The Spider Woman Strikes Back (1946)

De naam van regisseur Arthur Lubin zei me op voorhand eerlijk gezegd niets, maar als je zijn filmografie doorneemt, kom je een paar hele bekende en succesvolle titels tegen. Om er een paar te noemen: Phantom of the Opera (1943), Francis (1950) en Buck Privates (1941) met Abbott en Costello.

Wel, met komedie heeft deze Spiderwoman niets te maken. De film zoekt het meer in lugubere en mysterieuze sferen. De film is daarbij niet heel eng, maar is door het merkwaardige gedrag van de personages, waarbij vooral een mismaakte butler opvalt, een tikje onheilspellend. Dat onheilspellende duurt echter maar kort, want al snel is voor de geoefende kijker duidelijk hoe de grote lijnen lopen en is de meeste verrassing weg. De weg naar de exacte wetenschap van het lugubere mysterie is dan nog slechts een klein beetje spannend.

Erg storend is de continue luide golf van dramatische en spannende achtergrondmuziek. Het volume is soms zo hard dat de dialogen moeilijk te verstaan zijn. De emotionele accenten die de muziek legt in de scènes komen nogal belerend over. Blijkbaar mag de kijker niet zelf bepalen hoe hij iets ervaart. De muziek bepaalt dat. Enigszins irritant. Blij dat de speelduur aan de korte kant was en de prikkelbaarheid zodoende in bedwang kon worden gehouden.

Ondanks de korte speelduur zit er trouwens niet veel vaart in de film. Het simpele verhaal wordt behoorlijk getraineerd door de vele dialogen en de dramatische onderlaag die aanwezig is in elke scène.

Veel drama. Ook het slotstuk is drama. Het is spannend bedoeld. We zien overacting en slechte effecten. Het is ook de enige filmscène met wat actie en dus een goede aanleiding om de muziek nog eens extra luid te doen klinken. We moeten immers wel weten dat de finale ontwikkelingen heel dramatisch en heel spannend zijn.

Ik vond dat overigens wel meevallen.