Szép Napok (2002)

Weer een stevige film van Mundruczo, waarvan ik hiervoor nog de uitstekende Tender Son heb gezien. Nu maar eens zijn debuut aanschouwt en dat was ook een hele goede. Alles is weer lekker subtiel en de uitkomst mag weer keihard zijn. Wat thema betreft en look moest ik ook weer een beetje denken aan Hundstage. Misschien vanwege het feit dat dit zich ook in een snikhete zomer plaatsvind, zoals vermeld. Peter vond ik iig heel goed neergezet en doet ook meteen een beetje denken aan die personage uit Tender Son. Verder is het weer een onmogelijke en pijnlijke liefdes/relaties thema waarin de spanning vaak te snijden is en aan het einde weer erg schokkend is. Dit is gewoon een soort film die je zelf moet zien. Voor mij is dit gewoon weer een zeer goede Hongaarse film.

4,0*

Een ongeluk komt kennelijk nooit alleen. Zo geef je nauwelijks nog ooit de laagste score, zo gebeurt het twee keer in enorm korte tijd. Echter, waar ik Spasi i Sokhrani al moeilijk te hebben vond, maakt Pleasant Days het wel erg bond. Deze lokte een reactie op die mij extreem zeldzaam is: ik wilde de film uitzetten. Na 20 minuten was ik er helemaal klaar mee en alleen irrationele koppigheid heeft er voor gezorgd dat ik het einde haalde.

Als dit niet het geval was geweest dan was dit de eerste film sinds 2009 die ik afgezet had. Dat was A Hole In My Heart van Moodysson en de reden waarom ze me zo afstoten is dezelfde, namelijk zoveel mogelijk smerigheid, narigheid en gemeenheid in één film gooien. Het begint al met de geboorte van een baby, stiekem in een wasserette, met zo veel mogelijk bloed in beeld gebracht en uiteraard bespied door iemand die dit niet mag weten, maar kennelijk graag naar zoiets kijkt. Voor je het weet wordt je getrakteerd op incestueuze relaties, extreme geluidseffecten, desoriënterende shots, onverklaarbaar geweld en natuurlijk zoveel mogelijk vrouwenmishandeling. Dat is de eerste 20 minuten. Het wordt niet beter.

Kennelijk is er een publiek voor dit soort filmische extremisme, maar ik vind het erg gemakzuchtig nihilisme allemaal. De boodschap lijkt te zijn dat alles in het leven slecht is en dat alles alleen nog maar slechter zal worden. Het is ook wel een verzameling idioten die Kornél Mundruczó ons voorschotelt. Ze presteren het om gezamenlijk niet één goede keuze te maken. Je gaat het bijna knap vinden als iemand een lamp aanmaakt omdat het wat donker is. Er kunnen goede films gemaakt worden over domme mensen, maar hier is de domheid weer gewoon een excuus om tot de ergst mogelijke scène te komen. Hetzelfde geld voor de keus om echt ieder personage geen enkel zelfbewustzijn en geen inlevingsvermogen tot anderen mee te geven. Dus ja, iedereen hier is emotioneel en intellectueel een imbeciel. Het grootste plotgat is het ontbreken van een verklaring van hoe ze allemaal zo oud hebben kunnen worden.

Voor mij is dit de arthousevariant op van die veelbekritiseerde actiefilms uit Hollywood die denken dat een goed verhaal gelijk is aan het aantal explosies, al zijn hier de explosies vervangen door nare gebeurtenissen. Ik wordt er murw van en het duurt niet lang voordat ik doorkrijg dat dit allemaal geen enkel punt heeft, behalve dat alles slecht is natuurlijk. Uiteraard eindigt het met een uitgebreide verkrachtingsscène. Wat anders? Ik bedoel, het leven is hard en er gebeurt een hoop naars, maar Kornél Mundruczó verwart narigheid met realisme. Geen idee in wat voor 'n staat hij was toen hij dit filmde, maar ik ben blij dat hij tegen de tijd toen hij White God maakte eruit was.

Het enige leuke was dat de film een half uur korte duurde dan de dvd-hoes beweerde.
0,5*

Nare en afstandelijke film.

Hoe ellendig en deprimerend de gebeurtenissen ook voor het netvlies komen, de kommer wil maar niet onder de huid gaan zitten. En dat klinkt misschien vreemd, want de personages overkomt een hoop ellende. Toch is het verklaarbaar. Ze zijn onsympathiek.

Vreugdeloosheid door zelfzucht is ieders levensdoel zo lijkt het. De omvang van de treurnis waarmee de personages hebben te kampen is groot en onomkeerbaar. Zo hard en verwoestend is het gif in deze personages dat het wezen en de diepte ervan niet emotioneel aanslaan, maar bij de kijker afstandelijkheid oproepen. Te veel, te structureel en gewoonweg onvoorstelbaar. De personages zijn rariteiten.

Op zich is het knap om geen affiniteit met de personages te voelen terwijl de camera bij tijd en wijle de personages bijkans aanraakt. Zo dicht op de huid zie je het maar zelden. Het gevoelloze wezen van de personages is echter volhardend. Zelfs tijdens de enkele korte momenten waarin zij heel even een stapje buiten de grauwheid zetten, blijf je als kijker voorzichtig en wantrouwend. "Jaja, schone schijn. Daar trappen wij niet in. Wij bewaren uit voorzorg de afstand". Die houding zegt veel over de personages. Die blijven onder alle omstandigheden afstotelijk. Zelfs een andere hoedanigheid helpt niet. Afstotelijk in hun wezen zijn zij. Totaal geen verband mee. Totaal geen begrip voor. Ik verbleef erg graag aan de buitenkant van hun deprimerende wereld.

En dan die grauwe sfeer die in de beelden verstopt zit. Een grauwheid die zelfs voortduurt in de met meer kleur geschoten plaatjes. De vreugde die kleur bewerkstelligt bestaat kennelijk niet in die wereld. Vreugde is een illusie. Hoe deprimerend. Hoe naar. Hoe afstandelijk.