Exils (2004)

Erg knappe film met opnieuw schitterende muziek. Het verhaal op zich is niet echt boeiend maar de twee schitterende hoofdacteurs, de vele aanstekelijke flamenco- en andere muziekintermezzo's en het indrukwekkende einde maken er een erg goede film van. Winnaar beste regie onlangs in Cannes, en naar mijn mening absoluut verdiend.

Je hoort weleens dat de weg ergens naartoe mooier is dan het behalen of bereiken van je uiteindelijke doel of bestemming. Voor deze film gaat in ieder geval die vlieger op.

Het begin was even wennen. Dacht even dat ik naar een film keek die een hoofdrolspeler weergaf met anti - kapitalistische gevoelens. De achtergrondmuziek was in die zin niet echt positief.

Maar na 5 minuten begint de reis. Eerst oogt het allemaal lekker fris en vrij. Gewoon 2 jongeren die al liftend op reis gaan en onderweg van elkaar genieten en om dit te blijven doen wat moeten bijverdienen af en toe.

Alleen als men eenmaal in Algerije is, werpt de film zich naar beneden. Pats! In gruzelementen. Arabische muziek of was het berber? was al niet mijn ding, maar hier maakt men het wel heel bont door een eentonig feest zonder spanningsboog en van alle vormen van esthestiek op zowel muzikaal als visueel niveau wel 30 minuten lang te laten duren. Kon de film op zijn laatst met moeite uitkijken. Voor het aardige eerste deel toch nog 2,5*

Ho, wat een heerlijke film vond ik dit. Ik wou echt dat ik Zano was tijdens deze film. Ademt perfect uit wat ik later met mijn leven wil gaan doen, genieten. Romain Duris is wederom fenomenaal en ook Lubna Azabal speelt een fijne rol. Ik vond dit echt de ultieme feelgoodmovie, al had de laatste scene inderdaad wel zeven minuten korter gemogen, zoals Redlop al eerder aanhaalde.

4*

Ik had meer verwacht van de film. Ik vond de scene, waarin ze aan het dansen waren, vreselijk slaap verwekkend en irritant.

Overigens vind ik de film Le Grand Voyage, die een beetje lijkt op Exils, vele malen leuker en interresanter.

Deze roadmovie eens bekeken en 'k vond vond hem redelijk geslaagd. De film begint goed en 'k zat direct in het verhaal. Zoals vaak is de reis belangrijker dan de bestemming en eigenlijk was het bij deze film ook het geval. Vooral het laatste half uur viel me eigenlijk een beetje tegen, met als dieptepunt de zuivering: Een erg lange scène van meer dan 5 min, waarin enkele vrouwen op opzwepende muziek staan te freaken .

De personages zijn zeker geen doordeweekse mensen, maar wisten me toch te bekoren en de acteurs/actrices speelden overtuigend.

De muziek is erg belangrijk in deze film en dat was er aan te werken. Geen typische muziek, maar het paste wel in de film.

Spijtig van het laatste half uur, maar voor de rest vond 'k het wel een puike film.

Typische roadmovie van Gatlif over jonge mensen aan de zelfkant van de samenleving, die tijdens hun tocht van Parijs naar Algiers met enige regelmaat mensen ontmoeten die "anders" zijn. Leuk vanwege de cultuurverschillen. De opzwepende bezweringsdans tegen het einde is evenwel overdreven lang en dat doet de film geen goed.