Hack-O-Lantern (1988)

Het verhaal over een moordlustige satanische sekte klinkt in de dop misschien nog aardig maar is in de uitvoering veel te wijdlopig en te omslachtig. Het verhaal is erg voorspelbaar en bezit geen enkele spanningsboog.

Als de beste scène een doorsnee nachtmerrie is van één van de personages, waarin hij als gitarist van een saaie heavy metal band bij de vertolking van het nummer met de subtiele titel “Devil’s Son” door een donkere danseres met rode laserogen wordt weggevaagd, dan zegt dat veel over de film als geheel. Die is nergens zo spannend als tijdens deze zwakzinnige nachtmerrie.

De film slaagt er niet in om met iets te komen dat boeit. Geen opzienbarend shot. Geen goeie scène. Geen opvallend dialoogje of tekstje. Geen onverwachte plotwending. Geen imposant of enigmatisch personage. De personages zijn dom, van bordkarton en niet interessant. Ook geen overtuigende jumpscares. De jumpscares zijn van een dusdanig abominabel niveau dat je nog goed moet opletten om ze als zodanig te herkennen.

Het is een duffe bende. Zelfs de ‘turbulente’ slotscènes die een miniem verrassinkje bevatten, gaan zonder enige vorm van opwinding voorbij.

Oh ja, over opwinding gesproken. Er is gelukkig afleidend naakt in de film. En best aangenaam naakt ook.

Het naakt houdt je nog een beetje op de been. Verder bevat de film niets opwekkends.

Vreemd.

Gepromoot als een slasher, maar diegene die dit ook daadwerkelijk verwachten moet ik helaas teleurstellen. Hack-O-Lantern probeert meer te zijn dan een slasher, maar dit werkt alleen niet, resulterend in een hoop vage weirdness die de film niet ten goede komt.

Het begin vond ik nog wel aardig, dankzij een dromerige look met passende cinematografie. De introductie is ook al gelijk goed, met een aparte benadering. Wel is het al snel duidelijk dat rituelen een groot deel van het plot zullen innemen, en dat is niet mijn favoriete combinatie met slashers.

Zo ook niet hier, deze film is een nogal vreemde maar mislukte poging geworden. De kant waar de film naartoe gaat is vooral afstotend op een verkeerde manier. In het begin lijkt het allemaal een slasher te worden, maar is uiteindelijk een combinatie tussen twee horrorwerelden.

Niet dat de slasher bijzonder is. Alle kills zijn in principe off-screen en vooral saai steekwerk. Wat mesjes die een lichaam ingaan, veel meer is er niet te beleven. Voor creativiteit op het gebied van moorden en bloedvergieten hoef je deze film dan ook niet op te zetten. Zodra de film richting de finale trekt zou je zelfs kunnen zeggen dat het allemaal ontspoort.

De sfeer wordt verder aardig neergezet maar het amateuristische camerawerk en te kort schietende cinematografie kunnen dit nooit optimaal boosten. Wel is het duidelijk dat Halloween een grote rol speelt, maar het had allemaal beter kunnen zijn. Toch is het vooral de vreemde en redelijk absurde inslag die de film uiteindelijk krijgt (satanische rituelen) die me met een bittere smaak achterlaten. Ik vond dit niet bepaald een leuke film om te kijken, en dus is het cijfer er ook naar.

Wil je so bad it's good? Dan krijg je het!

Hack-O-Lantern valt direct op door het verschrikkelijk over de top acteerwerk. Wat heb ik gelachen met de overgave van sommige acteurs in hun rolletjes. Sommigen geloofden gewoon zelf dat ze lid waren van die satanische sekte. Vooral Hy Pyke die overacting tot een inferieur woord doet reduceren. Het verhaaltje stelt echt niet veel voor en wordt vaak opgevuld met random rockoptredens die veel te lang duren maar wel totale schijven zijn. De kills zijn verrassend goed uitgevoerd en de killer heeft een goed design met het masker. Ook zorgde de cinematografie af en toe voor een dromerige sfeer.

Waar is dan het probleem? De speelduur is veel te lang om zoveel cheesy te dragen. Het wordt nergens spannend. Enkel een kleine twist op het einde zorgt voor een half puntje meer.

3*

Ik vind het maar negatief hier, en sluit me grotendeels aan bij ibendb. Nee, dit is zeker geen slasher, het is niet spannend of eng, en het is op eigenlijk geen enkel vlak goed. Maar het is een prachtig voorbeeld van een B-horror waar zoveel fout aan is dat het echt wel weer leuk wordt.

Op elk vlak klopt er niet zoveel van. Overacteren gebeurt door een groot deel van de cast, maar vooral opa, moeder en Tommy kunnen er wat van. En het verhaal, zo heerlijk onzinnig - niet alleen het suffe plot over een satanische sekte, maar ook alle absurde twists en gebeurtenissen, of hoe onlogisch personages zich gedragen. Een prima wansmaak-film waar ik (na een paar biertjes) met een dikke glimlach naar gekeken heb.