Pi Li Shi Jie (1985)

Het zal nog wel eventjes duren waarschijnlijk, maar ik nader de meest legendarische Shaw Bros productie beetje bij beetje.

Vond dit in ieder geval een erg leuke voorbereiding. Liu maakt er een aardig luchtige film van met een hoop comedy. Had ik eigenlijk niet meteen verwacht.

De film blinkt vooral uit in de vechtscenes, zoals steeds erg origineel en van hoog niveau. Alles vlot en vloeit heel mooi in elkaar, de gevechten worden goed in beeld gebracht en de stunts zijn indrukwekkend. Dat hele eindgevecht is dan ook gewoon erg cool.

Grappig ook op Liu zelf weer even aan het werk te zien, al heeft hij hier niet erg veel te vechten.

Onderhoudend en vermakelijk, met enkele indrukwekkende momenten en een luchtig sfeertje. Tof filmpje, toffe regisseur

3.5*

Terug een stap in de goede richting

Met Disciples of the 36th Chamber is een einde gekomen aan de 36th Chamber reeks die regisseur Chia-Liang Liu samen met Gordon Liu Chia-Hui op ons losliet. Een trilogie van films die bijna synoniem staat met de Shaw Brothers studio (of toch op zijn minst deel 1, de twee sequels zijn heel wat minder bekeken) en eerlijk gezegd? Ik begrijp niet goed waarom. Is het dan toch het feit dat de Wu Tang Clan hier zoveel naar verwees dat ervoor gezorgd heeft dat juist deze reeks zo bekend is in het Westen?

Kwalitatief is geen één van de drie films alleszins het beste dat ik al uit de studio heb gezien maar Disciples is al wel terug wat meer in de richting van de eerste film en is bovendien een verbetering ten opzichte van Return to the 36th Chamber. Het is en blijft een ietwat vreemde reeks die vooral in name only aan elkaar gelinkt is (en het feit dat je telkens wat andere kamers te zien krijgt) want een echt concreet verhaal is er niet doorheen de drie delen. Maakt dat iets uit? Neen, absoluut niet maar hier is voor een groot stuk hetzelfde op aan te merken als in de voorgaande film. Deze keer is San Te (die dan wel terug opnieuw gespeeld wordt door Gordon Liu Chia-Hui) meer gereduceerd op een bijrol en is de focus komen te liggen op Fong Shiyu. Een personage dat een doorslag lijkt te zijn van San Te ten tijde van de eerste film en ook hier werkt die arrogantie eigenlijk nog wel vrij goed. Misschien hier en daar wat vreemde komische scènes (onder andere alles in de school) maar ik begin de stijl van Chinese humor wel te waarderen.

Ondertussen probeert Liu nog iets meer met het verhaal te doen door de strijd tussen Han en Manchu (in het Nederlands wordt dat dan Mantsjoe, wat meteen een stuk belachelijker klinkt) te vertellen maar dat is uiteindelijk allemaal maar bijzaak. Omdat je toch gewoon graag wat degelijk knokwerk wilt zien en het is dan wel jammer dat je toch wel vrij lang moet wachten vooraleer Gordon Liu Chia-Hui zijn vuisten laat spreken. Hou Hsiao is als Fong Shiyu wel een goede vervanger en laat ook flink wat moves zien maar als ik eerlijk ben, dan kijk ik deze reeks toch vooral voor Gordon. Verder nog wel een aantal leuke bijrollen maar net zoals in Return is er bij de slechteriken niemand die er echt met kop en schouders tussenuit steekt. Misschien ben ik met de andere films van Liu wat verwend geweest maar zo'n 8 Diagram Pole Fighter (die hij een jaartje eerder maakte) of de sequel op Drunken Master (met Jackie Chan, een film die Liu naar het schijnt wel niet zelf heeft afgemaakt wegens teveel strubbelingen met Chan) steekt er toch nog altijd met kop en schouders bovenuit.

Blijkbaar zou Fong Shiyu een andere naam zijn voor Fong Sai Yuk die we allemaal kennen uit de twee gelijknamige films van Corey Yuen (waarin Jet Li de rol van Fong Sai Yuk op zich neemt) maar er schijnt nog wel enige twijfel te bestaan of hij überhaupt heeft bestaan. Je moet die gebeurtenissen dus met een korreltje zout nemen en er niet zomaar vanuit gaan dat dit naar analogie met Wong Fei Hung gebaseerd is op ware feiten. Op naar de volgende Shaw Brothers! De weg is nog lang maar ik heb er nog altijd zin in.

3.5*