Le Roi des Champs-Élysées (1934)

Ze bestaan al heel lang : raadspelletjes...deze is wat flauw omdat de oplossing op de poster staat, al leek hij me sowieso niet zo moeilijk. Hoe dan ook, een van de weinige niet- USA films van Keaton, de enige originele Franstalige ook. Het betreft hier dus GEEN Amerikaanse productie die een letterlijke vertaling zou zijn van een Engelstalig origineel, voor de duidelijkheid. Neen, de pratende komiek deed het niet meer in eigen land en verkaste noodgedwongen naar Parijs voor een nieuw project.

Regisseur was ook al een nieuwkomer ter plaatse : de uit Hitler Duitsland gevluchte Nosseck, met uncredited supervisie van een ook nog vrij ongekende Robert Siodmak. Het verhaal werd in elkaar geflanst door nog een vluchteling Arnold Lipp i.s.m. de ervaren Franse komedieschrijver en later ook regisseur Yves Mirande.

De synopsis klopt niet geheel , laten we zeggen dat de film uit 3 min of meer samenhangende officieuze delen bestaat : in het eerste deel dat een typische jaren 30 crisis geinspireerde klucht alla Clair is ontmoeten we Keaton als Bustèr, een loser allicht die zoals gezegd door een bedrijf is ingehuurd om te flyeren, maar in plaats van reclamefolders per ongeluk echt geld uitdeelt . Niet onbelangrijk zal zijn donatie aan de blonde schone Germaine- Dubost blijken te zijn.

Na te zijn ontslagen wil hij zelfmoord plegen , helaas is het gas net afgesloten. Bustèr woont nog bij zijn- schijnbaar gewoon Franse- moeder die souffleuse is in een theater. Het was altijd de droom van Bustèr om daar op te treden, hij krijgt zijn kans in een stuk dat le roi des champs- élysees heet en waarin hij nom de dieu ! mag zeggen en later ontsnappen uit de gevangenis in allicht een triviale bijrol. Zoals u begrijpt verneukt hij zijn optreden bijna volledig in wat imho de grappigste sequentie uit de film was. Gelukkig heeft hij inmiddels inspiratie gekregen via de schone Germaine ...

Vervolgens krijgen we een typische ouwerwetse quid pro quo klucht voorgeschoteld waarin Bustèr door gangsters en gangsterliefje Darfeuil wordt aangezien voor de beruchte gangster Jim- een Amerikaan- met als gevolg weinig verrassende slapsticktoestanden in verdubbeling in de hangout van Jim, die natuurlijk zelf ook opduikt wat leidt tot een Buster v Buster confrontatie, uiteindelijk beslecht in het theater. Van een nepbiljettenintrige oid. is geen sprake.

Het slot- het gekendste uit de film- toont ons een Keaton zoals we die nooit eerder zagen !

De film toont ons ook een Keaton zoals we hem nooit eerder hoorden : Frans en met weinig text weliswaar, schijnbaar gedubd door een Bogart achtige knauwer met dito accent, helaas uncredited.

De Keaton talkies en al helemaal zijn buitenlandse producties staan niet hoog aangeschreven, maar ik vond deze sowieso niet lange film - hoe derivatief en naar verhouding goedkoop ook- best te genieten met gags waarvan er enkele toch nog wel overeind staan, zeker die in het theater halverwege. De slapstick op het eind was wel wat te afgezaagd.

Hoewel niets om je voor te schamen zonder meteen een must see te zijn, is deze film nooit officieel op DVD gereleased bij mijn weten, er zijn slechts rips van de Franse VHS .