Introducing... Janet (1983)

Jim Carrey is direct verantwoordelijk voor mijn filmliefde. Doordat ik in 2007 (nagenoeg) zijn complete oeuvre heb bekeken, ben ik ook in aanraking gekomen met andere acteurs en films. Ik weet nog dat ik destijds gevraagd heb bij de videotheek of ze deze film nog op VHS hadden (uiteraard zonder succes, maar ze hadden wél Peggy Sue Got Married).

Nu, bijna tien jaar later, heb ik dan eindelijk deze beruchte Rubberface gezien. Mijn verwachtingen waren inmiddels behoorlijk getemperd, maar dit was toch wel erg slecht. Het betreft een korte televisiefilm van slechts 48 minuten, maar het leek een eeuwigheid te duren. Carrey krijgt nauwelijks de kans om iets van zijn komisch talent te laten zien, want hij speelt niet de hoofdrol. Die twijfelachtige eer gaat naar Adah Glassbourg, die als Janet een vreselijk irritant personage neerzet en eigenlijk de complete film vergalt. Het grootste probleem is dat deze film eigenlijk helemaal nergens grappig is. De pogingen zijn talloos, maar ze zijn allemaal pijnlijk onleuk.

Ik ben sowieso al niet zo’n fan van stand-up comedy, dus als Jim dan ook nog eens iemand speelt die er niet goed in is, is het natuurlijk gauw verkeken met de pret. Tony's ontmoetingen met Janet moeten als het ware een soort bijles voor hem zijn, maar de bijeenkomsten voelen redelijk nutteloos aan. Waarom Janet iedereen omver blaast tijdens haar performance is me een raadsel. Tevens vraag ik me af waar de film nou eigenlijk naartoe wilde. Janet wordt eigenlijk gedwongen om het podium op te gaan, omdat Tony doet alsof hij daartoe niet capabel is. Uiteindelijk wordt haar optreden hartelijk ontvangen, dus ze maakt in feite haar doorbraak. Vlak voor het einde geeft ze echter nog even aan dat ze dit nooit meer wil doen. De film eindigt eigenlijk zoals het begon: Tony wil grappig zijn, maar is het niet, terwijl Janet (zogenaamd) wél grappig is, maar het niet wil zijn.

Ik ben niet echt teleurgesteld, want ik verwachtte vanzelfsprekend al geen film van het kaliber Ace Ventura. Maar misschien had ik wel gehoopt op ten minste een glimlach. De film is volgens mij later Rubberface genoemd, omdat Jim uiteindelijk om zijn 'rubberface' beroemd werd. Deze titel sluit namelijk totaal niet aan bij wat we hier te zien krijgen. Introducing... Janet is een uitermate flauwe en trage, eigenlijk gewoon mislukte, komedie. De enige reden om de film te bekijken is om een jonge Carrey aan het werk te zien, maar je kunt hiervoor beter afstemmen op Once Bitten of Earth Girls Are Easy.

1,5*