Paranoia (1970)

Verrassend:de synopsis van deze film hoort eigenlijk bij orgasmo aka paranoia van dezelfde Lenzi,al kloppen de overige gegevens wel.Maar enfin,zo'n film toevoegen op mm houdt je toch even van de straat.

Ter zake:laid-back Lenzi die algemeen tot de giallo canon wordt gerekend,al is dit meer een algemene thriller in de traditie van Hitchcock en vooral Clouzot.Dus een driehoekje tussen 2 wijfjes en 1 mannetje,waarvan de samenstelling halverwege verandert(waarom begrijpt u zelf wel al).Dat geeft Lenzi de gelegenheid om naast Baker nog een lekkertje te introduceren:de wonderschone Coffa,van wie we hiena helaas nooit meer iets hebben vernomen.Het procédé kent verder iedereen:introductie,een moord,een tijdje niets,en op het eind allerhande plottwists die in dit geval net absurd genoeg zijn om niet te zeer voor de hand te liggen en net voor de hand liggend genoeg om niet te absurd te zijn.

Het acteerwerk is op zich ok,al is het beroep van Baker(autocoureur,nb) moeilijk te rijmen met haar latere kleinzieligheid en gegil.Overigens speelden Sorel en Baker ook al samen in de erg gelijkende thriller IDCD Deborah.

Geset op Mallorca voordat het een Duitse kolonie werd,heeft de film een relaxt zomers sfeertje dat nog wordt versterkt door de sixties-feel met bijbehorende soundtrack.

Uit de tijd dat regisseur Lenzi nog af en toe technisch volwaardige films maakte, al moet je dan wel weer Umberto Lenzi heten om zowel in 1969 als in 1970 een film uit te brengen met de titel Paranoia en met bovendien dezelfde hoofdrolspeelster in de hoofdrol.

Verhaaltje doet wat denken aan A Kiss Before Dying alhier spelend in een villa aan de Italiaanse kust en opgeleukt met wat onfunctioneel naakt van Carroll Baker (niet dat het een straf is daarnaar te kijken).

Kabbelt allemaal wat een beetje teveel door: beetje thriller, beetje soap, beetje erotiek.

Beetje teveel standaard formule-werk.

Aardige thriller (geen giallo) met als absolute hoogtepunt de opmerking ´women are always quiet except when they have nothing to say.

Begint wel leuk met Lenzi's gekke ideeën over hippies, maar zakt af als we in een soort home invasion-thriller terechtkomen en de film zich tussen 4 muren gaat afspelen. Het Easy Rider einde was zo'n inkoppertje dat je het wel van minuut 5 ziet aankomen.
middelmatig bandwerk van Lenzi, alleen nog enigszins de moeite voor 70's italo-fans.

Komt op bluray uit bij 88 Films!

Beetje verwarrend wat titel betreft want dezelfde regisseur nl. Umberto Lenzi heeft een jaar ervoor ook een film met de titel Paranoia (aka Orgasmo ) 1969 uitgebracht en met dezelfde hoofdactrice nl. Carroll Baker. Deze film ook gekend als A Quiet Place to Kill (1970) volgt qua verhaal ook de lijn van de regisseur om voldoende verwarring bij de kijker te ontwikkelen met heel wat plottwisten naar het einde toe. Dat heeft ook wel zijn charmes en uiteindelijk weet je het ook niet te voorspellen. De cast is aantrekkelijk en spelen hun rollen degelijk. Jean Sorel zie ik wel graag spelen en de dames Carroll Baker en Marina Coffa mogen er best wezen. Hier en daar wat naakt van Baker, al wordt het niet echt functioneel gebruikt. Het verhaal komt langzaam op gang, maar weet door de cast, inhoud, locatie en sfeer voldoende te boeien. Op een bepaald moment krijgt het verhaal een heel andere wending die je niet ziet aankomen waarbij het verliefd driehoekje qua samenstelling onverwacht verandert. Natuurlijk komen dan allerlei plottwisten op de kijker af om je helemaal te verwarren, maar de uiteindelijke slotscène is wel goed gekozen. 7/10

Een onwaarschijnlijk liefdes- en moordscenario dat erg aantrekkelijk wordt voorgesteld. De hoofdrollen zijn op de (mooie) lijven van Caroll Baker en Jean Sorel geschreven. Dat zijn nu eens 2 acteurs die stralen op het scherm. Zelfs als ze het telefoonboek zouden voorlezen, zou het nog steeds entertainend zijn. Verder is het vergapen aan de jet set lifestyle, snelle auto’s, waanzinnige uitzichten, mooie villa, enfin de hele Italiaanse giallo setting dus. Umberto Lenzi brengt het allemaal dynamisch in beeld met zijn kenmerkende zooms. Zoals in andere films met Baker en Sorel neemt het verhaal hier ook weer een lekker cynische wending. De vondst van het lichaam van de echtgenote doet in feite denken aan de finale van Au Plein Soleil waar zich een gelijkaardige zaak afspeelt.

100 % pulp en 100 % mee vermaakt.

Helen, een voormalige autocoureur met een destructief verleden, wordt door haar ex-man Maurice uitgenodigd om naar zijn luxueuze villa op Mallorca te komen. Eenmaal daar ontdekt ze dat zijn nieuwe vrouw, Constance, sinistere plannen heeft: ze wil Helen overhalen om samen Maurice te vermoorden. Wat begint als een listige samenzwering ontaardt echter in een gevaarlijk spel waarin niemand te vertrouwen is en geheimen dodelijk kunnen zijn.

De film baadt in een zomerse, Mediterrane setting, die prachtig contrasteert met de onderliggende dreiging en spanning. De zonovergoten locaties en weelderige decors maken de film visueel aantrekkelijk. Carroll Baker speelt opnieuw een sterke femme fatale met een fragiele kant. Jean Sorel is perfect als de charmante maar onbetrouwbare Maurice.

“Paranoia” is een onderhoudende giallo met een intrigerend plot, maar zonder de bloederige excessen van latere genregenoten. Goed.