Gishiki (1971)

Ik weet nog steeds niet goed wat ik van Oshima moet vinden, maar met deze gaat het de goede kant op. In the realm of the senses deed me weinig, Cruel story of youth vond ik voornamelijk interessant omdat ik allerlei voorbodes zag van het werk van Wong, met name Days of being wild, wat ik een betere film vind. The ceremony schiet alle kanten op. Van loodzwaar drama over een incestueuze en suicidale (want nog steeds door de oorlog verscheurde) familie tot light comedy. Het is op de erste plaats een film voor Japanners omdat het aan de hand van allerlei ceremonies (bruiloften en begrafenissen) een bijtend portret neerzet van het na-oorlogse Japan. Maar ook voor iemand als ik valt er wat te genieten en ik vond ik vooralsnog de meest aansprekende Oshima die ik zag. En ik denk niet de laatste (Death by hanging en Shonen staan klaar). Hoogtepunt: een bruiloft waarbij de bruid afwezig is (in het ziekenhuis) en men besluit de hele ceremonie dan maar zonder haar te doen. De rode draad is een liefdesdriehoek, waarvan je weet hoe het eindigt omdat Oshima steeds duidelijker wordt in zijn boodschap: Wat een tragiek he mensen, maar wat zijn we toch eigenlijk een pathetisch volk.

Weinig boeiende film. Saai, saai en nog eens saai. Oninteressante personages. Maar misschien mis ik de achtergrond om de fijnheden van deze film goed te kunnen doorgronden. Ik heb wel de indruk dat Japanners of Japanologen véél meer uit deze film kunnen halen.

Wel vond ik de grootvader erg slecht gegrimeerd. Hij had zo kunnen doorlopen naar de set van een kung fu B-film om daar als slechterik op te treden!

Voor mij juist de minste van Oshima. Shonen vond ik toch stukken beter.

Dàt vond ik inderdaad wèl een hoogtepunt, deed me weer opveren en behoedt de film bij mij van een al te lage score. Wat een debiel ogende bedoening. Zag er komisch uit!

Heerlijk donker drama, waarin verontrustende gesprekken worden gevoerd in schaars belichte typisch Japanse ruimtes en waarin alle personages onoverkomelijk van elkaar lijken te verschillen. (vooral politiek) De ontwikkelingen zijn absurd, zwartgallig en cynisch, en dialogen worden onderkoelt gevoerd met af en toe een uitbarsting van verbaal geweld. Alle acteurs zijn zoals je mag verwachten fantastisch en de gewraakte grime van de opa (Kei Sato) draagt alleen maar bij aan de bevreemdende sfeer.

Ook heb ik zelden een film gezien waarin een flashback structuur zo mooi verweven is als één geheel. Eerste "oude" Oshima die me ècht bevalt.

Ben ook wel enthousiast over deze Oshima, het is elke keer toch een beetje afwachten (met zijn geroemde Death by Hanging kon ik bijvoorbeeld niet zoveel). The Ceremony is een bijtend portret van een familie in na-oorlogs Japan. De familieleden ontmoeten elkaar bij wakes en een enkele bruiloft, waarin Oshima de ernstige eerbied voor conventies en de Japanse discretie ridiculiseert. De familieverbanden lopen door talrijke incestueuze relaties door elkaar heen zodat het maken van een familiestamboom een uitdagend karweitje wordt. Opvallende soundstrack, met muziek die niet bepaald mooi is maar wel bakken sfeer schept, en de naargeestige gebeurtenissen zo van een extra ruw randje voorziet.