El Mar (2000)

No Hay Mar!

Waarmee de intenties van deze film gelijk meer dan duidelijk zijn.

Het woord wrang is wat mij betreft het meeste van toepassing hier, omdat 2 jeugdvrienden het voor elkaar verpesten in een 2de cruciale fase van hun leven, waar ze zichzelf proberen te ontplooien. Zelfs vriendschap lijkt hen niet meer te kunnen redden. Om met zichzelf in het reine te komen zullen zij toch vooral hun eigen demonen moeten overwinnen, waarbij zij dankzij hun vroegere verleden niet terug kunnen vallen op hun weerbaarheid, indien er ook maar het minste of geringste verkeerd zou gaan.

De film balanceert op een perfect afgemeten draad tussen fragiliteit en tederheid. Sinds hun tot dan toe argeloze kindertijd vergald werd, dragen beiden gewoon een destructief karakter met zich mee dat zich hoe dan ook, vroeg of laat, wel haast moet openbaren. De 2 vrienden zijn eigenlijk elkaars tegenpolen, maar wat ze vroeger meegemaakt hebben bindt hen. De scene waarin ze een jongen aan zijn sterfbed troosten of de scenes met hun gezamenlijke vriendin zijn van grote schoonheid. Nergens sentimenteel, terwijl de film absoluut niet poogt om afstandelijk te zijn.

Op visueel gebied ziet de film er vooral degelijk uit. De muziek vond ik prima bij de film passen, al hadden beiden best met nog wat meer finesse afgewerkt mogen worden, zo vond ik die korte momonten van versnelde montage in het begin best mooi.

Een zeer indrukwekkende film. Een schande dat deze film zo relatief onbekend is. Een 4*