The Thrill Killers (1964)

My sentiments exactly! Ik voel zó mee met Mort “Mad Dog” Click als hij met wilde ogen een tirade tegen 'mensen' begint! Hij is een equal opportunity hater, hij vindt mensen in het algemeen niet leuk. Dit is andere shit dan Rat Pfink a Boo Boo (1966) of Incredibly Strange Creatures Who Stopped Living and Became Mixed-up Zombies!!?, The (1964) Dit is heftige shit.

Hasbeen en wannabe acteur Joe Saxon krijgt steeds minder rollen aangeboden. Hij is 'een man gevangen in non-realiteit.' Hij ziet de glamour en glitter van Hollywood steeds meer aan zich voorbijgaan. Maar hij is nog steeds hoopvol, en ziet zich als ster, want dat wil hij zijn, een ster! Drie gewelddadige psychopaten ijn ontsnapt uit een psychiatrische inrichting, en maken prompt de omgeving onveilig. Ondertussen zaait een rondzwervende maniak dood en verderf. Zou jij een lifter meenemen als je net op de radio hebt gehoord dat er drie levensgevaarlijke moordende psycho's los rondlopen? Het is een hete middag in de Hollywood Hills!

Drie verhalen lopen schijnbaar ongerelateerd parallel om op een bewaakt ogenblik met gierende banden bij elkaar naar binnen te rijden. Het is de beproefde Ray Dennis Steckler methode. Hij heeft het waarschijnlijk geleerd van meesters voor hem, en velen zouden hem volgen. Steckler hanteert de stijl, en dat doet hij op z’n Steckler’s! Da's toch kicken?
Ray Dennis Steckler is de Ed Wood van de lowbudget filmmakers . Hij pakt drie non-verhaaltjes, en MacGyvert die met een grote rol ducktape inelkaar tot een vermakelijke horror/actie/misdaad extravaganza! Hij benut de weinige resources die hij heeft voor optimaal genot. Vooral de climactische eindachtervolging van de motoragent die met moeite die ene paardekracht van “Mad Dog” Click te paard kan bijhouden is prachtig in zijn eenvoud! De trippy muziek, opzwepende jazzy tonen, met toeters, bellen, bongo’s en nog meer snerpende toeters, is trouwens bijzonder prettig!

De film is verrassend rauw en wrang, voor een Steckler. Voor de tijd -mid-'60s- zijn de geweldsacties aardig heftig. Jammer is wel de zo goed als afwezigheid van rondspattend bloed. Als een psychopaat met een bijl op het punt staat om toe te slaan, zie je vanachter een muurtje nét niks. Je hóórt echter genoeg! Een hoop gegil, gegrom, en uiteindelijk de onmiskenbare ‘schplok – schplukt’ van een bijl in mensenvlees. Maar je zíet het alleen in schaduwen, in silhouet, á la Wajang-theater, en dat is erg leuk. Toch had ik graag iets meer aktie ook daadwerkelijk gezíen, in plaats van moeten interpreteren.

De acteurs, allemaal uit het vaste Steckler-kliekje, vrienden en intimi van de regisseur -waaronder toenmalig Mevrouw Steckler, Carolyn Brandt- doen het erg goed. Joseph -Brick- Bardo speelt min of meer zichzelf als een aan lager wal geraakte acteur. De drie ontsnapte gekken geven elk een eigen toevoeging aan het geheel. De dynamiek van de drie is verontrustend vloeiend.
Cash Flagg –aka Ray Dennis Steckler- is super intens als Mort “Mad Dog” Click, met zijn uitpuilende ogen, en overslaande stem. Als hij een callgirl door een appartement heen jaagt, gewapend met een schaar, geeft zijn speech “I HATE PEOPLE! People are NO GOOD!” je koude rillingen.

Wat wrangheid en waanzinnige intensiteit kan Mort “Mad Dog” Click zich meten met Charlie Tibbs in Sadist, The (1963). In dit genre-meesterwerkje uit 1963 is –de eng op Charles Starkweather lijkende- Charlie Tibbs een complexe, op ontploffen staande sadist. De meer wat van Ed Gein weghebbende- Mad Dog is bijkans emotieloos, en daarom misschien nog wel enger. "Hé, wil je een lift?" vraagt een nietsvermoedende chauffeur. Mad Dog zegt niets, maar zijn ogen spreken boekdelen, en zijn pistool blaft... Het ene moment wil hij intiem zijn met een prachtig meisje, het andere moment zit hij haar met een schaar achterna! “People are NO GOOD!” Da's toch kicken?

Voor Mad Dog and no Glory, 4,0 tot bloedige poep gechopte sterretjes!