Uomini si Nasce Poliziotti si Muore (1976)

Iets meer dan aardig, mede door het prachtige begin.

Getriggerd door de titel van deze documentaire, kwam ik al snuffelend door de rekken van de cultvideotheek dit filmpje tegen. Ach, laat ik dan maar eens in het wereldje stappen van het subgenre 'poliziottesco'.

De openingsscene (jaja, 10 minuten lang gecross en gestunt op motoren) mag er wezen, en is ook het absolute hoogtepunt van de film. Daarna zien we veelal kwajongensstreken (niet altijd met een knipoog), blote borsten van een Zweedse blondine, en iets met een oog dat voor de bioscoop-release er al uit geknipt moest worden omwille de tere zieltjes.

Kortweg gezegd een gewelddadige slapstickfilm die garant staat voor aardig vermaak, en zeker smaakt naar meer binnen dit genre.

Curieus: aanvankelijk hadden de twee protagonisten, die echt alles samen doen in de film, ook een oogje op elkaar. Dat ging blijkbaar te ver... waardoor de ontelbaar vele verwijzigingen naar hun extreme heteroseksuele losbandigheid té hilarisch voor woorden zijn.

Deodato's Uomini si Nasce Poliziotti si Muore is zeker niet de beste poliziotteschi film die ik heb gezien, maar zonder twijfel wel de meest geflipte! Constante stroom van bruut geweld en twijfelachtig seksisme met vrijwel geen plot.

3*

Prima bluray van 88 films trouwens!

Rugg Deodato die een poliziotteschi van Di Leo doet. Foute boel als je het einde van de indrukwekkende achtervolging waarmee de film opent, ziet. Beide mannen houden er zo hun eigen setje regels op na en dat gaat er niet zachtzinnig aan toe. Preventief handelen is nog nooit zo kordaat geweest als hier en je bent als gijzelnemer niet veilig als Tony en Fred in de buurt zijn. Het opent ijzersterk, maar moet stilaan wat terrein prijsgeven, al blijft de houding van de twee een sterke factor. Auto's, blikjes of misdadigers, het maakt ze geen donder uit. Met gezellige folky deuntjes na een headshot. Geweld met een knipoog, al lukt dat niet iedereen meer in de film. Een hoge dosis fun, mede dankzij enkele dames.

Vlotte politiefilm. Ik heb in dit genre alleen Almost Human gezien en dat smaakte naar meer. Deodato's film is duidelijk wat vlotter; de film knalt er meteen in met een achtervolgingsscene waarin kosten nog moeite gespaard zijn. De uiteindelijke finale is -vreemd genoeg- het zwakste deel van de film, maar dat heeft wellicht te maken met de grote hoeveelheid actie van de film en het nogal koele einde in verhouding. Het acteerwerk is leuk en bovengemiddeld voor een Italiaanse exploitatie. Ook het camerawerk is inventief en best goed te doen voor Italiaanse trash. Het plot is ondergeschikt aan de personages die op zn zachts gezegd nogal seksistisch zijn en er een uh gebrekkige moraal aan overhouden. Dat alles wordt gelukkig luchtig en met een knipoog gebracht. Daarom een leuke film.