Sylvie et le Fantôme (1946)

Het spook (de geest van de gestorven Alain de Francigny, de vroegere minnaar van Sylvie's grootmoeder) wordt gespeeld door Jacques Tati!

Vreemd dat hier nog niet op gestemd is , want dit was de eerste prominente rol voor Tati in een FF film. Een van de zeer weinige ook in een film die hij niet zelf regisseerde. Buitendien reeds een zwijgende rol steunend op zijn pantomimische kwaliteiten, en als fantoom uit een vroegere eeuw nog minder op zijn plek in dit ondermaanse dan mr. Hulot.

Vanwege het fantoom zou je hier ook het etiket fantasy op kunnen plakken, al zal dit voor de fantasy buffs te "begrijpelijk " zijn, te kluchtig ook zeker in het tweede gedeelte- het slot dan weer uitgezonderd- dat nogal wordt ontsierd door vaudeville quid pro quo verwikkelingen, wanneer we behalve op het echte spook ook nog op 3 fopspoken worden getracteerd incl. witte lakens.

Die toneel kluchtigheid is niet zo vreemd omdat de film ook echt een verfilming van een stuk is, van Adam met name en door A-L's vaste scenaristen Bost en Aurenche bewerkt tot scenario. Au fond echter vooral een coming of age allegorie, waarin de heldin afscheid neemt van haar overspannen romantische liefde fantasietjes en de realiteit leert accepteren. Die eponieme heldin wordt vertolkt door Joyeux en zou 16 moeten zijn, Joyeux was er in feite...31. Een beetje hetzelfde probleem als in Douce dus, een film waar deze op zijn meer serieuze momenten natuurlijk aan doet denken.

Niet het enige frappante leeftijdsverschil trouwens : Perier was 26 en moet hier de 18 jarige inbreker voorstellen, de 25 jarige Desailly de 17 jarige Frederic. In de verdere rolverdeling hebben we nog Salou als de acteur, Larquey als papa van Sylvie en Carette als valet. Aan de cast ligt het verder niet, ook niet aan de crew waar we o.a. Agostini aantreffen die eerder Douce fotografeerde, ene Christian Dior was verantwoordelijk voor de kostuums en Cloerec leverde net als voor Douce een prachtige, ook diegetische score af.

Hoewel dus een verfilmd stuk en op 1 locatie spelend doet het niet meteen aan als verfilmd theater meestentijds, en dat in niet geringe mate dankzij de gigantische hoeveelheid aan voor die tijd uitgekiende effecten. Ok, gewoon een kwestie van dubbele belichting voor Tati ( en zijn hond niet te vergeten ) natuurlijk en verre van nieuw, maar de vloeiende manier waarop het hier wordt gebruikt is toch nog steeds knap, en komt niet belachelijk over.

Deze klassieker is niet zo lang geleden voor het eerst op DVD uitgebracht in FR, en vanzelfsprekend makkelijk te downloaden met fansubs. Fantasy buffs echter beveel ik deze niet meteen aan, te cine papa naar hun smaak zou ik denken. Eerder voor klassieke Franse cinema liefhebbers. Wie heeft dit toendertijd schijnbaar grote kassucces gezien, en welk cijfer zouden jullie hier op plakken ?