Das Indische Grabmal (1959)

Ik heb zojuist al een gigantisch lang bericht over Der Tiger von Eschnapur en Das Indische Grabmal bij Der Tiger geschreven en ik ga dus niet meer uitgebreid over deze film in. Mijn cijfer van 4* is voor beide films, want ze vormen gewoon een geheel. Ze zijn zelfs tegelijk gemaakt. Het is dan ook aan te raden ze in één keer achter elkaar te kijken als je de kans krijgt. Persoonlijk vond ik het voorgaande deel net ietsje beter dan deze. Hier is de verhouding verhaal/ avontuur minder in balans en krijgen de plotontwikkelingen dus meer de overhand. Toch blijft er genoeg te genieten over.

4*

Das Indische Grabmal is het directe vervolg op Der Tiger von Eschnapur. Zoals ik bij de laatstgenoemde al zei, had ik het voornemen om het vervolg binnen korte tijd te bekijken en dat is gelukt. Het sluit inderdaad naadloos aan op het vorige verhaal en gaat ook gelijk verder waar het vorige verhaal ophield. Een voordeel daarvan is dat er niet veel meer geïntroduceerd hoeft te worden en dat de nadruk gelegd kan worden op het avontuur.

Dat is echter niet het geval. Het grootste probleem zit het vooral in het tempo. Vooral in de eerste helft is het soms ontzettend traag en wordt er teveel gepraat en gediscussieerd, zonder dat er daadwerkelijk leuke dingen gebeuren. Ook zijn de twee hoofdrolspelers hier teveel gescheiden van elkaar. Ze hebben te weinig scenes samen wat de romantiek ook niet echt ten goede komt. Daar staat echter tegenover dat deze film in de tweede helft wel lekker loskomt. Het tempo gaat omhoog en er komt zowaar wat spanning in, met enkele scenes, waaruit Indiana Jones misschien wel zijn inspiratie gehaald heeft. Ook erg grappig was het moment dat ze ontdekten dat er zich zombies onderin het paleis van de Maharadja bevinden. Erg leuk en iets wat ik niet direct verwacht had bij deze film.

De tweede helft red voor mij dan ook de film. Het is leuker en veel vermakelijker dan de eerste helft en zorgt ervoor dat dit tweeluik toch nog mooi eindigt.

3,0*

Die 'zombies' waren melaatsen, Spetie Die zaten ook al in deel 1.

Ongeveer gelijkwaardig aan het eerste deel. Het begint aardig in het hooggebergte, daarna zakt het behoorlijk in, maar het laatste half uur is weer absoluut topvermaak.

Oh ja, die slangendans is wel een erg erotische scene. Mocht je er nog aan twijfelen, snap je in een klap al het gedoe om dat meisje.

Verder geldt mijn verhaal voor deel 1 hier ook.

YouTube - Debra Paget in "Das indische Grabmal" voor de liefhebber.

Het vervolg op "Der Tiger von Eschnapur" : avontuurlijker en actievoller (sommige gevechtsscènes ogen wat amateuristisch) en ook wat meer aandacht voor geloof en bijgeloof (al had de Maharadja voor dit laatste toch niet altijd begrip).

"Cherchez la femme", zal Fritz Lang gedacht hebben "en ik haal er een danseresje bij en ik heb stof voor twee films...".

Gelukkig maakte hij er iets filmisch aanvaardbaar van, vooral toch te danken aan "Der Tiger...".

Aardig tweeluik maar wat mij betreft toch Lang-light, het kan niet in de schaduw staan van zijn jaren 20-30 werk.

Acteerwerk was zo-zo, de choreografie van de gevechten matig, de effecten over het algemeen aanvaardbaar, al was de slang wel op het randje. Gelukkig werd dat gecompenseerd door Seetha gekleed in wat velletjes aluminiumfolie dus het zal weinig mensen zijn opgevallen.

Jeugdsentiment en nu eindelijk eens terug gezien.

De film is in principe een tweeluik (Der Tiger von Eschnapur en Das Indische Grabmal) , maar ik ga de film in zijn geheel beoordelen. Ik heb beide films ook meteen achter elkaar bekeken.

Om te beginnen is de film magnifiek wat kleuren en setting betreft. De Technicolor is een lust voor het oog. En wat te zeggen over het paleis met zijn fantastische decors en de vele ondergrondse tunnels. Visueel top waarbij de uitmuntende sfeer een troef is.

Het verhaal is puur simpel vermaak, maar er zitten toch een paar politieke intriges in verwerkt. Ook het personage Maharadja Chandra is niet een gewone stereotiepe schurk, maar iemand die door een onbeantwoorde liefde heel veel haatgevoelens koestert en daardoor zijn handelingen niet meer in de hand heeft. Is ook het enige dat hem bekommert, dus het plan om hem af te zetten is logisch te noemen.

De dialogen, de romantiek is natuurlijk dik aangezet, maar dat deert hier niet. Voor die tijd en het genre neem je dat er wel bij. Het heeft wel iets. En dan nog een pluspunt is de mooie Debra Paget die met haar sensuele dansjes en uitstraling een soort sprookjesachtige figuur neer zet. 8/10