The Black Sleep (1956)

Dit is er weer eentje in de categorie 'mad scientist/doctor creates monster'.

Het levert wat gepiel in een hersenpan op een halve freakshow aan personages.

Niet iedereen van de sterrencast komt helaas goed uit de verf en dat is best jammer.

Lugosi bijvoorbeeld als doofstomme bediende had totaal geen meerwaarde. Rathbone daarentegen was statig in zijn rol.

Over de herkomst van de 'Black Sleep' en hoe de doctor er aankomt had wel wat meer mee gedaan kunnen worden.

Niet eng of vernieuwend maar toch vermakelijk.

Overduidelijk een film-feestje voor acteur Basil Rathbone's (Sherlock Holmes) Geheel in Stijl-code van de jaren'40 (i.p.v. '50) Goede vrienden en horrorbekende Lon Chaney, Jr. (The Wolf Man) John Carradine (Stagecoach) Tor Johnson (regisseur Ed Wood's favoriete acteur) en Bela Lugosi (Dracula en hierin zijn laatste rol) waren ook langs. De iconen zijn te zien in cameo's met maar weinig tekst behalve Carradine. Wat wel gek was want de rest van de cast kletst vaak de oren van je hoofd. Met het verhaal moet zeker goed zijn gekeken naar Dr. Moreau getuigen een laat arriverende menagerie van verdraaide wezens om het de in nood verkerende jonkvrouw moeilijk te maken. De 'aangespoelde' held is Dr. Gordon Ramsay (Herbert Rudley). Akim Tamaroff kon voor een tijdje de show stelen met zijn rol als Udu de zigeuner en tattoo-artiest. Regisseur Reginald Le Borg brengt het netjes over op beeld en laat zelfs een twee bijzonder heftige scenes (voor de jaren '50) zien. Deze zijn samen met de aanwezige horror-zwaargewichten de leukste attracties van de verder iets beter dan middelmatige film.

Een film met heel wat bekende namen uit het horror-genre. John Carradine, Basil Rathbone, Lon Chaney Jr. en Bela Lugosi. Behalve Rathbone spelen ze allemaal onbelangrijke bijrollen. Vergane glorie zou je kunne n zeggen. Vooral de rol van Lugosi is nietszeggend. Veel kon je ook niet meer van hem verwachten. Een verslaving aan cognac en morfine, gaat iemand niet in de koude kleren zitten.

The Black Sleep is geen goede film. Le Borg is de naam van de regisseur. Een regisseur die vooral naam maakte met low budget films. The Black Sleep hoort ook in dat rijtje thuis. Het verhaal is volkomen onzinnig. De personages zijn simplistisch. De aankleding is en oogt heel goedkoop. Zo bestaan de muren van het kasteel waar de meeste actie plaatsvindt, uit papier-maché en ziet een professionele operatiekamer er uit als een plek waar je van je levensdagen niet geopereerd wilt worden.

Hoewel geen goede film, slaagt de film er verrassend genoeg wel in om de kijker te vermaken. Het thema van de gekke geleerde wordt op een vlotte manier aangepakt. Veel film bestaat uit dialogen, die eigenlijk niet eens heel vervelend zijn. Ze wekken zelfs enige interesse op en maken dat je het magere verhaal en de onzinnigheid ervan met enige goodwill tot je neemt.

Het acteerwerk van de horror iconen is kleurloos. Geen enkele inspanning is memorabel of zelfs maar overtuigend. De uitzondering is Rathbone. Hij speelt zijn onzinnige rol van gekke geleerde heel respectabel en is tezamen met enkele geslaagde bijpersonages (gespeeld door mij onbekend talent) het redelijk amusante middelpunt van de film.

De pluspunten van de film verliezen overigens naar het einde toe wel hun kracht. De charme die de film uitstraalt en de goodwill die dat opwekt zijn in de finale snel opgebrand, als losse eindjes opeens heel snel moeten worden ontrafeld en de onzinnigheid van het verhaal weer onverbiddelijk doorbreekt.

The Black Sleep is geen goede film maar is wel een film waar een bepaald enthousiasme in valt te herkennen, die mild stemt en de film redelijk kijkbaar houdt.