The Strong Man (1926)

Leuk om de eerste film van Capra te hebben gezien. Ik ben ondertussen een groot fan van die man. Omdat dit een silent film betreft, is ie niet zo goed te vergelijken met zijn latere werken, maar duidelijk is dat Frank Capra toen al over de nodige capaciteiten en talent beschikte.

Harry Langdon kan imho met gemak wedijveren met bijv. een Charlie Chaplin, alleen las ik op IMDb dat dit dan weer voor het grootste deel te danken was de goede regie van Capra.

Aardige zwijgende komedie, volgens verschillende bronnen één van (zo niet dé) beste "feature" van Harry Langdon, met een paar aardige "set pieces" op de trap, in de bus en op het podium, maar Langdons personage doet me vrij weinig, hetgeen nog verergerd wordt doordat hij hier eigenlijk praktisch een Chaplin-kloon is, en dàt wordt dan nog eens verergerd doordat de penvriendin blind blijkt te zijn, net als in City lights... en nu besef ik opeens dat Chaplins beroemde film vijf jaar ná deze film verscheen. Daarom krijgt The strong man een half sterretje extra, maar ik geloof niet dat ik veel andere films van Langdon ga bekijken.

Volgens mij pas de eerste die ik van Langdon heb gezien, ook de minst bekende denk ik in het rijtje

Chaplin, Keaton en Harold Lloyd. Vond hem (Eveneens in zwerverskleren) nogal Chaplinesk acteren,

maar best wel goed al komt hij niet in de buurt van de capriolen van Chaplin, Keaton of Lloyd. Wel

een leuk verhaaltje ook, waarbij het een beetje jammer is dat de insteek van een blind meisje ik al

eerder had gezien in Chaplin's City Lights, later gemaakt dan deze met Langdon, dat wel.

The Strong Man is een verzameling sketches die best geslaagd zijn, met name dat gehannes met die vrouw die het geld uit zijn zak probeert te halen terwijl hij denkt dat ze hem wil aanranden. Jammer genoeg is de film er omheen best flauw en bij vlagen saai en de onvermijdelijke romance voorspelbaar en zouteloos. De finale viel na een veelbelovend begin ook wat tegen (ik had hem, net als het publiek, uit het kanon geschoten willen zien worden).

Mij deed Langdon fysiek vooral denken aan Stan Laurel, al is hij qua gedragingen wellicht meer een Chaplin. Hij lijkt in de vergetelheid geraakt, ik had ook nog nooit van hem gehoord.