Bei Xi Mo Shou (2015)

Een zowel mooi vormgegeven documentaire als ook gruwelijke beelden over de kaalslag van de aarde. We zien het leven en werkzaamheden van mijnwerkers in de mijnen van de Mongolische binnenlanden. Terwijl herders en hun dieren steeds verder worden terug verdrongen door dat de weilanden meer en meer verdwijnen en bedekt worden door het stof uit de mijnen. Daarnaast zien we ook de zware meedogenloze Chinese industrialisatie aan de hand van eindeloze rijen vrachtwagens die kolen en ijzererts vervoeren naar de fabrieken. De werkdruk is groot en velen eindigen uiteindelijk in het ziekenhuis met stoflongen. Tussen deze redelijk schokkende beelden door zien we een naakte man liggen, een metafoor voor de kwetsbaarheid van de mensheid. Hij wordt tevens begeleid door quotes uit het werk van Dante. In literaire taal gebruikt men het woord behemoth om iets aan te duiden dat extreem groot, log of inefficiënt is. Na het zien van de documentaire kan je alleen maar concluderen dat deze drie woorden alle van toepassing zijn!

Bedwelmend sfeerstuk, door de muziek af en toe een soort Kooyanisqatsi in de hel, maar dan nooit zó meta en (verbluffend genoeg) gegrond in een alledaagse realiteit voor duizenden arbeiders. De film is ook een sterke meditatie op hebzucht - of is het grootheidswaanzin? als ik aan het eind zo'n ghost city zie opdoemen krijg ik behoefte tot op de bodem uit te zoeken wat dat toch voor waanzin is. Alsof Geyrhalter's Homo Sapiens op sommige vlakken gewoon al werkelijkheid is geworden.