The Hotel New Hampshire (1984)

Warrige, chaotische, vreemd geconstrueerde film maar zeer plezierig en sprankelend, waarschijnlijk deels door de volstrekte onvoorspelbaarheid. Ik heb ontzettend gelachen en was op een gekke manier ook trots op en ontroerd door de hoofdpersonen (er is niet echt één hoofdpersoon) omdat ze zo vol overtuiging hun ding deden.

Ik citeer even iemand van imdb:

"As Garp, this movie is also very much focused on sex and love, and in the most bizarre ways possible. But so what? In the world there are many types of persons, why should a book or a movie just focus on the "normal" ones? The fact that the persons in these films are not "normal" makes them more acceptable and believable to the average viewer. "Normal" in movies normally means perfect, and very few persons are perfect... In Garp and New Hampshire the characters are not perfect, and that's what makes the films perfect..."

Jodie Foster is hier heel sexy. De rol van Paul McCrane had meer ontwikkeling verdiend.

Niet helemaal.

Deze verfilming van John Irvins roman bevat te veel loodzware thema's dan goed is voor één film: incest, homoseksualiteit, nazisme en de dood. Het maakt van Hotel New Hampshire een loodzware kijkervaring die de fans van Jodie Foster en Rob Lowe allicht zullen kunnen bekoren, zij het dan met gemengde gevoelens...

Ietwat vreemde komedie die met name door de uitstekende acteerprestaties en een aantal zeer komische scenes stand houdt. De film voelt echter, door het ietwat rommelige verhaal, onevenwichtig. Redelijk.

Film over het wel en wee van een gezin en een hotel. De eerste helft ging nog wel. Niet geweldig, maar ook niet slecht. Een zesje. De tweede helft werd het een stuk rommeliger. Er gebeurde te veel dingen die vervolgens niet of nauwelijks werden uitgewerkt. De film deed me ook nogal eens denken aan The World according to Garp (1982), maar die is een stuk beter uitgewerkt.

Gewoon een hele goede film. Chaotisch, bizar en altijd intrigerend.

De film al lang gezien voordat ik ooit een boek van Irving aangeraakt had, en dat heb ik er in dit geval maar bij gelaten ook. Niet omdat het verhaal slecht is, verre van, maar er waren nog zat andere, en daar ben ik nu een jaar of dertig later nog niet eens doorheen eigenlijk. Geen vergelijkingen tussen boek en film dus.

Wellicht ook niet het vrolijkste of meest onderhoudende verhaal - en nu, in de herziening eigenlijk alleen te genieten door de heerlijke rol van Kinski. Niet zozeer dat ze goed acteert, maar wat ze speelt. Verder is de film maar wat ongeinspireerd vind ik, de muziek blijft de hele tijd hangen in een half melodietje dat van de Engelse psalm 'Jerusalem' gejat lijkt te zijn. Nee Google, dat is niet van Emerson, Lake and Palmer. De cinematografie is niet bijzonder, de scenes worden af en toe wat lukraak aan elkaar geregen, en het komt nogal duidelijk over alsof de helft van het verhaal van Irving niet goed in de film paste. Niet heel verbazend eigenlijk. Maar wellicht het ergste, de dvd in mijn verzameling is toch niet echt de topkwaliteit die er indertijd aan toegedicht werd. Lelijke fletse beelden, bah.

Matige film over een gezin die een oude school ombouwt tot een hotel. Het gezin bestaat uit nogal eigenaardige personages. De montage is gezappig en qua toon is het onevenwichtig (het gaat soms alle kanten op). Een origineel verhaal van John Irving, maar dit is wel zijn minste verfilming wat mij betreft. De cast met flink wat bekende namen weet dit ook niet te verhelpen.

Misschien doe ik hem te kort, maar de verfilmingen van Irving nodigen me niet bepaald uit zijn werk te lezen. Enigszins vergelijkbaar met Garp wordt het curieuze leven van een niet-alledaagse Amerikaanse familie verteld in korte schetsen, die met name in de tweede helft steeds vreemder en ongeloofwaardiger worden. De film zit bomvol ideeën en thema's, maar het is allemaal zo vluchtig dat niks ervan blijft hangen. Een groepsverkrachting is even 5 minuten een thema, daarna is het tijd voor een paar minuten incest, een minuutje homoseksualiteit, rouwverwerking, en al die dramatische gebeurtenissen worden door een mix van zwarte humor en flauwe grappen bij elkaar gehouden. Dan zijn er ook de nodige "quirky moments", gedoe met een opgezette hond, een meisje dat niet groeit, een terrorist die nog voor haar zelfmoordactie nog even ontmaagd wil worden, het kan allemaal niet op. Het voelt eerlijk gezegd als los zand dat op goed geluk bij elkaar gegooid is in de hoop op een mooi zandkasteel. In plaats daarvan is het een grillige berg met een paar pieken en een hoop dalen.