The Spider Woman Strikes Back (1946)

Niet verkrijgbaar op DVD tenzij een bootleg bij iOffer.

Zou ik wel eens willen zien.

De naam van regisseur Arthur Lubin zei me op voorhand eerlijk gezegd niets, maar als je zijn filmografie doorneemt, kom je een paar hele bekende en succesvolle titels tegen. Om er een paar te noemen: Phantom of the Opera (1943), Francis (1950) en Buck Privates (1941) met Abbott en Costello.

Wel, met komedie heeft deze Spiderwoman niets te maken. De film zoekt het meer in lugubere en mysterieuze sferen. De film is daarbij niet heel eng, maar is door het merkwaardige gedrag van de personages, waarbij vooral een mismaakte butler opvalt, een tikje onheilspellend. Dat onheilspellende duurt echter maar kort, want al snel is voor de geoefende kijker duidelijk hoe de grote lijnen lopen en is de meeste verrassing weg. De weg naar de exacte wetenschap van het lugubere mysterie is dan nog slechts een klein beetje spannend.

Erg storend is de continue luide golf van dramatische en spannende achtergrondmuziek. Het volume is soms zo hard dat de dialogen moeilijk te verstaan zijn. De emotionele accenten die de muziek legt in de scènes komen nogal belerend over. Blijkbaar mag de kijker niet zelf bepalen hoe hij iets ervaart. De muziek bepaalt dat. Enigszins irritant. Blij dat de speelduur aan de korte kant was en de prikkelbaarheid zodoende in bedwang kon worden gehouden.

Ondanks de korte speelduur zit er trouwens niet veel vaart in de film. Het simpele verhaal wordt behoorlijk getraineerd door de vele dialogen en de dramatische onderlaag die aanwezig is in elke scène.

Veel drama. Ook het slotstuk is drama. Het is spannend bedoeld. We zien overacting en slechte effecten. Het is ook de enige filmscène met wat actie en dus een goede aanleiding om de muziek nog eens extra luid te doen klinken. We moeten immers wel weten dat de finale ontwikkelingen heel dramatisch en heel spannend zijn.

Ik vond dat overigens wel meevallen.

Een film die ik duidelijk van de lijst van Collins heb geplukt, hij is de eerste die hier een mening en stem heeft neergezet en daar mag ik mij nu aan toevoegen. Veel heb ik niet aan zijn recensie toe te voegen. Deze film is een beetje teveel drama en te weinig horror. In het begin is het nog mysterieus en gaat er van de stomme (in de zin van niet kunnen praten) butler door zijn doodse blik nog wel wat dreiging uit. Het mysterie is echter al halfweg opgelost en de oplettende kijker merkt al snel dat de oude vrouw niet echt blind is want hoe zou ze anders de gebarentaal van de butler kunnen lezen. De film is niet slecht alleen wordt het ondanks de korte speelduur allemaal langgerekt en is het tempo te gezapig maar de finale/climax wordt dan weer afgeraffeld.

De film moet het vooral hebben van de sterke cast.

De zeer charismatische Gale Sondergaard was hier voor de tweede keer betrokken bij een "Spider Woman"film, al is het dan op een iets andere wijze dan enkele jaren eerder in een Sherlock Holmes film.

Cult icoon Rondo Hatton jaagt iedereen de stuipen op het lijf wanneer hij opduikt, zo ook hier.

Hoe triest voor deze acteur dat zijn ooit zeer knappe uiterlijk ontsteld werd door de ziekte Acromegalie.

Hij werd weliswaar beroemd met dat uiterlijk, maar mocht hij een keuze gehad hebben...

Dan is er nog de altijd lieflijke Brenda Joyce, die tussen twee Tarzan films door even de Hollywood jungle verliet.

(ze is mijn all-time favoriete "Jane" actrice)

Eerlijk gezegd was het vooral door haar aanwezigheid in deze film dat ik hem bekeken heb.

Teleurgesteld werd ik zeker niet, veel meer dan dit had ik ook niet verwacht.

Het sfeertje is raak, en dan is het pleit voor mij al gauw grotendeels gewonnen.

Het enige grote minpunt is de veel te opdringerige (en te luide) muziek.

Daar werd ik tureluurs van.

Wel jammer dat er geen betere kopie van de film te vinden is.