Een Pak Slaag (1979)

Op de foto, van links naar rechts : Jeroen Krabbe, Bernard Droog en Eric van Ingen.

Bert Haanstra kon de beste acteurs krijgen - ook voor de kleine rollen. Maar echt opwindend werd het niet.

Geen goed filmverhaal (van Haanstra's vriend Anton Koolhaas).

Tragisch : het was Haanstra's laatste film. Op het filmfestival in Cork, in Ierland, had de film veel succes. Haanstra, die erg gefrustreerd was door het wegblijven van publiek in Nederland, kreeg er een hartaanval.

De titel krijgt zo een dubbele betekenis.

Ja. Een pak slaag van de filmpers... dat was Haanstra niet gewend. En het maakte de man nog onzekerder dan hij al was.

Laatste film is niet helemaal juist. In 1983 maakte Haanstra nog Vroeger Kon Je Lachen - een soort collage van schetsen en columns van Carmiggelt.

Bijzondere film, met een prachtige toespraakscene! 3,5*

Jammer dat het allemaal zo ingetogen was, de film kent nauweljks opwindende scènes. Kees Brusse speelt zoals gewoonlijk als altijd en daardoor leek het net een lange aflevering van Mensen zoals jij en ik.

Goed gespeelde, vaardig geregisseerde en gedraaide film, die prima verteerbaar is, maar een nogal vreemd en daardoor af en toe wankel fundament kent. De samenhang tussen de sociaal-realistische setting en karikaturale personages met zo nu en dan absurde uitspraken of beweegredenen loopt niet helemaal lekker. Kan er moeilijk de spreekwoordelijke vinger opleggen, want het lijkt me buiten discussie staan dat Haanstra een herkenbaar dramatisch verhaal wilde vertellen over ouder worden en het leiden van een vastgeroest leven.

Dat het dan allemaal wat karikaturaal geschreven is en hierdoor eendimensionaal en zonder emoties blijft, is vreemd. Vanaf de toespraak van de oud-directeur lijkt Haanstra ook te beseffen dat er vooral gefocust moet worden op de gevoelens van de personages en levert hij een aantal mooie, (licht) ontroerende scènes af.

Deze film begint al matig en gaat al snel bergafwaarts. Ik vond het acteerwerk ook niet al te best en verder leek het soms meer op een toneelstuk dan een film. Jeroen Krabbe speelt nog wel leuk, het fragment van die schapen in de directeurkamer was grappig maar verder een tegenvaller. Kees Brusse speelt zeker aan het eind z'n bekende rol als mensen zoals jij en ik.

Een beetje saaie film. Het begin is geweldig, met het assemblageproces van de kinderwagens, wat herinneringen doet opwaaien aan Haanstra's geniale documentaire Glas. Daarna is het niet veel meer. Soms wel een aardige scèneovergang, maar daar blijft het bij.

Verhaal is een beetje raar. Wat een ophef over iemand die een pak slaag zou hebben gekregen. Ik zou er niet echt wakker van liggen, maar de mensen in de film zijn er echt helemaal ondersteboven van. Beetje vreemd. Verder zijn de personages nogal gewoontjes in vergelijking met Haanstra's eerdere film Dokter Pulder. Die film is ook met Kees Brusse, en is ook gebaseerd op een boek van Anton Koolhaas, maar bevat veel meer excentrieke figuren en is daardoor ook meteen een stuk vermakelijker.

Hoogtepunt van Een pak slaag is in ieder geval de toespraak van die ouwe, wat an sich een mooie genante vertoning is, maar dit heb ik al eens scherper en pijnlijker gezien in Festen.

Uiteindelijk kan ik er 1,5* aan kwijt, vooral vanwege het begin en de toespraak. Wellicht is het nog iets te veel, maar ik ben in een redelijk goede bui en in slaap gevallen ben ik nu ook weer niet.

Vandaag te zien op TV > Nostalgienet > 16: 30 uur en > 20:25 uur

De tweede en laatste film van Bert Haanstra die me zwaar tegenvalt. Deze heb ik niet eens afgekeken. 0,5

Wanneer de directeur van een kinderwagenfabriek (een als altijd ingetogen Kees Brusse) 25 jaar in het bedrijf zit, wordt er een jubileumfeestje gehouden. De ex-directeur van het bedrijf houdt een toespraak, maar de man is al behoorlijk aan het dementeren en de toespraak gaat hopeloos de mist in.

De film is geregisseerd door Bert Haanstra, naar een roman van Anton Koolhaas. In de film komen veel bekende Nederlandse acteurs van weleer langs, en het is leuk om ze weer even aan het werk te zien. Ik had echter meer het gevoel dat ik naar een lange aflevering van 'Mensen zoals Jij en Ik' aan het kijken was dan naar een speelfilm. Het gegeven is aardig, maar er gebeurt gewoon te weinig in deze film. Ik kan er helaas geen voldoende van maken. 2*