Secret Honor (1984)

Zag deze film ooit op een kantoortje op de filmacademie. De tape kwam van Altman zelf... Ademloos zitten kijken. 1 lang monoloog. Politiek / verraad / obsessie / Nixon... wat wil je nog meer. 5*****

Briljante film dit inderdaad, bijna niemand heeft hem gezien.

Zag hem zelf op het filmfestival van Rotterdam. En later nog diverse maken. Leuk detail, na afloop van de voorstelling was er een interview met Philip Baker Hall zelf, een hele eer om hierbij aanwezig te zijn. Geweldige acteur, leuke man ook, erg gelachen, indrukwekkende persoonlijkheid.

Geeft de film extra cachet zeg maar.

Secret Honor is wellicht de meest minimalistische film die ik ooit gezien heb. Altman doet er alleszins goed aan om de toneelachtige opzet niet te laten overheersen en creëert via dreigende camerabewegingen en een soort picture-in-picture techniek een enorm desolate, eenzame sfeer.

Philip Baker Hall speelt enorm sterk, maar de vraag is of zelfs de meest briljante acteur een monoloog van anderhalf uur kan staande houden. Vooral omdat het gegeven alleen al dat iemand anderhalf uur tegen de muren zou praten implausibel is. De manier waarop Nixon tegen schilderijen van Kissinger, Eisenhower, Lincoln etc.. roept en tiert, weet het monotone gelukkig te doorbreken. Ook het hallucinante einde is opmerkelijk.

Inhoudelijk is de film min of meer wat je ervan zou verwachten. Veel evidente zaken komen aan bod ("those Kennedies rigged the 1960 elections!!"), maar ook anekdotes waar ik weinig van begreep. Voldoende voorkennis over de voormalige president is dan ook noodzakelijk om iets aan deze film te hebben.

” I am America. I'm a winner who lost every battle, up to and including the war. I am *not* the American nightmare. I am the American Dream. Period. That's why the system works. Because I am the system!”

Het concept is uitermate sterk bedacht, dat moet ik toegeven, maar om zoiets als dit anderhalf uur lang boeiend te houden moet je als regisseur en acteur van goeden huize komen. Hoewel de combinatie Altman/ Baker Hall goud waard is, lukt het ze samen toch net niet helemaal.

Philip Baker Hall doet het in ieder geval erg goed, al begint hij richting het einde wel steeds meer een typetje te worden met al zijn gescheld en razernij, die hij tentoonspreidt. Hij moet het hier helemaal zelf doen, heeft ontzettend veel tekst, maar brengt het in ieder geval overtuigend. Nixon wordt geschetst als een eenzame man, die veel zaken kent die hem dwarsliggen. Diverse geschiedkundige gebeurtenissen komen daarbij naar voren. Als je wat geschiedkundige kennis hebt van Amerika, zoals ik, dan is het allemaal vrij duidelijk.

Het is alleen wel jammer dat de formule hier na een dik uur wel is uitgewerkt. Bij mij tenminste. Het laatste gedeelte vond ik toch een stuk minder interessant en boeiend en het ging mij om ten duur allemaal wel wat tegenstaan. Op zich wel jammer, want dit is typisch zo’n film, die ik beter zou willen vinden, dan dat hij daadwerkelijk is. Altman blijft een regisseur met leuke ideeën, die helaas voor mij niet altijd even goed werken.

2,5*

Effe doorbijten, maar wat een fascinerend concept. Uniek, goed geacteerd en overwegend boeiend (maar halverwege begint het wat te slepen, voordat ie weer sterk eindigt). Mooie poster btw.