La Symphonie Fantastique (1942)

Nog geen stemmen voor een geromantiseerde biopic over Hector Berlioz met Barrault in de titelrol?
Misschien omdat deze film werd gemaakt iov de beruchte continental studio's en het hier de facto dus gaat om een collaboratieproduct. Sommige goedwillenden verdedigen de makers door te beweren dat dr. Goebbels ziedend zou zijn geweest over de scène waar Berlioz, Dumas, Hugo , Delacroix en Merimée samen de Franse beschaving bezingen, maar ik denk dat de brave man wel iets anders aan zijn hoofd had in 42. Bovendien zal hij toch tevreden zijn geweest over het optreden van Jules Berry als Schlesinger, die de pernicieuze rol van het Jodendom in de muziek mag illustreren.
Hoe dat dan ook zij, eerder een geromantiseerd drama dan een biopic waarbij q.q. de symphonie fantastique centraal staat. Jullie dachten dat meesterwerken het product zijn van 99% procent perspiratie en 1% inspiratie, maar niets is minder waar: Berlioz schrijft hier zijn onsterfelijke klaasieker rechtstreeks geinspireerd door de Heilige Geest!
Uiteraard is er ook veel ruimte ingelast voor romance, waarbij tot mijn verbazing Harriet Smithson wordt gespeeld door niet-ginger Delamare, leek me anders een perfecte rol voor Robinson.
Een Belg merkt op IMDB scherpzinnig op dat dit-hoewel geen docu- een film is die onjuistheden bevat. Dat klopt: Berlioz leefde langer dan 90 minuten, en dat deed hij in kleur.
Wie de muziek verzorgde, verklap ik verder niet.

Geromantiseerde biografie van de Franse componist Hector Berlioz, miskend in zijn beginjaren en een woelig en niet altijd gelukkig privéleven kennend.

De hoofdrol word overtuigend vertolkt door Jean-Louis Barrault, en in de film is ook een piepjonge Bernard Blier te zien en wel in een ernstige rol.

Sober en met een pluim voor het schmink - en maquillagewerk.

Heel wat Berliozmuziek, natuurlijk, en voor de liefhebber beslist een pluspunt in een al bij al, geslaagde Christian-Jacque-film.