Gribouille (1937)

Ze bestonden nog niet : films met Michèle Morgan als protagoniste...al had ze reeds enkele malen gefigureerd , meest als danseres dacht ik. Het was de verdienste van M. Allegret - die ook mede BB ontdekte- dat hij haar voor het eerst liet opdraven in een hoofdrol, en met succes. Dat even later werd gevolgd door het reeds besproken Orage, waarna de sterrenstatus van Morgan was bevestigd. Het vervolg is gekend, ook dat ze nog leeft zal u niet zijn ontgaan ( hier was ze 17 ).

Maar behalve een springplank voor Morgan ook een vehikel voor Raimu, het betreft hier deels een komedie zij het zonder kluchtigheid. Raimu als brave middenstander en huisvader wiens bijnaam slechts op het eind even is te horen, zich als jurylid ontpopt tot een proto Henry Fonda en er voor zorgt dat Morgan van de guillotine wordt gered. Ze stond immers terecht als verdachte van moord op haar- zoveelste zo wordt gesuggereerd- minnaar.

Dat cortroomdrama gaat incl. komische elementen een dik half uur door, waarna Raimu zichzelf wil belonen voor zijn "goede daad " door Morgan onder valse voorwendselen in huis te nemen. Klinkt als alle ingrediënten voor een pre- noir met Morgan als femme fatale, maar ondanks de nodige ambiguiteiten komt het helaas niet zo ver. Een overwegend code proof familiefilm in feite, schijnbaar uitgebracht rond de feestdagen, gelet althans op de nachtmissequentie.

Het slot is dan weer merkwaardig en lijkt alles op zijn kop te zetten- u kunt het boven al lezen- maar krabbelt weer wat terug in een geforceerd aandoend slot dat me wat teleurstelde. Hele film is ook een gemiste kans goeddeels, behalve dan voor Morgan die hem met beide handen greep.

Was een internationaal succes, in deze contreien werd hij uitgebracht als "Parijse zeden "- wat iets heel stouts moest suggereren ongetwijfeld, al ontgaat me wat precies. Velen hier moeten dit gezien hebben, en anders hebben ze wel de volgende remake "the lady in question " gezien, eerste film met Ford en Hayworth samen. Ook daar is nog niet op gestemd, ik stel voor dat u nu de gelegenheid gebruikt om op zowel origineel als remake een stem uit te brengen.

Het eerste gedeelte van de film kadert perfect in het Frans sociaal realisme in film van de jaren 30 en is ook veruit het beste gedeelte : een rechtbankzaak (met een vleugje "12 Angry Men") waarbij een eenvoudige fietsenhersteller, als jurylid, zich veel schranderder opstelt dan de advocaat van de verdachte, die zelf niet beseft dat hij eigenlijk openlijk belachelijk werd gemaakt. Grappig en hier is Raimu op zijn best.

Het tweede gedeelte verloopt flauw en uiteindelijk zonder slot dat kan bevredigen en dat er eigenlijk geen is.

Het laatste woord is "Gribouille", woord dat we even hebben opgezocht en iets betekent als "persoon die zonder orde maar aankloddert, naïef en wat gek en zich met zaken bemoeit die hij niet aankan" Punt.

Raimu is Raimu. Perfect in dergelijke rollen en Michèle Morgan is er nog maar 17, al ziet ze er meer ervaren dame uit - zoals altijd trouwens - en ook dat was goed gezien, want de waarheid in het verhaal blijft in het ongewisse en wie was eigenlijk Natalie.

3,5 is wat veel. 3 is wat weinig voor het goede eerste gedeelte.