Long Weekend (1978)

Sterke Australische genrefilm. Via een special in Schokkend Nieuws kennisgemaakt met dit pareltje en heb er geen seconde spijt van. Heb wel eerst de remake gezien die ik op bepaalde vlakken beter vond. Maar op andere vlakken is dit origineel dan weer de meerdere van de versie uit 2008. Zo zijn bijvoorbeeld het acteerwerk, het camerawerk en de score van hoogstaand niveau. Voornamelijk de bedreigende sound van onheilspellende dierengeluiden scheppen sfeer en zorgen voor een onbehaaglijk gevoel dat gedurende de ganse film de boventoon voert.

Het moraaltje achter het "mens vs natuur"-conflict zit mooi in elkaar en levert een bizarre confrontatie op. Op zich gebeurt er weinig en oogt het weinig spectaculair, maar de perfecte symbiose tussen beeld en geluid zorgt voor een erg bevreemdend effect. De remake is de moeite waard omdat hij met momenten spannender weet te zijn, beter gemonteerd is en daardoor ook meer schrikmomenten bevat. Bovendien gaat de moderne versie net dat beetje verder in bepaalde scènes. Iets donkerder en weirder, wat gezien het betrekkelijk brave thema voor een verrassende cocktail zorgt.

Wat Long Weekend daarnaast erg interessant maakt is dat de film qua inhoud op meerdere facetten werkt. Zo heb je naast het "mens vs natuur"-element een emotionele insteek over een relatie die op springen staat. Naast het onbehaaglijke gevoel dat de Australische wildernis voortbrengt zorgt deze insteek voor een onderhuidse spanning die de film van de nodige body en het nodige evenwicht voorziet. Geen straight forward horror met andere woorden, maar horror met een boodschap.

Wie deze film goed vindt moet dus zeker ook de remake checken en andersom. Wat mij betreft wordt Long Weekend terecht naar voor geschoven als een golden oldie uit de Australische genrecinema. Binnenkort maar eens wat meer horror van down under vergaren...

Deze film ontdekt en gezien na het kijken van de remake uit 2008. Dat bleek beetje verloren tijd want de 2 films zijn op een paar kleine details na identiek hetzelfde. Gelukkig gaat het hier wel om films met een erg goed plot, intens sfeertje en mooi camerawerk en de beelden van de ongerepte Australische natuur zijn altijd prachtig om te zien, dus dat maakte het 2x kijken niet helemaal een overbodige zaak.

Net als in de remake ergerde ik me dood aan de 2 asociale figuren waar het verhaal om draait, wat in dit geval de bedoeling ook is en betekent dat er goed wordt geacteerd in beide films. Het viel wel op dat ze iets beter met elkaar overweg kunnen dan het stel in de remake, en wie borsten wil zien anno 2008 is er ook aan voor de moeite want die zitten enkel in de 1978 versie

Het beste aan de Long Weekend films vind ik altijd de boodschap: rotzooi niet met de natuur of je wordt teruggepakt! Het zou maar eens echt zo moeten aflopen met al die vervuilers en vernielers

Ik geef deze film een halve ster minder dan de remake omdat ik hem niet ondertiteld zag en het Australische taaltje dan toch wel af en toe lastig te volgen is, en ook omdat de film uit 2008 wat aangenamer kijkt omdat de acteurs er moderner uitzien.

Conclusie: als je Long Weekend een keer wil kijken, kijk er dan eentje van want beide films zijn op een hanevol te verwaarlozen details na helemaal hetzelfde.

3,5 sterren

Stel mensen gaat lekker kamperen in de vrije natuur en doen waar mensen zo goed in zijn: herrie maken, boompjes kappen op beesten schieten en meer van dat moois en nu pikt de natuur het even niet meer en wordt het nogal een vakantietripje from hell.

Tamelijk sfeervol, maar met maar twee potentiële slachtoffers en zo goed als "The Birds" wordt het ook niet. Laatste minuten hadden wat korter gemogen, maar het einde is tamelijk geweldig.

In beginsel is het nog wel aardig. Kibbelend echtpaar. Beetje psychologische oorlogsvoering. Arrogant en respectloos gedrag tegen elkaar en tegen de natuur. Er ontstaat een voorzichtige gevoel van ontluikende beklemming. Een prima aanzet met de beloftevolle potentie om de relationele spanning heerlijk uit te bouwen naar nog meer haat en nijd en vandaar verder naar een ijzingwekkende wraakoefening van de natuur.

Dat relationele gebeurt een beetje, maar dat andere gebeurt dan weer niet. Wat volgt zijn veel langerekte scènes waarin eigenlijk maar weinig gebeurt. Weinig spanning en suspense. Dat ligt deels aan de povere effecten, maar ook deels aan de saaie uitbouw van een scène. Bijna elke scène duurt lang en bijna elke scène eindigt in een anticlimax, omdat er feitelijk niet veel gebeurt.

Men slaagt er niet in om het onbehaaglijke gevoel dat de personages overduidelijk schijnen te hebben, over te brengen op de kijker. Ik voelde de angst in ieder geval niet.

"Nature found them guilty". Klinkt heftig. De uitvoering van de straf valt behoorlijk tegen.

Goh, had er eerlijk gezegd net iets meer van verwacht. Een horror kun je het moeilijk noemen, daarvoor is het mysterie nét iets te weinig, laat staan dat er schrikwekkende beelden of gore aan te pas komt. De spanning wordt wel opgedreven en je zit te wachten op de climax.

Laat ons eerlijk zijn, met deze personages zullen er zich weinig identificeren, hoewel we ons op sommige vlakken en in mindere (extreme) mate misschien ook wel bezondigen aan dergelijk gedrag. Ik had wel een karma gevoel en als kijker had ik 0,0 empathie voor het vervelende duo.

Maar inhoudelijk en qua uitwerking toch net te beperkt om van een geslaagde film te spreken. Maar het was zeker een tof idee!