It's a Great Feeling (1949)

Wat een leuke Doris Day film. Ik kende eigenlijk alleen haar jaren '60 komedies, maar deze was veel leuker.

Behalve dat het een satire is op Hollywood, is het ook een kijkje in de keuken van Warner Brothers. Je ziet dan ook een heleboel bekende namen voorbij komen (Danny Kaye, Ronald Reagan, Edward G. Robinson, Raoul Walsh en Michael Curtiz). Erg fijne film!

3*

Jack Carson en Dennis Morgan spelen zichzelf in deze milde Hollywoodsatire. Jack Carson blijkt zo'n lastpost te zijn op de set dat geen enkele regisseur met hem wil werken - ook Michael Curtiz en Raoul Walsh niet. Jack besluit dan zelf de regie maar in handen te nemen, maar Dennis besluit daardoor af te haken. Toch gaat Jack op zoek naar een vrouwelijke hoofdrolspeelster en die vindt hij in Judy Adams [Day], een serveerster met grote Hollywood-ambities. Jack hoopt met de hulp van Judy zijn maat over te halen om toch mee te werken aan zijn nieuwste film, maar hij moet ook nog zijn studiobaas Arthur Trent [Bill Goodwin] overtuigen van Judy's star power.

Day bewijst in haar tweede film werkelijk over komisch talent te beschikken, boven al in de scène waarin ze Dennis ervan moet overtuigen dat zij Jacks verwaarloosde, zwangere echtgenote is. Ze speelt die scène perfect: een tikje over-the-top - zoals een actrice die zich wil bewijzen - maar beheerst genoeg om Dennis te overtuigen van haar oprechtheid. Ook haar pogingen om de aandacht te trekken van Trent - met knipperende ogen, bevende onderlip - zijn hilarisch. Bovendien nemen vele Hollywoodlegendes hun imago op de hak, waarbij vooral Joan Crawford en Edward G Robinson zeer amusant zijn. Het is allemaal heel braaf en luchtig, maar het is ook zeer vermakelijk en gespeeld met elan.