Una (2016)

Tsa idd langdradig, maar niet slecht. Verhaallijn boeit wel, ook wat mysterieus.

De stijl lijkt in eerste instantie goed gekozen voor dit verhaal, maar er komt uiteindelijk toch wel bar weinig uit helaas. Jammer. Was niet erg om naar een sexy Rooney Mara te kijken, maar daar bleef het wel bij.

Best oké.

Sterk drama, vooral rechtgehouden door het sterke acteerwerk van zowel Ben Mendelsohn als Rooney Mara, met een voorkeur voor die laatste. De verwrongen persoonlijkheid die zij moet spelen biedt mogelijk wat meer kansen om uit te blinken, maar het is net kwestie om het evenwicht te bewaken zodat het niet naar een extreem doorslaat en dat doet zij voortreffelijk. Wat niet wil zeggen dat alles perfect is. Integendeel, maar het is ook niet echt een 'gemakkelijke' film. Pedofilie is al niet bepaald plezant, laat staan de effecten op het slachtoffer x-aantal jaar later (zoals hier dan getoond). Soms wil de film iets te veel toneel worden. Dan zit je naar een hoop gebabbel te kijken zonder dat er to-the-point gegaan wordt. Daar ben ik minder liefhebber van.

3

In een tijd waarin mensen met pedoseksuele gevoelens, of ze die nu praktiseren of niet, al bij voorbaat als in de heksenvervolgingen aan de schandpaal worden genageld, biedt dit verhaal in de basis juist een unieke kans om én de struggle van een slachtoffer als het écht tot wandaden is gekomen én de struggle van pedoseksuelen die zich wél keurig weten te beheersen versus die dat niet kunnen uit te diepen.

Ik heb eens een Nederlandse docu gezien waarin een paar moedige mensen met pedoseksuele gevoelens die ze nooit hebben gepraktiseerd hun situatie inzichtelijk maken. Dat had deze film ook kunnen doen. Of leg het eens naast de struggle van bv homoseksuelen die de druk van de omgeving voelen om, tegen hun gevoelens in, vooral niet uit de kast te komen waar erover praten mij beter lijkt. Zo ook praten over pedoseksuele gevoelens en begrijpen, zonder het in daden goed te keuren.

Er zijn zo veel mogelijke invalshoeken om dit onderwerp op een verantwoorde en respectvolle wijze uit te diepen. Een interessante vraag bv: is een seksuele voorkeur voor (te) jonge kinderen een fetisj zoals kicken op gewelddadige seks of is het laatste wél een fetisj en het eerste niet? Hoe verhoudt weerloosheid van kinderen in dit soort pedoseksuele situaties zich tot weerloosheid van volwassenen in gewelddadige seks? Of, als vraag, niet als stelling: is pedoseksualiteit in zekere zin net zoiets als geaardheid of is het dat zeker niet? Om maar wat te noemen.

De film grijpt maar bitter weinig van alle mogelijke invoelshoeken aan en verdedigt louter de pedoseksueel die wél is uitgegleden en excuses aanbiedt. Dat moet dan maar voldoende zijn en daarmee houdt het verhaal op.

Slappe hap en een gemiste kans.

Een aantal mensen - hier, maar vooral op IMDb - interpreteren Una als een 'goedpraten' van pedofilie, en zijn verontwaardigd. Terwijl dat uiteraard helemaal niet het geval is.

Vijftien jaar na het seksuele contact - zij was dertien - zoekt het slachtoffer de dader op. De schrijver/regisseur laat in een lange dialoog beide hun zeg doen over wat er toen gebeurde; over hun gevoelens en hun emoties toen en nu; over hun eigen kijk op de situatie toen en nu. Je ziet zijn twijfels (en schuldbesef); je ziet haar twijfels. De film oordeelt niet, de film toont.

Het is ook maar een momentopname. Over de vijftien jaar tussen de relatie en de ontmoeting wordt niks gezegd. Niets over de rechtbank, niets over in en na de gevangenis, niets over wat er tijdens en na het proces met Una gebeurde en hoe ze het toen aanvoelde.

Sterk, boeiend, goeie acteurs; met in mijn ogen twee schoonheidsfouten.
De eerste is het feit dat de vijftien jaar verschil tussen nu en flashback niet zichtbaar zijn bij Mendelsohn. Niet verwarrend, want verschillende actrices vertolken Una; maar toch...
En dat ze net niet opnieuw tot seksueel contact overgaan, dat lijkt me echt wel een stap te ver. Het is duidelijk dat er bij Una veel in het hoofd speelt - twijfels, verwarring, onzekerheid, een (onbewuste/onbedoelde) aantrekkingskracht naar Ray toe - maar dàt is er, zeker bij een eerste ontmoeting, toch wel over.

Sterke, maar ook doordachte want gezien het thema moeilijke, situatieschets.

Vond het een boeiende film. Over een moeilijk onderwerp.

Mijn mening / gevoel is: pedoseksuelen zijn het laagste v.h. laagste, want zij hebben toegegeven aan hun verlangen tot seksueel contact met een kind. En hebben daardoor misbruik gemaakt van een mens die zelf nog niet in staat is om voor zichzelf te bepalen of zij/hij dat contact echt wilt. Er is altijd sprake v.e. machtsoverwicht-situatie.

Het is daardoor heel knap van deze film dat ik geen totale walging voel voor de mannelijke hoofdpersoon in deze; niet dat ik met enig sympathie tegenover hem sta, maar toch.

De film maakt namelijk enigszins duidelijk (althans: ik denk dat dat 1 v.d. bedoelingen was) dat het voor de man in deze ook een moeilijke situatie was. Verder wordt het uiteraard ook duidelijk hoe het seksueel contact met de volwassen man het leven van het toen 13-jarig meisje daarna bleef beïnvloeden.

Het einde v.d. film is enigszins vreemd: we zien niet de reactie v.d. huidige echtgenote v.d. man; dat had ik wel graag meegekregen.