Les Galettes de Pont-Aven (1975)

Het verhaaltje is maar zo-zo. Het armetierige scenario lijkt enkel een excuus om met enige regelmaat vrouwelijk naakt in beeld te brengen.

Film wordt helemaal gedragen door Jean-Pierre Marielle, die wel een heel sterke hoofdrol neerzet, maar verder is het allemaal wat dunnetjes.

Nou, dat vind ik een beetje zure reactie van BBarbie. Er gebeurt best een hoop rond deze artistieke parapluverkoper, die verslaafd is aan het achterwerk van jonge vrouwen. En zoveel vrouwen gaan er nu ook weer niet uit de kleren. Oké, het is geen topfilm, maar ik heb me er geen minuut mee verveeld. De film wordt volledig gedragen door Jean-Pierre Mariëlle, die hier mag laten zien wat hij kan. Het is inderdaad een comedy, maar wel een Franse comedy en daarin is bij de lach de ernst nooit ver weg. Verder prachtige beelden van de Bretonse kust en om het af te maken: inderdaad, een paar mooie kontjes, van mooie meisjes. Dat is toch leuk?

Natuurlijk is dat leuk en ik mag daar ook graag naar kijken, maar… daarmee wordt het nog geen betere film. Wat ik mij ervan herinner stelt het verhaal niet veel voor en daar ben ik meestal toch als eerste naar op zoek. Als ik nog eens zin krijg in mooie kontjes, zal ik ‘m eens herzien en wellicht gaat mijn waardering dan omhoog.

Geen misverstand: mooie kontjes zijn niet genoeg als het verhaal niks voorstelt. Maar ik vond zijn queeste naar wat geluk wel geloofwaardig. Maar misschien heb je toch wel een beetje gelijk, misschien te veel gewild grappig en te weinig echte diepgang. Ik doe er een half sterretje af....

Deze film beviel me beter dan Les Bronzés. Beide films gaan over een losse seksuele moraal, maar Les Galettes de Pont-Aven heeft gelukkig veel meer te bieden.

Dit is een dolkomisch commentaar op de vrije liefde, maar ook een beetje een parodie op het goede Franse leven.

Deze film is zo typisch Frans, dat vond ik leuk om te zien. Franser dan dit kan bijna niet.

Jean-Pierre Marielle is een maf persoon, een flierefluiter die op zoek gaat naar het avontuur en de liefde, nadat zijn vrouw hem niet meer begeert. In zijn zoektocht komt hij zichzelf meermaals tegen. Het helpt natuurlijk ook niet om steeds andermans vrouw te begeren.

Het is een luchtige en grappige film die misschien niet veel om het lijf heeft (ook in letterlijke zin), maar die door het leuke sfeertje en talloze maffe scènes zeer genietbaar is.

Opvolger van Charlie et Ses Deux Nénettes.

Ook deze film is losjes en zonder veel pretenties.

Echt midden jaren 79 en ver voor #metoo..