbel om prof. Rath,

fantastisch hoe hij steeds zijn wenkbrauw optrekt en over zijn brilletje kijkt.

Het laatste verpletterende half uur heb ik met een brok in mijn keel zitten kijken om aan het einde dan toch met de tranen over mijn wangen de dvd speler stop te zetten.

Ik geef hem nu 4**** maar misschien morgen een halfje erbij, even op me in laten werken.

Ja hoor ik heb hem verhoogd, blijft maar in mijn kop zitten deze film.

Deze film gebaseerd op de roman "Professor Unrath"van de broer van Thomas,Heinrich Mann,voert een brave steunpilaar der maatschappij ten tonele die zijn eigen untergang bewekstelligt,daarbij een handje geholpen door Lola/Marlene Dietrich.

De "Ich bin von Kopf bis Fuß" en "Kukeleku" scènes behoren tot de absolute hoogtepunten uit de filmgeschiedenis,imho.

Overigens werd de acteur Kurt Gerron, die de artistiek leider van de troep speelt, in de oorlog via Westerbork naar Auschwitz gedeporteerd.Hij kwam niet terug.

Beetje een rare vraag misschien, maar zit er veel (moeilijke) dialoog in deze film? Heb een niet ondertitelde versie liggen en twijfel of mijn Duits goed genoeg is.

Voor zover ik mij kan herinneren zijn de dialogen vrij basic, bijna archaïsch, zoals je bij de meeste vroege talkies ziet/ hoort. Soort van rustmomenten waarop er (even) gepraat wordt. Het geheel wordt nl. visueel verteld. Kan niet missen.

Thx!

Der Blauwe Engel schijnt zo ongeveer de beste film zijn uit de zogenaamde Weimar periode. Toch heeft hij mij niet echt kunnen boeien. Pas tegen het einde begon er wat spannends te gebeuren en zag je de talenten van Emil Jannings. Hierboven las ik ergens het woord 'naïviteit', en juist hier erger ik me aan bij het zien van oude films. Je moet er doorheen kunnen kijken, maar dat lukt me nooit echt. Verder vind ik dat Sternberg prima de sfeer neer zit. Samen met het einde zorgt dit toch voor 3*

Marlene Dietrich is ganz toll in deze vroege Duitse geluidsfilm! Wat een babe is ze! Ze lijkt veel op Carice van Houten qua gezichtsuidrukking. En toevallig zingt zij net als Dietrich in Zwartboek ook het jolige liedje "Ich bin die fesche Lola" Emil Jannings lijkt met zijn overacting nog blijven steken in de periode van de stomme film, maar goed. Ik vond zijn rol in deze film ook niet echt overtuigend. Een waardige professor glijdt af naar een clown in een nachtclub, jaja een nogal vreemd gebeuren! Anyway der Blaue Engel is wel aardig (en zelfs grappig) om te zien, maar een topper zie ik d'r ook weer niet in.

Heb deze film al meerdere keren gezien en ik dacht, hij zal nu wel tegenvallen. Maar nee hoor, ik vind het nog steeds een boeiende film en dat zegt nogal wat voor zo'n oude film.

Mooi verhaal wat sfeervol wordt verfilmd en met een goede rol van Emil Jannings. Ik vind Marlene Dietrich's aandeel wel wat minder, maar zeker gezien het verhaal toch ook niet onbelangrijk, met voor die tijd best wat gewaagde scènes. De film kent soms wat trage momenten, maar ach, als geheel blijft het toch een vermakelijke film. Een duidelijk pluspunt, naast de niet al te lange speelduur is, dat de film nog al lang vrij grappig blijft, waarna er wel steeds meer gevoelige randjes bijkomen en met een zielig einde als afsluiting.

Wat mij betreft dan ook een film die de tijd nog steeds goed heeft doorstaan. 4.0.

Ik lees trouwens bij IMDb dat er meerdere lengtes zijn. Zover ik weet heb ik altijd een korte versie van iets meer dan anderhalf uur gezien.

Ja ik lees hier ook 99 min terwijl mijn dvd 105 min duurt. Misschien heeft dat iets te maken met PAL/NTSC, waarbij een frame per seconde meer wordt afgespeeld(24fps ten opzichte van 25 fps), resulterende in een heel licht versnelde/vertraagde versie van de film... Bij mijn weten is de film compleet beschikbaar, en is er geen sprake van incomplete of herziene versies zoals bijvoorbeeld Metropolis dat heeft.

Conclusie: je hebt naar alle waarschijnlijkheid de complete film gezien.

Vast wel. Bedankt voor je reactie, de Engelse en Duitse versies schelen ook iets in lengte. Maar de USA versie is toch wel een stukje langer 124 min.

Deze film betekende de doorbraak van Marlene Dietrich, en is tevens een stukje filmgeschiedenis.

De film is ondertussen meer dan 80 jaar oud maar is nog steeds de moeite waard om eens te bekijken, zeker als je een filmliefhebber bent moet je de prent eens gezien hebben.

Beide hoofdrolspelers zouden later carrière maken maar wel in verschillende richtingen.

Dietrich verliet Duitsland na het opkomen van het nazisme en zou furore maken in Hollywood, Jannings daarentegen dweepte met het nazisme en zou na de oorlog niet meer aan de bak kunnen komen daardoor.

Maar deze prent is dus nog steeds een aanrader voor de cinefielen onder jullie.