Forbidden Zone (1980)

Ik had geen idee wat te verwachten van deze film, maar het bleek allemaal best geestig.

Het is een beetje een film in de lijn van Happiness of the Katakuris en The Rocky Horror Picture Show. Dus een film vol met de meest vreemde personages (Squeezit, Satan, Frogman en die Pimp in het begin) en een verhaal dat helemaal nergens op slaat maar wel lekker enthousiast word gebracht.

Ook leuk om te zien dat Danny Elfman hiermee begon, en nu de o zo originele scores maakt van een shitload aan Hollywood films.

De film duurt net iets te lang om de hele tijd leuk te zijn. Maar aan mensen die Rocky Horror helemaal top vinden zal ik deze film zeker aanraden.

3*

Leuke tip. De muziek en reputatie van Oingo Boingo ken ik wel, dus dat dit niet normaal zou worden stond aardig vast. Toch kon niets me voorbereiden op hetgeen ik te zien kreeg.

Campy weirdness. Deed inderdaad een beetje denken aan wat Zappa clipjes die ik wel eens gezien heb en de sfeer van Terry Gilliam's animatie is ook niet ver weg.

Veel slapstick humor, Tom & Jerry is er niets bij. Soms wordt er expliciete, simpele humor te ver doorgevoerd. Men neukt wat af in deze film, uiteraard wel 10 versnellingen te hoog, dus van realisme is geen sprake.

De constante overload aan weirdness en flauwheid is soms wat te veel. Denk niet (zoals ik dacht) even een kort filmpje erin te gooien, want je zult net zo moe zijn als bij een film van 2 uur. Hoogst origineel en weird, maar de film kent maar 1 tempo en dat is GAAAAAAAN! De film had makkelijk wat korter gekund, want op den duur had ik het wel gehad met alle flauwekul.

Toch leuk.

Gemaakt om een cultfilm te worden. Niemand zal beweren dat Forbidden Zone voor iedereen is. Het waarschijnlijk een gevalletje dat voornamelijk fanatieke fans en haters die geen flauw idee hebben waar ze naar zitten te kijken opleveren.

Ik val daar toch enigszins tussen. Ik herken en tot op zekere hoogte erken de uniekheid van dit filmpje. Het is maf, met bizarre decors en een zeer eigen gevoel voor humor. Mooi zou ik de film niet noemen, want de expressionistische decors worden nogal statisch in beeld gebracht en missen daardoor soms wat effect. Hetzelfde geldt voor de musicalscènes. De performers zelf zijn zeer energiek en hebben duidelijk talent in het brengen van dit soort maffe muziek op een enerverende en eigenzinnige manier, maar de regie komt hier meestal helaas niet verder dan de camera op een afstandje plaatsen en de mensen hun ding te laten doen, als gefilmd theater. Het budget was duidelijk laag, maar evengoed had het er wellicht minder goedkoop uit kunnen zien zonder extra kosten te maken.

Niettemin zitten er zo veel ideeën in dat het altijd de moeite waard is om te blijven kijken, al is het maar om te zien wat er nu weer volgt. De plotontwikkelingen zijn even bizar als de sets en de nummers. Toch kon ik het geheel niet omarmen, zelfs al zou ik dat willen. Het probleem is dat dit gewoon mijn humor niet is. Integendeel zelfs. Het is ernstig plat allemaal, iets wat zelfs het surrealisme niet kan verhelpen. Veel grappen rond seks (en verkrachting vooral), extreem geweld en lelijke mensen, maar helaas niet op een rebelse, subversieve manier, maar op een puberale, makkelijke wijze. Het ligt me totaal niet.

Toch, het is een aparte ervaring en daardoor komt het net iets hoger uit dan als het deze humor in een meer normaal jasje had gezeten. De cultstatus is makkelijk te begrijpen in ieder geval.

2,5*

Nog eentje uit 1980. Waar sommige films even wachten met de waanzin, bevat de eerste minuut van Forbidden Zone al meer Bizarro dan menig ander in zijn totale speelduur. Regisseur Richard Elfman is inderdaad de broer van filmcomponist Danny Elfman, die hier (met Oingo Boingo) zijn eerste score aflevert. Door de poster had ik een beetje verwacht dat dit een John Waters films was, vooral omdat ik wat aan Divine moest denken, vermoed ik. Toch is dit wel wat anders.

Elfmans film doet eigenlijk nog het meeste denken aan The Rocky Horror Picture Show, al zag ik ook users Happiness of the Katakuris aanhalen. De film is oorspronkelijk zwartwit opgenomen en zou met de hand ingekleurd worden in China, maar is uiteindelijk omdat dit praktischer was, pas vele jaren later in 2008 digitaal ingekleurd. Nu zou met de hand inkleuren vermoedelijk wel een extra onwerkelijk tintje geven, maar ik ben vooral blij deze mafheid in kleur gezien te hebben. Hoewel ik dol ben op Zwartwit, zou hier toch wel iets verloren gaan.

Genoeg bizarre beelden in Forbidden Zone dat ik van gekheid bijna niet meer weet wat meer screenshot waardig is. Helaas maakt het nog geen goede film, maar als curiositeit die nergens saai wordt, is het alsnog flink de moeite waard. Toch vind ik het als ik zoiets zie wel eens jammer dat ik geen drugs gebruik, of zoals Woland gisteravond zei: 'jammer dat ik niet meer bier op heb'. Helemaal geen bier zelfs in mijn geval, dat krijg je ervan om 13 uur 's middags.

3,5*